RIK VAN CAUWELAERT
...

RIK VAN CAUWELAERTIn de Wetstraat heet het dat premier Guy Verhofstadt dezer dagen moeilijk de slaap kan vatten. Verstoord als hij is door het rapport van de paars-groene regering dat de kranten De Standaard en Le Soir vorige zaterdag hun lezers voorlegden. Een interessante journalistieke oefening, maar eentje waarvan het resultaat tamelijk zorgwekkend is. Vooral ook omdat het eindrapport werd opgesteld door twee kranten die zich de voorbije jaren erg voorkomend, om niet te zeggen meegaand toonden ten aanzien van deze regering. Volgens de berekeningen van De Standaard - Le Soir was ietsje milder - krijgt de regering nauwelijks 51 procent op het tussentijdse rapport. Voor vier van de zeven liberale ministers, Annemie Neyts, Marc Verwilghen, Rik Daems en Antoine Dusquesne, is het resultaat ronduit alarmerend. De beoordeling van de Vlaamse regering van minister-president Patrick Dewael, die de jongste tijd helemaal in beslag wordt genomen door de kartelvorming van Spirit en SP.A, is al niet veel beter. In die Vlaamse regering vindt alleen Steve Stevaert genade in de ogen van de rapporteurs. Alle andere Vlaamse ministers, van minister-president Dewael tot minister van Cultuur Bert Anciaux, scoren opvallend laag. Ministers als Renaat Landuyt en Jaak Gabriëls worden gewoon naar huis gelachen.Zowel de federale als de Vlaamse regeringsleider maakt geen te beste beurt. Zo eindigt premier Verhofstadt bij De Standaard slechts op de vierde plaats wat betreft beleidsvisie en efficiëntie. Le Soir rangschikt de eerste minister zelfs op een gedeelde zesde plaats, samen met - u gelooft het niet! - de staatssecretarissen Eddy Boutmans van Ontwikkelingssamenwerking en Olivier Deleuze van Energie en Duurzame Ontwikkeling. Of er loopt iets fout met het anders zo druk besproken communicatiebeleid van de premier, of de toestand is ernstiger dan gedacht. Vooral het laatste valt te vrezen.Want deze regering, die nochtans lange tijd kon drijven op het enthousiasme in de media en de wekelijkse juichberichten in Villa Politica, houdt na drie jaar nog maar weinig geloofwaardigheid over. Vandaar een steeds krampachtiger optreden. Dat was duidelijk te merken aan de manier waarop Karel Vinck in de stoel van gedelegeerd bestuurder van de Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen werd gehesen. Voordurend moest worden gezorgd dat geen van de partijen - noch de premier, noch minister Isabelle Durant, en zeker niet de nieuwe gedelegeerd bestuurder - gezichtsverlies zou lijden. In de voorbereidende gesprekken met de regeringstop had Vinck aangetoond dat de spoorwegwet - door paars-groen in elkaar geknutseld om Etienne Schouppe de deur uit te krijgen - niet deugt en dat die moet worden aangepast, wil de regering het bedrijf overeind houden. Daarom werd, naar goede gewoonte, een werkgroep opgericht die de deugdelijkheid van Vincks eisen zal onderzoeken. De werkgroep krijgt daarvoor ruim de tijd. En van ondernemers als Philippe Delaunois (ex-Cockerill-Sambre) en Hugo Vandamme (ex-Barco) mogen we redelijkerwijze aannemen dat ze Vinck geenszins zullen fnuiken. Die mensen zijn zo niet.Karel Vinck heeft een contract bedongen van drie jaar, tot na de regionale verkiezingen van 2004. Tot dan worden er van hem geen opzienbarende ingrepen verwacht. Toch zeker geen ingrepen die de spoorbonden zouden kunnen ontstemmen. En Vinck heeft dat precies berekend. Hij geeft zichzelf een jaar om na te denken en te studeren, een tweede jaar om plannen uit te werken en dan nog een jaar om de zaken op de juiste sporen te krijgen - het woord 'sanering' wordt niet of nauwelijks meer in de mond genomen. Hoe het dan in 2004 verder moet met het spoor, is een zorg voor Vincks opvolger.Voor dit alles krijgt de nieuwe spoorbaas 600.000 euro per jaar, en nog eens 250.000 euro als hij zijn doelstellingen haalt. Aangezien die nergens duidelijk zijn geformuleerd, kunnen we ervan uitgaan dat Karel Vinck de NMBS jaarlijks 850.000 euro zal aanrekenen. Zijn voorganger Etienne Schouppe deed het met iets minder, een kleine 250.000 euro. Er zit bij de NMBS dus kennelijk toch wat rek op de financiële mogelijkheden. Wat dan weer niet kan worden gezegd van de budgettaire ruimte die de regering heeft om een deel van de schulden van de NMBS over te nemen. Die is erg beperkt. In CD&V-kringen circuleren al de eerste ruwe berekeningen van de begrotingsspecialisten in de partij. Die geven aan dat de Vlaamse christen-democraten na de verkiezingen van 2003 maar beter nog een rondje aan de kant kunnen blijven. Anders zullen ze moeten meewerken aan de saneringsoperatie die de financiële putten van deze paars-groene meerderheid moet dempen. Dat is wel een tegenvaller voor een aantal CD&V'ers die de volgende regering al oranje-blauw gekleurd zagen en in stilte werkten aan de samenstelling van hun ministerieel kabinet.