De pandemie woedt, Wallonië kampt met waterellende en u - auteur van onder meer Don Kyoto - maakt een stuk over de liefde. Waarom?
...

De pandemie woedt, Wallonië kampt met waterellende en u - auteur van onder meer Don Kyoto - maakt een stuk over de liefde. Waarom? Dimitri Leue: Verhalen over de liefde zijn altijd nodig. Tijdens de pandemie zaten koppels dichter op elkaars huid dan ooit. Dat voelde iedereen. Ik zag enkelen van mijn beste vrienden scheiden. Eén vriend pleegde zelfmoord. Nog andere vrienden belandden in een depressie. En ik schreef. Ik heb me echt door de lockdowns geschreven. Nora + Aron is een van de resultaten. Het is géén pandemiestuk. Het is een palindroomstuk, dat vertrekt vanuit wat is gebeurd: sommige koppels hielden niet stand. Enkel de partners begrijpen elkaars pijn en verdriet. Ze moeten elkaar loslaten maar hebben elkaar broodnodig. Dat toxische afscheid vergroot ik uit. Wat is een palindroomstuk? Leue: Soms noem ik het ook een 'voorstelling als een rorschachtest'. Die test bestaat uit afbeeldingen van inktvlekken die worden verkregen door een blad waarop natte inkt is aangebracht dubbel te vouwen. Als je het blad opnieuw openvouwt, zie je een gespiegelde vlek. Door mensen te vragen wat ze in de vlek zien, vertellen ze iets over hun persoonlijkheid. Ik schreef een tweedelige tekst. Het ene deel is het spiegelbeeld van het andere. De puzzelliefhebber in me kwam flink aan zijn trekken tijdens het schrijven. (lacht)Geeft u eens een voorbeeld? Leue:'Waarom zouden we uiteengaan?' vraagt Aron aan Nora. De zin die volgt, is: 'Ik wil het beste.' Als Aron die zin meteen na de vraag uitspreekt, heeft die een andere betekenis dan wanneer Nora met die zin antwoordt op de vraag. De 'spiegelende' tekst laat zien hoe hun verdriet een stolp is waaronder ze rondtollen. Het publiek tolt mee. Als het goed is, zal elke toeschouwer in het verhaal van Nora + Aron zijn verhaal, zijn spiegelbeeld herkennen. Als bij een rorschachtest. Confronterend en, hopelijk, louterend. Speelt u in een 'rorschachdecor'? Leue: Jazeker. Het decor is gebouwd door een van onze belangrijkste architecten: Eduard Van Steenbergen. Hij was een dromer met een sociaal hart. Dat mis ik bij veel architecten nu, die denken louter economisch. We spelen in zijn 'Huis van Deurne', wat nu het Districtshuis Deurne heet. Dat is bijna een rorschachhuis: de ene helft is het spiegelbeeld van de andere. Op de denkbeeldige spiegellijn plaatsen we op 30 meter afstand van elkaar een groep stoelen. Clara Cleymans speelt Nora aan de ene kant van de 'catwalk'. Aan de overzijde speel ik Aron. We spelen de tekst samen. Afhankelijk van de kant waar je zit, krijg je een van ons beiden te zien. U speelt voor het eerst samen met Clara Cleymans. Smaakt dat naar meer? Leue: Absoluut. In februari 2022 spelen we samen in Onderland, een stuk dat ik nu aan het schrijven ben. De aanleiding was een krantenartikel over een Zweedse zilvermijn en de 'huisverhuizing' die de ontginning van die mijn met zich meebracht. De familie die ik opvoer, lijdt onder hoe de mens uit hebzucht de tak afzaagt waarop hij al eeuwen zit en overleeft.