'Mensen met een psychiatrische of psychotische problematiek, in combinatie met drugs- of alcoholverslaving, vallen in de bestaande zorg te vaak tussen wal en schip', zegt Dirk Bryssinck. 'Zoals u misschien weet, zien we in Vlaanderen een vermaatschappelijking van de zorg: de residentiële setting van de psychiatrie wordt afgebouwd, en de nadruk komt meer en meer te liggen op "integratie in de samenleving". Op zich is dat een goede evolutie. Maar al te vaak is het niet meer dan een dekmantel voor besparingen. Als je het residentiële afbouwt, moet je ook opbouwen in de samenleving. Anders verhuist de ellende van de instelling naar...

'Mensen met een psychiatrische of psychotische problematiek, in combinatie met drugs- of alcoholverslaving, vallen in de bestaande zorg te vaak tussen wal en schip', zegt Dirk Bryssinck. 'Zoals u misschien weet, zien we in Vlaanderen een vermaatschappelijking van de zorg: de residentiële setting van de psychiatrie wordt afgebouwd, en de nadruk komt meer en meer te liggen op "integratie in de samenleving". Op zich is dat een goede evolutie. Maar al te vaak is het niet meer dan een dekmantel voor besparingen. Als je het residentiële afbouwt, moet je ook opbouwen in de samenleving. Anders verhuist de ellende van de instelling naar de straat.' De benadering van Villa Voortman is oneigentijds: 'geen geweld' en 'geen drugs' zijn de enige regels. Resultaten worden er van de bezoekers niet verwacht.Ook de resultaatgerichtheid heeft al even haar intrede gedaan in de psychiatrie. Dat heeft negatieve gevolgen voor problematieken waarbij snelle successen minder voor de hand liggen. Verslaving is er zo één. Een verslaving onder controle krijgen is bijna per definitie een lang proces van stoppen, hervallen en opnieuw stoppen. Het kost vaak jaren tijd om uit dat cirkeltje te raken. Wat ons anders maakt, is dat we er de tijd voor nemen. Was het moeilijk om de overheden te overtuigen van het nut van een plek als Villa Voortman?In het begin hebben we wel wat moeten knokken. In dat gevecht zijn we sterk geholpen door Radio Gaga. In een van de eerste uitzendingen van dat Eén-programma is onze werking op een heel mooie, ethische manier aan bod gekomen. Toen ik zag hoe groot de impact daarvan was, heb ik mijn stoute schoenen aangetrokken en ben ik steun gaan vragen bij Daniel Termont (SP.A), de burgemeester van Gent. Samen met de psychiatrische centra Gent-Sleidinge heeft de stad gezorgd voor huisvesting. Mogen we stellen dat u zich bekommert om de reddelozen?Dat vind ik een te groot woord. Wij proberen onze bezoekers opnieuw te verbinden met een maatschappij waar ze in veel gevallen helemaal uit liggen. Er zijn mensen die via trajectbegeleiding opnieuw de weg naar een vaste baan vinden. Maar er is zeker ook een kern die de villa zal blijven bezoeken en nooit helemaal van zijn verslaving af zal raken. Ik merk dat daar in de praktijk al iets anders over gedacht wordt dan vroeger. Het idee dat je pas genezen bent als je volledig clean bent, wordt zachtjesaan verlaten. Wij proberen er vooral voor te zorgen dat mensen opnieuw levenskwaliteit vinden. Afkicken kan daarbij helpen. Maar iemand weghalen uit de dakloosheid ook. De kans op genezing is wel een stuk kleiner bij de mensen die u begeleidt dan in de reguliere psychiatrie. Hoe houdt u dat werk vol?Door er niet op die manier naar te kijken, misschien? Mijn devies is er één van Samuel Becket: ' Ever tried. Ever failed. No matter. Try Again. Fail again. Fail better.' Uit falen kun je meer leren dan uit succesverhalen.