Sinds de Marrakeshcrisis van einde vorig jaar is de N-VA een oppositiepartij geworden, terwijl CD&V in de regering-Michel bleef. Dat neemt niet weg dat Pieter De Crem (CD&V) hoopt dat het oude verbond hersteld raakt: 'Ik wil graag werken aan een heruitgave van de scheidende centrumrechtse regering, met de CD&V en de N-VA erin', zegt hij: 'Er leeft bij de CD&V geen revanchisme tegenover de N-VA. Waarom hebben we destijds voor het kartel gekozen? Toch omdat er historische banden zijn tussen onze partijen, toch omdat onze ideeën dicht bij elkaar liggen? CD&V en N-VA zijn geen vijanden van elkaar. Maar eerst moet de kiezer de kaarten leggen.'

Maar hoe de kiezer de kaarten ook legt, voor Pieter De Crem is één (federale) coalitievorm bij voorbaat uitgesloten: 'In de Belgische geschiedenis is er één keer een federale regering gevormd zonder meerderheid in de Nederlandstalige taalgroep. Die strategie is voor CD&V zeer slecht afgelopen, bij wijze van understatement. Ik denk dus dat er op geen enkele wijze een federale coalitie kan komen die geen meerderheid heeft in de Nederlandstalige taalgroep. Zo eenvoudig is dat. De CD&V doet daaraan niet mee.'

Reactie van Theo Francken: 'Dat is tenminste duidelijk gesproken.'

Verder delen Francken en De Crem ook hun visie op milieubeleid. De kernuitstap, bijvoorbeeld. Francken verdedigt het standpunt van zijn partij: 'We moeten de mensen vooral uitleggen dat we langer kernenergie nodig zullen hebben. De wet op de kernuitstap zal moeten worden herzien door de volgende regering. Ze is niet realistisch.'

Pieter De Crem: Ik denk dat er op geen enkele wijze een federale coalitie kan komen die geen meerderheid heeft in de Nederlandstalige taalgroep. De CD&V doet daaraan niet mee.' Theo Francken: 'Dat is tenminste duidelijk gesproken.'

De Crem zegt daar niet neen op, op zijn manier. Hij respecteert wel de overigens wettelijk vastgelegde timing voor een kernuitstap in 2025. Zij het met enige nuance: 'Als we de deadline van 2025 halen, mogen we ons op de borst kloppen: dan is het mission accompli. Maar als verantwoordelijk bestuurder moet je jezelf ook de vraag stellen: wat als dat niet gebeurt? Daar moet je ook op voorzien zijn. Daarom bouwt de regering nieuwe gascentrales. Maar wellicht moeten we ook kernenergie achter de hand houden om ervoor te zorgen dat de energievoorziening nog even gehandhaafd blijft.'

In hun afkeer voor Groen en de groenen doen ze niet veel onder voor elkaar. Francken zegt: 'Tachtig procent van de Vlaamse kiezers moet niets hebben van Kristof Calvo. Kristof Calvo is véél erger dan Elio Di Rupo.' De Crem vult aan: 'Met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid kan ik bevestigen dat Kristof Calvo niet de volgende premier van het land zal zijn.'

'Zakendoen' met SP.A

Opvallend is dat Theo Francken erg positief is over de recente ontwikkelingen bij de SP.A - in 2012 en 2014 had de N-VA van 'het verdrijven van de socialisten uit het bestuur' nog de grote inzet van de verkiezingen gemaakt. Over de nieuwe Antwerpse coalitie heeft hij niets dan lof: 'Is dat geen goede zaak gebleken? Op de ophef over die ontploffende granaten na, was het de voorbije maanden opvallend windstil rond het nieuwe Antwerpse bestuur. Dat was vorige keer wel anders, met de SP.A in de oppositie.'

En ook met de nieuwe SP.A kan hij 'zakendoen': 'Het is duidelijk dat de SP.A haar koers over migratie heeft bijgesteld. John Crombez zelf hoefde dat niet te doen. Crombez heeft zijn oude uitspraken pro pushbacks nooit teruggetrokken, ook niet nadat zijn partijbestuur hem had teruggefloten. Ik spreek in Vlaams-Brabant weleens met Hans Bonte, mijn collega-burgemeester van Vilvoorde: met zulke SP.A'ers kunnen wij zakendoen.'

Tenslotte stipt Theo Francken aan dat hij na de verkiezingen wil doen wat hij ervoor deed: opnieuw staatssecretaris (of minister) van Asiel en Migratie worden: 'De mensen klampen mij aan op straat: 'Theo, alstublieft, neem asiel en migratie terug over, wij missen u.'