Een klinkende naam kun je haar niet noemen, en de opening van haar eerste retrospectieve bleef in oktober grotendeels onder de radar. Toch loont het dik de moeite om het werk van de...

Een klinkende naam kun je haar niet noemen, en de opening van haar eerste retrospectieve bleef in oktober grotendeels onder de radar. Toch loont het dik de moeite om het werk van de Duitse Paloma Varga Weisz (°1966) te ontdekken. Een galgenveld met gekruisigde poppen, gebaseerd op tekeningen van Rembrandt. Een uitgeholde Maria die nauwelijks oog heeft voor de baby op haar schoot. Een vrouwelijke marionet die mechanisch haar benen spreidt in een schuur met kijkgaten. Weisz roept een donkere, desoriënterende maar intens persoonlijke en fysieke wereld op in sculpturen, installaties, tekeningen en keramiek. Het is ambachtelijk vervaardigd werk dat zich zeer bewust is van zijn plek in de kunstgeschiedenis, maar nooit in hol postmodernisme en goedkope nostalgie verzandt, alsof Weisz kritische, feminiene krassen wil trekken in de westerse kunstcanon.