De bundel Wanneer ik schrijf naar een ander, schrijf ik naar mezelf is een selectie van 54 gedichten van tien mensen die sinds 2010 geregeld naar het Gentse dagcentrum Villa Voortman komen. Villa Voortman is het pendant van het Psychiatrisch Centrum Gent-Sleidinge, en wil een uitweg bieden aan de groeiende groep mensen die in de reguliere hulpverlening tussen wal en schip is geraakt. De tien geselecteerde dichters zijn mensen met een 'dubbeldiagnose': een gecombin...

De bundel Wanneer ik schrijf naar een ander, schrijf ik naar mezelf is een selectie van 54 gedichten van tien mensen die sinds 2010 geregeld naar het Gentse dagcentrum Villa Voortman komen. Villa Voortman is het pendant van het Psychiatrisch Centrum Gent-Sleidinge, en wil een uitweg bieden aan de groeiende groep mensen die in de reguliere hulpverlening tussen wal en schip is geraakt. De tien geselecteerde dichters zijn mensen met een 'dubbeldiagnose': een gecombineerde problematiek van middelenmisbruik en psychische moeilijkheden, veelal psychose. Onder artistieke leiding van Dirk Pauwels schrijven, schilderen, tekenen, zingen en acteren de 'bezoekers' van de villa. Hun werk wordt maandelijks op 'Open Poort' voorgesteld. Uit de honderden schrijfsels selecteerde een redactie werk van tien mannen en vrouwen. Sommigen schrijven al hun hele leven, anderen hielden het bij één gedicht. De dichters werden gefotografeerd door bekende fotografen. 'Wij willen hen hun menselijkheid teruggeven,' zegt Lydia Asbestaris, 'en ingaan tegen de stigmatisering die deze mannen en vrouwen versmalt tot psychotische verslaafden.' Knack brengt een voorpublicatie. Toekomst Ik twijfel over zoveel Mijn toekomst en einde Dat ik ooit op een dag Zal verdwijnen Blijven hangen in het verleden Blijven zweven als alles valt tegen Zuchten vluchten Woede wroeten Mijn verstand slaat telkens op nul Want ik krijg geen vat op mijn leven Ik heb geen benul Elke dag verlies ik een stuk van mezelf Ik heb zo'n spijt van al wat ik ben Ik had veel meer gewild Ik was veel liever bemind Maar mijn toekomst is niet gemaakt voor twee Dus blijf ik alleen Want met twee is te veel Hunkeren naar de toekomst Angst hebben plots Denken dat alles wel zal overgaan Dat het ongeluk mij overslaat Dus toekomst hoeft voor mij niet Dat geeft me te veel verdriet Ik wil niet dat je aan me denkt Ik wil niet dat je nog aandacht aan me schenkt Leef een mooi leven zonder mij Alsof ik nooit bestond Ik nooit was Of erbij was Je bent me niets schuldig Ik ben dankbaar, dat je er zo nu en dan Eens effe was Maar dat alles meen ik natuurlijk niet Mijn spreuk Zuivere pen Toon me weer wie ik ben Ga met me op reis En haal me uit het paradijs Weer in het heden Op de begane grond Waar al m'n vrienden leven En alles ontstond Wat was zal weer komen En wat gevallen is zal eens weer Dromen