Op sociale media lijkt deze tijd van het jaar iedereen gelukkig. We sturen ons jaaroverzicht de wereld in, blikken terug op een fantastisch jaar en maken ons op voor de overgang naar een 2020 vol nieuwe uitdagingen. Het gaat iedereen voor de wind als je de online wereld mag geloven, maar toch zijn er tijdens deze feestdagen meer pakjesloze kerstbomen dan ooit. Het armoedecijfer in Vlaanderen stijgt, het aantal gezinnen dat niet of zelden op vakantie kan, neemt met rasse schreden toe en meer en meer gezinnen knopen aan het eind van de maand de eindjes moeilijker aan elkaar.

Neem nu mijn thuisstad Ieper, waar de graad van kansarmoede op 12,1% ligt en de verdoken armoede groot is. Het aantal kerstbomen zonder pakjes stijgt ook bij ons zienderogen. Ligt dit dan enkel aan het lokaal sociaal beleid? Neen, Vlaanderen heeft de laatste vijf jaar enorm gefaald en dreigt dat onder de nieuwe minister van Welzijn opnieuw te doen. Homans ging de armoedecijfers halveren. Van Wouter Beke vielen er zulke uitspraken nog niet te noteren, maar het ziet er niet rooskleurig uit.

Waarom niet? Er wordt enorm bespaard op het middenveld, ook in de sociale sector. Zo moeten de CAW's en ook SAM (Steunpunt Mens & Samenleving) enorm inboeten op hun middelen, terwijl dit belangrijke ondersteunende organisaties zijn als het over de aanpak van kansarmoede gaat.

Hoe kan het dan anders? Er is geen uniek model dat werkt, maar het Ministerie van Welzijn zou vooral moeten zorgen voor meer lokale middelen. Elke stad of dorp heeft een andere sociale realiteit. Het zijn dus de lokale besturen, samen met het sociale middenveld, die het best kunnen inschatten wat er werkt. Zo kunnen ze beter inzetten op een bredere vorm van hulp op maat, waarbij elke situatie wordt benaderd via een unieke weg. Het gaat om opbouwen van vertrouwen tussen mensen en een breder samenlevingsmodel. Dat kan via een vast contactpunt, een warme thuis via een Sociaal Huis in een nu leegstaand gebouw, maar evengoed via een mobiele weg die nog dichter bij de burger staat. Daarnaast moeten we ervoor zorgen als stad dat er extra brugfiguren zijn die zowel de lagere scholen als de secundaire scholen ondersteunen. Kansarmoede pak je best zo vroeg mogelijk aan en dat kan enkel ontdekt worden door rechtstreekse contactmogelijkheden.

Uit eigen ervaring weet ik dat een aanpak op maat beter werkt dan een flankerend beleid via bijvoorbeeld het inrichten van een sociaal restaurant of voedselbanken. Het gaat om trots, een drempel die je over moet naar die maaltijd op locatie. Mijn moeder met haar twee kinderen zou die drempel nooit zijn overgelopen. Daarnaast focust een flankerend beleid ook vooral op armoede. Kansarmoede gaat een stuk verder en beperkt zich niet tot het stuk armoede alleen. Om iedereen te helpen in een benarde situatie, is een breder en warmer Vlaams en lokaal beleid dus gewoon de enige weg.

Pakjesloze feestdagen wens ik niemand toe. Het zijn namelijk extra lastige dagen voor mensen in deze situatie. De Warmste Week maakte duidelijk dat er veel solidariteit bestaat in onze maatschappij, nu moeten in 2020 alle besturen volgen. Dat is mijn grootste wens voor 2020, meer pakjes voor iedereen dankzij een warm lokaal, Vlaams en Federaal beleid.

Daarvoor gaan we als Jong Groen en Groen dan ook strijden in het volgende jaar. Een warmer en socialer beleid. Want ik heb deze wens vorig jaar ook al uitgesproken en ik zou dit liever niet elk jaar moeten herhalen.

Op sociale media lijkt deze tijd van het jaar iedereen gelukkig. We sturen ons jaaroverzicht de wereld in, blikken terug op een fantastisch jaar en maken ons op voor de overgang naar een 2020 vol nieuwe uitdagingen. Het gaat iedereen voor de wind als je de online wereld mag geloven, maar toch zijn er tijdens deze feestdagen meer pakjesloze kerstbomen dan ooit. Het armoedecijfer in Vlaanderen stijgt, het aantal gezinnen dat niet of zelden op vakantie kan, neemt met rasse schreden toe en meer en meer gezinnen knopen aan het eind van de maand de eindjes moeilijker aan elkaar. Neem nu mijn thuisstad Ieper, waar de graad van kansarmoede op 12,1% ligt en de verdoken armoede groot is. Het aantal kerstbomen zonder pakjes stijgt ook bij ons zienderogen. Ligt dit dan enkel aan het lokaal sociaal beleid? Neen, Vlaanderen heeft de laatste vijf jaar enorm gefaald en dreigt dat onder de nieuwe minister van Welzijn opnieuw te doen. Homans ging de armoedecijfers halveren. Van Wouter Beke vielen er zulke uitspraken nog niet te noteren, maar het ziet er niet rooskleurig uit. Waarom niet? Er wordt enorm bespaard op het middenveld, ook in de sociale sector. Zo moeten de CAW's en ook SAM (Steunpunt Mens & Samenleving) enorm inboeten op hun middelen, terwijl dit belangrijke ondersteunende organisaties zijn als het over de aanpak van kansarmoede gaat. Hoe kan het dan anders? Er is geen uniek model dat werkt, maar het Ministerie van Welzijn zou vooral moeten zorgen voor meer lokale middelen. Elke stad of dorp heeft een andere sociale realiteit. Het zijn dus de lokale besturen, samen met het sociale middenveld, die het best kunnen inschatten wat er werkt. Zo kunnen ze beter inzetten op een bredere vorm van hulp op maat, waarbij elke situatie wordt benaderd via een unieke weg. Het gaat om opbouwen van vertrouwen tussen mensen en een breder samenlevingsmodel. Dat kan via een vast contactpunt, een warme thuis via een Sociaal Huis in een nu leegstaand gebouw, maar evengoed via een mobiele weg die nog dichter bij de burger staat. Daarnaast moeten we ervoor zorgen als stad dat er extra brugfiguren zijn die zowel de lagere scholen als de secundaire scholen ondersteunen. Kansarmoede pak je best zo vroeg mogelijk aan en dat kan enkel ontdekt worden door rechtstreekse contactmogelijkheden.Uit eigen ervaring weet ik dat een aanpak op maat beter werkt dan een flankerend beleid via bijvoorbeeld het inrichten van een sociaal restaurant of voedselbanken. Het gaat om trots, een drempel die je over moet naar die maaltijd op locatie. Mijn moeder met haar twee kinderen zou die drempel nooit zijn overgelopen. Daarnaast focust een flankerend beleid ook vooral op armoede. Kansarmoede gaat een stuk verder en beperkt zich niet tot het stuk armoede alleen. Om iedereen te helpen in een benarde situatie, is een breder en warmer Vlaams en lokaal beleid dus gewoon de enige weg. Pakjesloze feestdagen wens ik niemand toe. Het zijn namelijk extra lastige dagen voor mensen in deze situatie. De Warmste Week maakte duidelijk dat er veel solidariteit bestaat in onze maatschappij, nu moeten in 2020 alle besturen volgen. Dat is mijn grootste wens voor 2020, meer pakjes voor iedereen dankzij een warm lokaal, Vlaams en Federaal beleid. Daarvoor gaan we als Jong Groen en Groen dan ook strijden in het volgende jaar. Een warmer en socialer beleid. Want ik heb deze wens vorig jaar ook al uitgesproken en ik zou dit liever niet elk jaar moeten herhalen.