10 juli 2018: De Rode Duivels hebben net verloren van Frankrijk. Onze wereldbekerdroom ligt aan diggelen. Ik sta op het Sint-Pietersplein in Gent. Treurnis alom. Maar het voelt ook oneerlijk. Na een faire strijd met een team als Brazilië, hadden er ongetwijfeld nog Belgen voor de Brazilianen gesupporterd tijdens de finale. Maar wie enkel defensief speelt, zoals de Fransen, wint geen harten. In de politiek is het niet anders.

Wie een spelanalyse van SP.A maakt, kan niet anders dan vaststellen dat de explosiviteit ontbreekt. We verdedigen het doel wel, dat oude huis met prachtige sociale verworvenheden, maar meer niet. Er is geen strategie. Geen grootse langetermijnvisie over waar ons land naartoe moet.

Als in een democratie een klein groepje altijd wint, dan klopt er iets niet: socialisten moeten dat frontaal aanvallen.

We moeten terug offensief durven spelen. Zoals onze Rode Duivels. Durven gaan voor ons punt. En natuurlijk komt er dan tegenstand. Maar als een of andere rechtse bankeconoom zegt dat wat wij voorstellen niet kan, dan moeten wij niet in de verdediging gaan. Maar blijven strijden. En als het klopt dat iets niet kan binnen ons huidige economische systeem, dan moeten wij de regels maar herschrijven. Systeemverandering. Niets minder dan dat moet ons doel zijn. Te lang is een klein groepje ultrarijken erin geslaagd de regels zo te schrijven dat zij altijd winnen. Terwijl wie gewoon hard werkt al van in het begin weet: hoe hard ik ook werk, die echte toplaag, die kan ik nooit bereiken.

Nergens is dat zo duidelijk als in het voetbal. Begin deze maand legde de Italiaanse club Inter Milan zo'n 80 miljoen euro op tafel voor Romelu Lukaku. Nu, ik ben een grote fan van Romelu en gun hem dat zeker. Maar eigenlijk speelt Inter Milan vals. De club is veroordeeld voor de financiële fair play regels en mag geen grote transfers meer doen. En toch slagen ze erin de regels te omzeilen. Met een heel legertje advocaten is een constructie opgezet: Lukaku wordt eerst gehuurd en dan, zodra hun strafperiode voorbij is, staat al contractueel vast dat ze hem tegen een afgesproken bedrag aankopen.

Is dat nu erg, kan je je afvragen. Wel, het Belgisch clubvoetbal is misschien nooit de echte top geweest. Maar clubs als KV mechelen, Anderlecht, Club Brugge, Antwerp,... konden vroeger wel, in een echt goed jaar, eens een Europese beker omhoog houden. Vandaag is Europese bekerwinst voor een Belgische ploeg enkel nog denkbaar op playstation. De regels zijn zo herschreven dat een klein groepje clubs altijd wint. Helaas is het vandaag ook zo in onze economie.

Voor veel meer Vlamingen dan we vaak denken is het elke maand vechten om rond te komen. En voor zowat iedereen is het vechten om mee te kunnen. Om niet achterop te raken. Kijk maar naar het stijgende aantal burnouts en langdurig zieken. Bij alle leeftijden. We denken vaak dat dat onze eigen schuld is. Dat we maar sterker moeten zijn op onszelf. Maar als in een democratie een klein groepje altijd wint, dan klopt er iets niet. Dan is dat is corruptie. Klaar en duidelijk. Dat moeten we aanklagen. Wij, socialisten, moeten dat frontaal aanvallen. En onze regeringen, onze economie en ons land fundamenteel omgooien.

Als er één partij de taak heeft om gewoon te vechten voor de mensen, zodat zij terug vooruit geraken, dan is dat SP.A. Maar vandaag moet ik vaststellen dat SP.A daar niet meer in slaagt. We moeten opnieuw durven strijden voor die toekomst waarin wij geloven. Want onze toekomst, die is maakbaar. Aan de slag dus!

We moeten daarvoor niet kijken naar het Zweeds, Deens of Duits model. We moeten bouwen aan ons eigen model. Eén dat verbindt, in plaats van verdeelt. Samen maken we ons land Gelijker, Eerlijker en het beste land ter wereld om als Kind in op te groeien. Kortom: GEK. Noem het onze positieve (!) versie van 'Make America Great Again'.

Want dat is een strijd die, als wij ze niet aangaan, niemand zal aangaan. Het is cruciaal om te geloven dat het wel kan. Yes we can, zei er ooit iemand. Als we dat niet geloven, moeten we als partij zelfs niet op pad te gaan.

De nood is hoog. We kunnen niet langer wachten. Daarom ben ik kandidaat-voorzitter voor SP.A. Mensen moeten van mij maar één ding onthouden over de socialisten. En dat is dat wij altijd voor hen vechten.