...75 jaar geleden: 20 juli 1944
...

...75 jaar geleden: 20 juli 1944Halverwege de ochtend arriveert Claus von Stauffenberg, de chef van de generale staf van het Duitse Ersatzheer (reserveleger) in de Wolfsschanze bij Rastenburg waar hij door Hitler is ontboden om een vergadering bij te wonen. Bij zich draagt hij een aktentas met twee bommen. Tot zijn verbijstering is de bijeenkomst verplaatst van de betonnen bezoekerskamer naar de aangrenzende kaartenkamer, een houten barak met drie grote ramen die vanwege de warmte wijd open staan. Hij beseft dat daardoor de kracht van de explosie veel minder uitwerking zal hebben. Bovendien belemmert zijn handicap (hij mist een oog, een hand en twee vingers) hem om beide bommen te activeren. In de kaartenkamer plaatst hij zijn aktentas onder de massief houten tafel zo dicht mogelijk bij Hitler. Dan loopt hij de barak uit, zogenaamd omdat hij dringend iemand in Berlijn moet spreken, stapt in een gereedstaande auto en rijdt weg om met zijn complotgenoten de geplande staatsgreep te plegen. Terwijl hij weg rijdt gaat de ene bom om 12.42 uur af. Hij hoort de explosie, die zo heftig is dat hij ervan overtuigd is dat Hitler dood moet zijn. Wat hij niet weet is dat iemand ondertussen de tas heeft verplaatst achter een tafelpoot. Dankzij deze dikke poot en het tien centimeter dikke tafelblad overleeft Hitler de aanslag en komt er met verschroeid haar, een tijdelijk verlamde arm en beschadigde trommelvliezen redelijk goed van af.Het bericht dat Hitler nog leeft, bereikt Berlijn snel en de samenzweerders begrijpen dat hun plan is mislukt. De volgende dag wordt Von Stauffenberg met drie anderen gearresteerd, geëxecuteerd en op het Berlijnse Sint Matthäusveld in hun uniformen met daarop hun onderscheidingstekens begraven. De volgende dag geeft Heinrich Himmler echter opdracht de lichamen op te graven, te cremeren en hun as te verstrooien.