Maai mei niet: het is een nieuwe campagne van het weekblad Knack die je aanspoort om tot eind mei het gras in je tuin niet te maaien. Zo geef je meer kans aan bloemen en bijen, wat goed is voor de biodiversiteit in je tuin.

'Maai mei niet' is een mooie poging om de Vlaming bewust te maken. Bewust te maken van de bijdrage die ieder van ons kan leveren aan een hogere biodiversiteit. We hebben het laatste jaar onze tuin herontdekt, we hebben zin gekregen om er iets moois van te maken, en velen hebben ontdekt dat ze groene vingers hebben. Een tuinaannemer vinden die nog dit jaar een gazon kan aanleggen of die een overdekte loungehoek met terras op de avondzon kan komen bouwen: dat wordt gegarandeerd een ware zoektocht.

Het mooiste moederdagboeket: dat wat je kind recht uit de tuin of wei plukt.

Doordat we in de tuin nu zo hard van stapel lopen, zien we ook veel kopieergedrag. Wat de buur doet, zal wel juist zijn zeker? Hij is al veel langer dan ik met zijn tuin bezig? In een straat of wijk - soms zelfs in een hele gemeente zie je dezelfde typerende tuinstijl.

Natuurlijk kan je over smaak en kleuren niet discussiëren. Maar mocht Jani iets van tuinen kennen, hij zou restylingtuinprogramma's kunnen maken tot aan zijn pensioen... Want er wordt toch wel wat geknoeid in ons Vlaamse tuinland. Nog steeds gaan plastic antiworteldoeken over de toonbank en lijken sommige straten op een toonzaal van een handelaar in kiezelstenen. Soms zit er een uitzondering tussen: die waar het wat wilder mag zijn. Maar net over die tuineigenaar wordt dan gepraat - vaak achter de rug: 'Hij is nog te lui om zijn gras af te doen'. Of iets in die trant.

Die praters hebben ongelijk. Ze snappen er niks van. Ik herinner me een boekje uit 1992 - 'De natuurvriendelijke tuin' - uitgegeven door wijlen Steve Stevaert. Ik leerde hem in mijn tienerjaren kennen tijdens een natuurwandeling in mijn eigen Mombeekvallei. Ik weet niet meer bij welke gelegenheid, maar het was er in elk geval eentje die zijn (politieke) aandacht kon trekken. Of hield hij simpelweg van de natuur? Op de voorpagina van dat boekje uit 1992: een genietende tuineigenaar in zijn ligzetel te midden van een soortenrijk, natuurovergoten groene omgeving: zijn natuurlijke tuin. Daarnaast een buurman puffend achter zijn grasmachine. De tuin was groen, punt.

Veruit een van de schattigste foto's van onze dochter als kind is die waarop ze paardenbloemen plukte. Geen bijzondere bloemen, die paardenbloemen, maar zo fijn toch een paar weken later, want dan worden het 'blaasbloemen'. Hoe hartverwarmend is het als je van je kind een handgeplukt boeket van wilde bloemen krijgt? Ken je iemand die daar onberoerd bij blijft? Wilde veldboeketten zijn de hype op Instagram, maar ons gazon, dat moet groen en kort en zonder kruiden zijn.

Ik doe een oproep aan alle mama's. Verbied je huisgenoten om je gras te maaien, en wel minstens de komende drie weken. Sta toe vertederd te worden door een handgeplukt boeket uit eigen tuin. Neen, je hoeft daarvoor niet te zaaien. Nee, je hebt niet een of ander bloemenmengsel nodig. Het enige wat je moet doen: simpelweg niet maaien. Gratis. Helemaal voor niets. En dan komt daar een millefleur, een tapijt met duizend bloemen naar boven. Verbaas je zelf tot wat de natuur in staat is. Laat het kind weer in je bovenkomen en verwonder je opnieuw over het mooie boeket dat je krijgt als je kinderen simpelweg de kans krijgen om op bloemenjacht te gaan in eigen tuin. Ik wens alle mama's een natuurlijk, in-de-tuin-geplukt, moederdagboeket.

Maai Mei Niet is een campagne van Knack/LeVif, met de steun van Bond Beter Leefmilieu, Het Ministerie voor Natuur, Velt en MijnTuinLab (KULeuven).

Meedoen aan Maai Mei Niet gaat in drie eenvoudige stappen.

  • Registreer je via www.maaimeiniet.be en maai de hele maand mei (een stuk van je gazon) niet of minder
Maai mei niet: het is een nieuwe campagne van het weekblad Knack die je aanspoort om tot eind mei het gras in je tuin niet te maaien. Zo geef je meer kans aan bloemen en bijen, wat goed is voor de biodiversiteit in je tuin.'Maai mei niet' is een mooie poging om de Vlaming bewust te maken. Bewust te maken van de bijdrage die ieder van ons kan leveren aan een hogere biodiversiteit. We hebben het laatste jaar onze tuin herontdekt, we hebben zin gekregen om er iets moois van te maken, en velen hebben ontdekt dat ze groene vingers hebben. Een tuinaannemer vinden die nog dit jaar een gazon kan aanleggen of die een overdekte loungehoek met terras op de avondzon kan komen bouwen: dat wordt gegarandeerd een ware zoektocht.Doordat we in de tuin nu zo hard van stapel lopen, zien we ook veel kopieergedrag. Wat de buur doet, zal wel juist zijn zeker? Hij is al veel langer dan ik met zijn tuin bezig? In een straat of wijk - soms zelfs in een hele gemeente zie je dezelfde typerende tuinstijl.Natuurlijk kan je over smaak en kleuren niet discussiëren. Maar mocht Jani iets van tuinen kennen, hij zou restylingtuinprogramma's kunnen maken tot aan zijn pensioen... Want er wordt toch wel wat geknoeid in ons Vlaamse tuinland. Nog steeds gaan plastic antiworteldoeken over de toonbank en lijken sommige straten op een toonzaal van een handelaar in kiezelstenen. Soms zit er een uitzondering tussen: die waar het wat wilder mag zijn. Maar net over die tuineigenaar wordt dan gepraat - vaak achter de rug: 'Hij is nog te lui om zijn gras af te doen'. Of iets in die trant.Die praters hebben ongelijk. Ze snappen er niks van. Ik herinner me een boekje uit 1992 - 'De natuurvriendelijke tuin' - uitgegeven door wijlen Steve Stevaert. Ik leerde hem in mijn tienerjaren kennen tijdens een natuurwandeling in mijn eigen Mombeekvallei. Ik weet niet meer bij welke gelegenheid, maar het was er in elk geval eentje die zijn (politieke) aandacht kon trekken. Of hield hij simpelweg van de natuur? Op de voorpagina van dat boekje uit 1992: een genietende tuineigenaar in zijn ligzetel te midden van een soortenrijk, natuurovergoten groene omgeving: zijn natuurlijke tuin. Daarnaast een buurman puffend achter zijn grasmachine. De tuin was groen, punt.Veruit een van de schattigste foto's van onze dochter als kind is die waarop ze paardenbloemen plukte. Geen bijzondere bloemen, die paardenbloemen, maar zo fijn toch een paar weken later, want dan worden het 'blaasbloemen'. Hoe hartverwarmend is het als je van je kind een handgeplukt boeket van wilde bloemen krijgt? Ken je iemand die daar onberoerd bij blijft? Wilde veldboeketten zijn de hype op Instagram, maar ons gazon, dat moet groen en kort en zonder kruiden zijn.Ik doe een oproep aan alle mama's. Verbied je huisgenoten om je gras te maaien, en wel minstens de komende drie weken. Sta toe vertederd te worden door een handgeplukt boeket uit eigen tuin. Neen, je hoeft daarvoor niet te zaaien. Nee, je hebt niet een of ander bloemenmengsel nodig. Het enige wat je moet doen: simpelweg niet maaien. Gratis. Helemaal voor niets. En dan komt daar een millefleur, een tapijt met duizend bloemen naar boven. Verbaas je zelf tot wat de natuur in staat is. Laat het kind weer in je bovenkomen en verwonder je opnieuw over het mooie boeket dat je krijgt als je kinderen simpelweg de kans krijgen om op bloemenjacht te gaan in eigen tuin. Ik wens alle mama's een natuurlijk, in-de-tuin-geplukt, moederdagboeket.