...

De zelfmoord van mijn goede collega en vriend Joost Zwagerman maakt mij behalve verdrietig ook bang. Er wordt altijd gesproken over een zelfgekozen dood, maar Joost was niet meer de baas over zijn eigen leven. Hij heeft zo vaak gezegd dat hij zelfmoord een verwerpelijke daad vond. Hij is ertoe gedwongen door zijn depressie. We zullen ons schamen over de collectieve verloedering van onze moedertaal. Ik stel voor om mensen die een concreet idee of voorstel hebben om de wereld te verbeteren diep te wantrouwen. Ik bid uiteraard tot God. Wie niet tot God bidt, praat tegen zichzelf. Elke nacht zeg ik het Onzevader op, en soms gooi ik er ook nog een Weesgegroetje tegenaan. Ik ben gelukkig, of ik besef althans dat ik alles heb om gelukkig te zijn. Dat is in mijn geval een grote prestatie. Ik heb er te lang over gedaan om gelukkig te worden. De jaren dat ik dacht dat ik mijn dagen beter doorbracht in een donker hoekje van de wereld dan op de voorgrond van mijn leven, beschouw ik als een mislukking. De eerste keer dat ik in Texas kwam, wilde ik er liefst blijven. Daar heb ik gauw van afgezien. Wie emigreert, laat heel veel achter. En de eigen neuroses neem je gewoon mee. Countrymuziek. Ze weerspiegelt veel facetten van mijn persoonlijkheid. De spanning tussen de zonde van de zaterdagavond en het berouw van de zondagochtend, bijvoorbeeld. Armoede hoort bij de jeugd, dus het zou onfatsoenlijk zijn om achteraf het woord 'probleem' te gebruiken. Dat ik arrogant ben. Ik lees dat helaas vooral op momenten waarop het klopt. Ik heb twee jaar een kanarie gehad. Daartegen sprak ik zoals ik tegen kleine kinderen spreek: uit ongemak. Ik zou niet willen dat ze het beter menen te weten dan ik. Dat is ook een van de redenen waarom ik geen kinderen heb. De achterkant van de elpee The Best of Bowie uit 1980. Daarop staan alle mogelijke personae van Bowie geportretteerd. Ik was toen een jaar of zeven en heb uren naar die reeks foto's zitten kijken. Het idee dat je kon zijn wie je maar wilde, beviel mij zeer. Je hoeft niet uit één stuk te bestaan. Geschiedenis. Alleen: ik kom er niet toe om daar een boek over te lezen. Uiteindelijk vind ik het meestal toch heel erg saai. Ik wil altijd iemand opvangen als het een kwestie van leven of dood is. Maar anders is het mij een te groot offer. Mensen zijn niet onveranderlijk. Koppels scheiden dan ook soms na 20 jaar omdat ze elkaar niet meer herkennen. De greep die de media op ons hebben, stoort mij. Zeker omdat mensen zich daar niet van bewust zijn. Neem euthanasie: iedereen vindt dat vanzelfsprekend. Mochten de media daarover berichten zoals veertig jaar geleden zou een groot aantal mensen daar ook vandaag radicaal tegen zijn. Mijn ouders waren bij de voorstelling van mijn roman. Het was de eerste keer dat ze kwamen, en ze zijn niet eens zo heel erg lang gebleven. Ik drink elke ochtend het sap van vier sinaasappels, rook nooit meer dan één sigaar per dag en drink geen sterke- drank meer. Iedereen leeft in zijn eigen wereld. Aan dat egocentrisme valt niet te ontsnappen.