Wetenschappelijk onderzoek van de universiteit van Toronto in de Proceedings of the National Academy of Sciences bevestigde onlangs wat we al lang wisten, namelijk, dat mensen wel degelijk verliefd worden op een bepaald persoonlijkheidstype en dat we vaak opnieuw kiezen voor hetzelfde type, ook al is die in sommige gevallen niet echt goed voor ons.

Het credo van 'opposites attract' om een relatie te laten slagen, geldt al lang niet meer. Net zoals we in vriendschappen gelijkgestemden opzoeken, hebben mensen in de liefde eveneens de neiging om partners uit te kiezen die over gelijkaardige persoonlijkheden beschikken. Zelfs al hebben we slechte ervaringen met een vorige partner, toch kiezen we in een volgende relatie onbewust vaak opnieuw voor een gelijkaardig type, zo blijkt uit een negen jaar lange studie.

332 proefpersonen en hun partners vulden vragenlijsten in over persoonlijkheidskenmerken zoals extraversie, neuroticisme, nauwgezetheid, enz. Tijdens die negen jaar verbraken sommigen hun relatie en vonden ze een nieuwe partner, die vervolgens ook gevraagd werd om de vragenlijst in te vullen. Niet alleen de persoonlijkheden van de proefpersonen en de partners waren gelijkaardig, de onderzoekers ontwaarden nog meer gelijke clusters van persoonlijkheidskenmerken bij de huidige en ex-partners onderling.

Hoe komt dat?

Het feit dat mensen elkaar vinden op sociale evenementen waar ze graag naartoe gaan of op het werk, waar ze in dezelfde beroepssector actief zijn, is een mogelijke verklaring waarom huidige partners en ex-lieven vaak relatief gelijkgestemd zijn. Ze verkeren immers in gelijke sociale kringen. Denk maar aan de vele acteurs en actrices die elkaar vinden op de filmset. Dat zijn passieve factoren.

Het feit dat de kenmerken tussen huidige partners en exen soms beter overeenkomen dan de koppels onderling, is omdat de keuze van een lief ook bepaald wordt door actieve factoren, zoals iemand die bewust op zoek gaat naar een bepaalde persoonlijkheid.

Waarom die ene?

Dat het type waarop we vallen, meestal dicht aanleunt bij onze eigen karakters, is geen verrassing. Gelijke interesses en op een gelijke manier in het leven staan, zijn goede parameters om een relatie te laten slagen, of het nu om een vriendschappelijke of liefdesrelatie gaat. Zo niet, ontstaat er toch alleen maar wrevel. Dat is ook wat een televisieprogramma als 'Blind getrouwd' bewijst. Enkel op basis van gelijkaardige factoren, zoals de normen en waarden die iemand hanteert, hoe iemand in het dagelijkse leven staat, de hechtingsstijl, het sociaal-economisch milieu, de eigen persoonlijkheid, de communicatiebekwaamheid, het IQ en de seksualiteit, kunnen mogelijke partners samengebracht worden en ook samenblijven.

Al is liefde uiteraard niet zo simpel. Veel zaken gebeuren ook onbewust en er zijn natuurlijk ook de vele biologische factoren die in het liefdesspel betrokken zijn. Alles begint bij de seksuele aantrekkingskracht met in de hoofdrol de sekshormonen testosteron en oestrogeen. Zo worden we fysiek aangetrokken tot iemand, waarvan we vinden dat die er gezond uitziet, aangezien dat een goede zaak zou zijn voor de voortplanting.

Pseudo-wetenschappers denken daarnaast dat de liefde gestuurd wordt door feromonen. Dat zijn geurloze hormonen die worden uitgescheiden door de zweetklieren en bepaalde informatie uitsturen over bijvoorbeeld het afweersysteem. Dat feromonen een rol spelen bij dieren is bewezen, maar voorlopig nog niet bij de mens.

Zo blijft de liefde dan toch nog een beetje een mysterie.