Het regime in Azerbeidzjan gebruikte volgens Britse krant The Guardian het geld onder meer voor betalingen aan Europese politici en de aankoop van luxegoederen. Uit een onderzoek van De Tijd blijkt vandaag dat ondermeer telecomdiensten uit Iran betaald werden aan BICS, een dochterbedrijf van Proximus, via de mysterieuze Britse schermbedrijven. Daarnaast werden bijvoorbeeld verwarmingstoestellen, medische uitrusting, graafmachines en vrachtwagens en voor meer dan een miljoen dollar aan diamanten aangekocht bij Antwerpse diamandhandelaar Sophia Diamonds aangekocht.

Kaviaardiplomatie

De werkwijze is eenvoudig: klant A laat een factuur betalen door een rekening van partij B, in dit geval een Britse postbusvennootschap. Cruciaal daarbij is dat het bedrijf dat de betaling ontvangt, de hersprong van het geld onmogelijk kan traceren. Het is dus mogelijk dat de betalingen van partijen waartegen een embargo heerst, zoals terreurgroeperingen, afkomstig zijn.

Volgens De Tijd is het geld in ieder geval gebruikt in de zogenaamde 'kaviaardiplomatie' van het Aliyev-regime, maar de betrokken Belgische bedrijven waren dus wellicht niet op de hoogte van het bestaan van de praktijk. Zo ging 344 euro naar Limburgs radiatorenbedrijf Jaga. Het betreft een bestelling van twee radiatoren van een vaste klant, die slechts éénmalig via een van de Britse bedrijven betaalde. Bij Jaga begrijpen ze naar eigen zeggen ook niet waarom die ene betaling niet via de reguliere kanalen verliep.

Bij Danske Bank, de Deense bank waarbij de Britse schermbedrijven hun rekening hadden, klonk het tot slot nog dat ze alle gegevens doorgegeven hebben aan de bevoegde autoriteiten. Volgens hen zijn de witwaspraktijken ondertussen ook fel verminderd.

Het regime in Azerbeidzjan gebruikte volgens Britse krant The Guardian het geld onder meer voor betalingen aan Europese politici en de aankoop van luxegoederen. Uit een onderzoek van De Tijd blijkt vandaag dat ondermeer telecomdiensten uit Iran betaald werden aan BICS, een dochterbedrijf van Proximus, via de mysterieuze Britse schermbedrijven. Daarnaast werden bijvoorbeeld verwarmingstoestellen, medische uitrusting, graafmachines en vrachtwagens en voor meer dan een miljoen dollar aan diamanten aangekocht bij Antwerpse diamandhandelaar Sophia Diamonds aangekocht. De werkwijze is eenvoudig: klant A laat een factuur betalen door een rekening van partij B, in dit geval een Britse postbusvennootschap. Cruciaal daarbij is dat het bedrijf dat de betaling ontvangt, de hersprong van het geld onmogelijk kan traceren. Het is dus mogelijk dat de betalingen van partijen waartegen een embargo heerst, zoals terreurgroeperingen, afkomstig zijn. Volgens De Tijd is het geld in ieder geval gebruikt in de zogenaamde 'kaviaardiplomatie' van het Aliyev-regime, maar de betrokken Belgische bedrijven waren dus wellicht niet op de hoogte van het bestaan van de praktijk. Zo ging 344 euro naar Limburgs radiatorenbedrijf Jaga. Het betreft een bestelling van twee radiatoren van een vaste klant, die slechts éénmalig via een van de Britse bedrijven betaalde. Bij Jaga begrijpen ze naar eigen zeggen ook niet waarom die ene betaling niet via de reguliere kanalen verliep.Bij Danske Bank, de Deense bank waarbij de Britse schermbedrijven hun rekening hadden, klonk het tot slot nog dat ze alle gegevens doorgegeven hebben aan de bevoegde autoriteiten. Volgens hen zijn de witwaspraktijken ondertussen ook fel verminderd.