Genoemd naar het gehucht waar in 1848 een handjevol revolutionairen ons land binnendrong om de monarchie omver te werpen, waagt de expo zich op het terrein van riskante, grensoverschrijdende kunst, gemaakt in België of de buurlanden. Kunstenaars maken sowieso graag de oversteek naar het onbekende, maar een goed deel van het vooral vrouwelijke deelnemersveld in Risquons-Tout bestaat ook letterlijk uit migranten: tussen hun origine en hun verblijfplaats liggen werelden. Hun kunst is allesbehalve vrijblijvend en vaak sterk geëngageerd.
...

Genoemd naar het gehucht waar in 1848 een handjevol revolutionairen ons land binnendrong om de monarchie omver te werpen, waagt de expo zich op het terrein van riskante, grensoverschrijdende kunst, gemaakt in België of de buurlanden. Kunstenaars maken sowieso graag de oversteek naar het onbekende, maar een goed deel van het vooral vrouwelijke deelnemersveld in Risquons-Tout bestaat ook letterlijk uit migranten: tussen hun origine en hun verblijfplaats liggen werelden. Hun kunst is allesbehalve vrijblijvend en vaak sterk geëngageerd. Een exemplarische figuur is Mounira al Solh, geboren in Beiroet. In het zeildoek van wat het midden houdt tussen een parasol en een Perzische tent borduurde ze de Arabische woorden voor de uren van de dag, florale motieven, medaillons met vier verhalen over de alledaagse onderdrukking van vrouwen en een stichtend verhaal over de macht van vrouwen, gegrepen uit de geschiedenis van de islam. Dat kan doen denken aan de zogenaamde duivelsverzen uit de Koran, teruggetrokken door de profeet Mohammed na verzet van de religieuze gemeenschap tegen de aanstelling van drie gevleugelde godinnen. Aan de wanden rond de parasoltent hing Mounira enkele erg bewerkelijke schilderingen, Silent Speakers en The Mother of David and Goliath. Een zwierig tekenende hand bracht er droomtaferelen op aan, vol straf feminisme, ironie en galgenhumor, zij het met finesses die alleen Arabiëkenners begrijpen. Lubaina Himid, een Britse uit Zanzibar, vormde een gelegenheidsduo met de Poolse Magda Stawarska- Beavan. Speciaal voor Risquons-Tout maakten ze een installatie die alvast in poëtisch opzicht grenzen overschrijdt. Op ooghoogte bracht Himid over drie wanden een doorlopende strook aan, bestaande uit geschilderde decoratieve motieven met blauw als hoofdtoon, een getekende streekkaart van Zwitserland, brokstukken van een buffetpiano en een banjo. Zogenaamd gebaseerd op een geheime taal onder vrouwengemeenschappen, verleidt deze Blue Grid Test ook oningewijden tot het fantaseren van een stemmig muzikaal gekleurd verhaal in de bergen, opgeluisterd door de opsomming van blauwtinten in het bijbehorende geluidswerk van Stawarska-Beavan. Een handvol kunstenaars hoefde niet letterlijk te migreren om behoorlijk grensoverschrijdend werk te maken. Peter Buggenhout, die met ordinaire gebruiksmaterialen kolossale sculpturen ineensteekt en ze met dikke lagen stof overdekt, leverde een monsterachtig beeld uit zijn reeks The Blind Leading the Blind, een voorafspiegeling van een wereld na de Apocalyps. Met even banale middelen, overschotjes van een grote tentoonstelling, draaide Joëlle Tuerlinckx minuscule bolvormen die er als volwaardige sculpturen uitzien. Ondergebracht in een vitrine ogen ze even monumentaal als de kolossen van Buggenhout omdat er onooglijke plasticinefiguurtjes rond staan: een schaalverkleining die een expo in Lilliput voor ogen tovert. Eenzaam in de nok van het Wiels-gebouw laat Anne-Mie Van Kerckhoven zien dat haar indrukwekkende oeuvre van a tot z door middel van grensoverschrijdende operaties tot stand kwam. Van meet af aan gedreven door een verlangen naar bewustzijnsverruiming, maakte ze vanuit eenvoudig gedachte lijnen complexe tekeningen die zo diverse onderwerpen als vrouwelijkheid (lichaam en geest), interieur, metafysica, kunst en wetenschap door middel van intense digitale bewerkingen in elkaar verweven. Chaos en orde, waanzin en dieper inzicht in de mysteries van het organisme strijden om de voorrang in A-X-B=12, de film die haar hele oeuvre condenseert, met inbegrip van haar muzikale grensverkenningen. Meer dan wie ook kan ze zeggen: ik heb alles geriskeerd.