Ze leerden hun volk leven

29/07/09 om 00:00 - Bijgewerkt op 30/03/18 om 14:57

Vandaag vallen alleen hun standbeelden nog op, maar in de negentiende eeuw werden Vlaamse schrijvers op straat toegejuicht en stonden lezers in de rij om hun pamfletten te lezen. Een gesprek met Piet Couttenier over het knetteren van de Vlaamse letteren tussen 1800 en 1900.

'Miserie, Miserie! / De Wael aen 't Ministerie, / Dat deugt voor Vlaendren niet.' Theodoor Van Rijswijck, alias den Door, de Antwerpse volksschrijver bij uitstek, wist het al in 1846. Hij gispte in poëtische vlugschriften de toenmalige Vlaamsonvriendelijke politiek van de Belgische machthebbers die er niets beters op vonden dan verpauperde Vlaamse boeren met loze beloftens naar Guatemala te lokken. In hetzelfde jaar zette Karel Ledeganck de kroon op 'zijn' Gent, dat hij als stadsdichter avant la lettre in De drie zustersteden onsterfelijk maakte: 'Geen ryker kroon / Dan eigen schoon!'
...

Verder lezen?

Lees elke maand gratis 3 artikelen

Ik registreer mij Ik ben al geregistreerd
of

Knack-abonnees hebben onbeperkt toegang tot alle artikelen van Knack

Ik neem een abonnement Ik ben al abonnee

Onze partners