Met "Droomnachten" heeft Gail Tsukiyama een minisaga geschreven die zich uitstrekt over twee generaties van een Hongkongse familie. Of beter, over twee generaties vrouwen, want de vader is meestal uithuizig, op zakenreis in het buitenland. De traditiegebonden moeder heeft het beste voor met haar dochters: ze wil ze zo goed mogelijk uithuwelijken aan iemand uit een rijk Chinees geslacht. De dochters hebben meer oog voor hun eigen verlangens: de oudste wil een gevierde film...

Met "Droomnachten" heeft Gail Tsukiyama een minisaga geschreven die zich uitstrekt over twee generaties van een Hongkongse familie. Of beter, over twee generaties vrouwen, want de vader is meestal uithuizig, op zakenreis in het buitenland. De traditiegebonden moeder heeft het beste voor met haar dochters: ze wil ze zo goed mogelijk uithuwelijken aan iemand uit een rijk Chinees geslacht. De dochters hebben meer oog voor hun eigen verlangens: de oudste wil een gevierde filmster worden, de jongste wil studeren en de wereld verkennen. Beiden slagen erin hun dromen waar te maken, dank zij hun doorzettingsvermogen en de bemiddeling van Tante Go, een nicht van de moeder, die zelf een buitenbeentje is - ze bleef ongehuwd en trekt als succesrijke zakenvrouw de wereld rond. Zodra de dochters hun verlangens verwezenlijkt hebben, duikt echter de leegte op. Even wordt die opgevuld door een liefdesrelatie die in beide gevallen slecht afloopt. God zij dank is er dan nog de familie, in wier vertrouwde schoot men zich kan nestelen. Voorwaar een mooie boodschap, in zoverre de auteur die literair geloofwaardig kan maken en de lezer overtuigt. En hier wringt het schoentje. Tsukiyama kent natuurlijk enkele kneepjes van het vak. Het gekozen vertelperspectief past uitstekend bij haar onderwerp: ze laat de drie vrouwen die zich tegen de Chinese traditie verzetten, afwisselend aan het woord zodat de problematiek vanuit verschillende standpunten kan worden genuanceerd. De schrijfster weet ook heel goed een sfeer te scheppen. Of het nu om het benauwende Hongkong van voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog gaat, het idyllische Macau waar de familie een veilig onderkomen vindt, of de geuren en kleuren van de Chinese markten, het komt allemaal heel mooi over. Maar in het schetsen van haar personages schiet ze tekort. Hun gevoelsleven beschrijft ze zo clichématig dat je moeiteloos hun evolutie kan voorspellen. Wordt een van de figuren door de leegte overvallen, dan weet je dat de liefde drie bladzijden verder om de hoek zal komen gluren. Die gelukzaligheid wordt meestal aangekondigd door de tintelende warmte die een handdruk achterlaat. Doordat de personages zonder schaduwzijde worden getekend, missen ze ook elke psychologische diepgang en komt de boodschap van Tsukiyama weinig overtuigend over. Neem daarbij de vele herhalingen en de vaak stroperige dialogen en je staat met "Droomnachten" voor de jammerlijke verwatering van een beloftevolle saga tot een lang uitgesponnen damesbladverhaal. Gail Tsukiyama, "Droomnachten", Atlas, Amsterdam/ Antwerpen, 288 blz., 700 fr.Agnès Van Emelen