In het Aalmoeseneibos in Gontrode, het onderzoeksbos van de Gentse universiteit hurkt bioloog Bram Sercu naast de dode beuk die hij verleden jaar aanplantte. Tussen zijn vingers maalt hij de verdorde blaadjes fijn. 'Het effect van een extreem droog voorjaar', zegt hij. 'Klimatologisch breken we jaar na jaar records. Een warmer jaar is niet langer toeval, het is deel van een systematische verandering. In het begin dacht ik nog zeer naïef: als we goed genoeg onderzoeken, volgt het beleid vanzelf. Maar dat gebeurt keer op keer niet. We weten dat die grens van twee graden wetenschappelijke nonsens is. Er bestaat niet zoiets als een veilige en beheersbare klimaatopwarming. Die twee graden is een politieke beslissing. Wetenschappelijk ligt de hanteerbare limiet op één, maximaal anderhalve graad. Ook daarvan is de impact niet gering. Ondertussen probeert men al 2,7 graden als bovengrens te verkopen. Dat is Russische roulette spelen met de wereld.'
...