De verkiezingsuitslag van 26 mei 2019 was duidelijk: het Vlaams Belang werd als grote winnaar van de verkiezingen de tweede partij van Vlaanderen. Alle traditionele partijen verloren. De logica dicteert dat de grootste partij (N-VA) en de duidelijke winnaar van de verkiezingen (Vlaams Belang) dan aan zet zijn. In een democratie die naam waardig is een nieuwe regering immers een afspiegeling van de verkiezingsresultaten.

In Vlaanderen lijkt dat voor sommige partijen echter niet vanzelfsprekend. Zowel Open VLD, bij monde van voorzitter Gwendolyn Rutten, als CD&V, bij monde van voorzitter Wouter Beke, lieten - nog vóór de stemmen allemaal geteld waren - al weten dat ze niet met het Vlaams Belang wilden samenwerken. Zij stuurden met andere woorden aan op een coalitie van verliezers. Meer nog: zelfs een gesprek met het Vlaams Belang is volgens beide voorzitters een brug te ver.

Vlaams Belang en N-VA moeten nu een ultimatum stellen aan Open VLD en CD&V.

Nochtans lijkt het erop dat deze tenoren niet meer namens hun volledige orkest spreken. CD&V-kopman Hendrik Bogaert maakt dezelfde analyse als het Vlaams Belang en voegt eraan toe dat 'het goed is om met de overwinnaar van de verkiezingen te spreken'.

Bij Open VLD lijkt de kloof tussen de partijtop en de basis nog breder. Zo schreef Moorsleeds burgemeester Ward Vergote een open brief waarin hij oproept om het gesprek op zijn minst aan te gaan, zonder zich uit te spreken over het al dan niet verbreken van het cordon sanitaire. Wel geeft hij aan dat het cordon een 'ondemocratisch gegeven' is en dat het 'onze democratische plicht is om met hen te praten.'Ook kandidaat-voorzitter Francesco Vanderjeugd sprak klare taal over de reactie van Rutten op verkiezingsavond: 'Het is belangrijk om op dat moment een afwachtende houding in te nemen. Op dat moment stond ik bij de basis, die wel geschoffeerd was door zo'n uitspraak. Ik denk dat "nooit samenwerken" een gegeven is dat misschien in de sterren geschreven staat, maar op verkiezingsavond moet je eerst naar de basis luisteren.'

N-VA-voorzitter Bart De Wever zag in dat de houding van beide centrumpartijvoorzitters een slag in het gezicht van de Vlaamse kiezer zou zijn en koos ervoor om wél rond de tafel te gaan zitten met het Vlaams Belang. De delegatie van onze partij werd reeds verschillende malen ontvangen door De Wever en er werden telkens opbouwende en inhoudelijke discussies gevoerd. Een doorn in het oog van CD&V en Open VLD, zo blijkt. Beide partijen manen De Wever nu aan om de onderhandelingen met Vlaams Belang stop te zetten. 'Hoe lang zal je ons geduld op de proef stellen?', aldus Gwendolyn Rutten. Ze laat op die manier uitschijnen dat de bal in het kamp van N-VA zou liggen om het Vlaams Belang te lozen en verder te gaan met een coalitie van verliezers.

Niets is echter minder waar. De kiezer heeft duidelijk gekozen voor een Vlaams en rechts beleid. De Forza Flandria-idee indachtig dienen N-VA en Vlaams Belang nu schouder aan schouder een ultimatum te stellen aan Open VLD en CD&V. Ofwel respecteren die partijen de wil van de kiezer en steunen ze een Vlaams en rechts beleid, ofwel moeten ze op zoek gaan naar een alternatieve linkse meerderheid. Dan wel mét de communisten van de PVDA, want een eenvoudige optelsom leert ons dat Open VLD, CD&V, SP.A en Groen zonder hen geen meerderheid hebben in het Vlaams Parlement. Indien N-VA en Vlaams Belang samen de hakken in het zand zetten, dwingen we de centrumpartijen met andere woorden om kleur te bekennen.

Open VLD en CD&V staan dan voor de keuze: of ze stippelen mee een beleid voor de komende jaren uit waar de kiezer voor heeft gestemd, of ze negeren de wil van de kiezer en hijsen een door de Vlaming ongewenst links bestuur in het zadel.

Het is vandaag meer dan ooit tijd voor Vlaamse frontvorming. De twee Vlaams-nationale partijen hebben de teugels in handen om de Vlamingen het beleid te geven waarvoor ze gekozen hebben. Ik roep Bart De Wever dan ook op om het been stijf te houden. Niet alleen uit respect voor de kiezers van het Vlaams Belang, maar ook uit respect voor zijn eigen kiezers.