Meer dan twintig jaar woon en werk ik in Brussel. Ik hou van deze meertalige stad en het superdiverse gewest, maar vind dat zowel stad als gewest niet goed worden bestuurd. Ik heb lange tijd in hartje Brussel gewoond en sinds 2009 heb ik een stek in Koekelberg, een van de beruchte negentien gemeenten die elk een vaak eigengereide burgemeester, een schepencollege en een gemeenteraad hebben. 19 burgemeesters in Brussel: 'teveel is trop en trop is teveel'.

Almacht van de burgemeester

De Brusselse Gewestregering probeert vaak algemene regels af te spreken voor het grondgebied van alle Brusselse gemeenten. Afspreken, want afdwingen is onmogelijk in een Brussel waar sommige burgemeesters liever alleen de baas spelen. Zo liet de Brusselse regering camera's plaatsen in onder meer de Brusselse Leopold II-tunnel om de vele snelheidsduivels af te remmen. Maar de burgemeester van Koekelberg, Philippe Pivin, weigert pertinent controles uit te voeren. De burgemeester is een Franstalige liberaal en laat de MR nu oppositie voeren in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. De burgemeester en dus ook de lokale politiezone liggen dwars en sturen de Brusselse regering gewoon wandelen.

Brussel heeft nood aan één burgemeester en één efficiënte politiezone

En zo raakt de mobiliteitsproblematiek in Brussel nog meer in het slop. Het is slechts een van de vele voorbeelden waarin een lokale burgemeester teveel macht heeft en de Brusselse regering machteloos moet toezien. In Brussel is er teveel overlappend beleidsniveau waardoor Brusselse burgemeesters en Brusselse ministers elkaar de zwarte piet kunnen doorschuiven. Iedereen is bevoegd, maar niemand is verantwoordelijk.

Een zone 30 zou in gans het Brussels Gewest moeten gelden en niet afhankelijk zijn van kleur en humeur van een burgemeester. Laat me duidelijk zijn. Ik schrijf deze tekst niet tegen Franstalige Brusselse politici. Ik maak zelf immers deel uit van een taalgemengde, lokale politieke groep. Mijn opinie is een warm pleidooi voor beter bestuur van Brussel, stad en gewest die me na aan het hart liggen. Om zo'n beter bestuur te bereiken zullen er wel wat machtscumuls en postjes moeten sneuvelen in de Brusselse politiek.

1 Brusselse burgemeester of minister-president

Als politiek actief inwoner van Koekelberg ervaar ik dat mijn burgemeester regeert als een soort negentiende-eeuwse baron. Hij is al aan de absolute macht sinds 2001 en volgde zijn vader op, die burgemeester was van 1980 tot 2000. De gemeente van vader op zoon wordt bestuurd als een soort persoonlijk landgoed en de inwoners zijn onderdanen die zoet worden gehouden met mossel- en lentefeesten, apero's, recepties, snoepreisjes voor senioren en paaseitjes voor kinderen. In mijn gemeente werd er een te duur, overigens goed verborgen chocolademuseum gebouwd ter meerdere eer en glorie van de lokale vorst.

Deze 'Belgian Chocolate Village' dient bovendien ook om de mediatieke aandacht af te leiden van het kerkelijk machtsvertoon, met name de Basiliek van Koekelberg. Recent werd ook nog een nieuwe, blitse fontein ingehuldigd. 'De Boon' kostte bijna 1 miljoen euro. Alweer een prestigeproject onder de hoge bescherming van de baron-burgemeester-volksvertegenwoordiger. Ondertussen zijn er te weinig en te kleine speeltuinen voor kinderen, wordt groene ruimte bedreigd, worden buurt- en wijkcomités onvoldoende betrokken bij de gemeentepolitiek en zijn gemeentebelastingen de hoogte ingegaan. De burgemeester zorgt wel voor zijn kiesvolk maar doet dat op ietwat feodale wijze. Een beperkt burgemeesterschap van maximaal twee legislaturen van elk 6 jaar lijkt me trouwens gezond voor elke lokale democratie.

Opdat het grootstedelijke Brussel beter en transparanter wordt bestuurd, dienen de baronieën te verdwijnen alsook de macht van burgemeesters in de zes lokale politiezones. De 19 gemeenten kunnen kleinere en goedkopere districten worden met alleen lokale bevoegdheden. 1 burgemeester of 1 minister-president voor het hoofdstedelijke Brussel, alstublieft, s'il vous plaît. Geen burgemeester vol van zichzelf, zoals de vorige (Yvan Mayeur, PS) of de huidige (Philippe Close, PS), die via obscure vzw-constructies en nepotisme absolute macht uitoefenen en slechts vriendjes in hun almacht laten delen.

Brussel heeft recht op een waardige en verantwoordelijke burgemeester die het belang dient van alle burgers, oude Brusselaars, jonge ketten zowel als nieuwkomers, welke taal ze ook spreken. Een grootstedelijk Brussel bestuurd door 1 burgemeester, 1 schepencollege en 1 gemeenteraad heeft het voordeel van de duidelijkheid in een hoofdstad die sowieso al complex genoeg is. Daarnaast kunnen minder dure districtsvoorzitters en districtsraden functioneren om de lokale noden te lenigen en ook een nabijheidspolitiek te voeren. De Brusselse Gewestregering zou kunnen optreden als een slagkrachtiger College van Burgemeester en Schepenen voor een Groot Brussel.

1 Brusselse politiezone

Net zoals ik pleit voor 1 burgemeester vind ik dat Brussel nood heeft aan 1 duidelijke en efficiënt georganiseerde politiezone. De huidige zes politiezones in Brussel zijn immers ook een uitdrukking van de machtsgreep van verschillende burgemeesters die zelf zo graag de politieraad voorzitten en voor lokale korpschef willen spelen. Zes politiezones past in een politiek van verdeel en heers. En daar moet Brussel nu juist dringend vanaf. We hebben de verdeeldheid en chaos gezien in het politieke en politionele antwoord op de recente rellen in de hoofdstad. De fusie van zes politiezones in 1 politiezone kan trouwens geld en personeel vrijmaken voor extra lokale agenten, voor digitale omscholing van politiemensen en voor meer en beter preventiewerk door de politie. Bref : de Brusselse politiek, de Brusselse politie én de Brusselse samenleving zijn gebaat bij een vereenvoudiging en verduidelijking om de Brusselse grootstad verantwoordelijk te besturen.

Wouter Hessels is podiumdichter en docent aan het RITCS in Brussel. Hij is kandidaat voor Groen/Ecolo bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2018 in Brussel-Koekelberg.

Meer dan twintig jaar woon en werk ik in Brussel. Ik hou van deze meertalige stad en het superdiverse gewest, maar vind dat zowel stad als gewest niet goed worden bestuurd. Ik heb lange tijd in hartje Brussel gewoond en sinds 2009 heb ik een stek in Koekelberg, een van de beruchte negentien gemeenten die elk een vaak eigengereide burgemeester, een schepencollege en een gemeenteraad hebben. 19 burgemeesters in Brussel: 'teveel is trop en trop is teveel'.De Brusselse Gewestregering probeert vaak algemene regels af te spreken voor het grondgebied van alle Brusselse gemeenten. Afspreken, want afdwingen is onmogelijk in een Brussel waar sommige burgemeesters liever alleen de baas spelen. Zo liet de Brusselse regering camera's plaatsen in onder meer de Brusselse Leopold II-tunnel om de vele snelheidsduivels af te remmen. Maar de burgemeester van Koekelberg, Philippe Pivin, weigert pertinent controles uit te voeren. De burgemeester is een Franstalige liberaal en laat de MR nu oppositie voeren in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. De burgemeester en dus ook de lokale politiezone liggen dwars en sturen de Brusselse regering gewoon wandelen. En zo raakt de mobiliteitsproblematiek in Brussel nog meer in het slop. Het is slechts een van de vele voorbeelden waarin een lokale burgemeester teveel macht heeft en de Brusselse regering machteloos moet toezien. In Brussel is er teveel overlappend beleidsniveau waardoor Brusselse burgemeesters en Brusselse ministers elkaar de zwarte piet kunnen doorschuiven. Iedereen is bevoegd, maar niemand is verantwoordelijk. Een zone 30 zou in gans het Brussels Gewest moeten gelden en niet afhankelijk zijn van kleur en humeur van een burgemeester. Laat me duidelijk zijn. Ik schrijf deze tekst niet tegen Franstalige Brusselse politici. Ik maak zelf immers deel uit van een taalgemengde, lokale politieke groep. Mijn opinie is een warm pleidooi voor beter bestuur van Brussel, stad en gewest die me na aan het hart liggen. Om zo'n beter bestuur te bereiken zullen er wel wat machtscumuls en postjes moeten sneuvelen in de Brusselse politiek.Als politiek actief inwoner van Koekelberg ervaar ik dat mijn burgemeester regeert als een soort negentiende-eeuwse baron. Hij is al aan de absolute macht sinds 2001 en volgde zijn vader op, die burgemeester was van 1980 tot 2000. De gemeente van vader op zoon wordt bestuurd als een soort persoonlijk landgoed en de inwoners zijn onderdanen die zoet worden gehouden met mossel- en lentefeesten, apero's, recepties, snoepreisjes voor senioren en paaseitjes voor kinderen. In mijn gemeente werd er een te duur, overigens goed verborgen chocolademuseum gebouwd ter meerdere eer en glorie van de lokale vorst. Deze 'Belgian Chocolate Village' dient bovendien ook om de mediatieke aandacht af te leiden van het kerkelijk machtsvertoon, met name de Basiliek van Koekelberg. Recent werd ook nog een nieuwe, blitse fontein ingehuldigd. 'De Boon' kostte bijna 1 miljoen euro. Alweer een prestigeproject onder de hoge bescherming van de baron-burgemeester-volksvertegenwoordiger. Ondertussen zijn er te weinig en te kleine speeltuinen voor kinderen, wordt groene ruimte bedreigd, worden buurt- en wijkcomités onvoldoende betrokken bij de gemeentepolitiek en zijn gemeentebelastingen de hoogte ingegaan. De burgemeester zorgt wel voor zijn kiesvolk maar doet dat op ietwat feodale wijze. Een beperkt burgemeesterschap van maximaal twee legislaturen van elk 6 jaar lijkt me trouwens gezond voor elke lokale democratie. Opdat het grootstedelijke Brussel beter en transparanter wordt bestuurd, dienen de baronieën te verdwijnen alsook de macht van burgemeesters in de zes lokale politiezones. De 19 gemeenten kunnen kleinere en goedkopere districten worden met alleen lokale bevoegdheden. 1 burgemeester of 1 minister-president voor het hoofdstedelijke Brussel, alstublieft, s'il vous plaît. Geen burgemeester vol van zichzelf, zoals de vorige (Yvan Mayeur, PS) of de huidige (Philippe Close, PS), die via obscure vzw-constructies en nepotisme absolute macht uitoefenen en slechts vriendjes in hun almacht laten delen. Brussel heeft recht op een waardige en verantwoordelijke burgemeester die het belang dient van alle burgers, oude Brusselaars, jonge ketten zowel als nieuwkomers, welke taal ze ook spreken. Een grootstedelijk Brussel bestuurd door 1 burgemeester, 1 schepencollege en 1 gemeenteraad heeft het voordeel van de duidelijkheid in een hoofdstad die sowieso al complex genoeg is. Daarnaast kunnen minder dure districtsvoorzitters en districtsraden functioneren om de lokale noden te lenigen en ook een nabijheidspolitiek te voeren. De Brusselse Gewestregering zou kunnen optreden als een slagkrachtiger College van Burgemeester en Schepenen voor een Groot Brussel. Net zoals ik pleit voor 1 burgemeester vind ik dat Brussel nood heeft aan 1 duidelijke en efficiënt georganiseerde politiezone. De huidige zes politiezones in Brussel zijn immers ook een uitdrukking van de machtsgreep van verschillende burgemeesters die zelf zo graag de politieraad voorzitten en voor lokale korpschef willen spelen. Zes politiezones past in een politiek van verdeel en heers. En daar moet Brussel nu juist dringend vanaf. We hebben de verdeeldheid en chaos gezien in het politieke en politionele antwoord op de recente rellen in de hoofdstad. De fusie van zes politiezones in 1 politiezone kan trouwens geld en personeel vrijmaken voor extra lokale agenten, voor digitale omscholing van politiemensen en voor meer en beter preventiewerk door de politie. Bref : de Brusselse politiek, de Brusselse politie én de Brusselse samenleving zijn gebaat bij een vereenvoudiging en verduidelijking om de Brusselse grootstad verantwoordelijk te besturen. Wouter Hessels is podiumdichter en docent aan het RITCS in Brussel. Hij is kandidaat voor Groen/Ecolo bij de gemeenteraadsverkiezingen in 2018 in Brussel-Koekelberg.