'Alegria Tristeza' kopte de Diario do Nordeste na de kwalificatie van Brazilië voor de halve finales en het uitvallen van sterspeler Neymar. Het zou ook de titel kunnen zijn van het WK-relaas van Marc Wilmots. De Belgische bondscoach was blij met de prestatie van de Duivels, en ontgoocheld vanwege de uitschakeling tegen Argentinië in de kwartfinale.
...

'Alegria Tristeza' kopte de Diario do Nordeste na de kwalificatie van Brazilië voor de halve finales en het uitvallen van sterspeler Neymar. Het zou ook de titel kunnen zijn van het WK-relaas van Marc Wilmots. De Belgische bondscoach was blij met de prestatie van de Duivels, en ontgoocheld vanwege de uitschakeling tegen Argentinië in de kwartfinale. Het is van 1986 geleden dat de Rode Duivels zich op een WK bij de beste acht mochten rekenen. Wat het pure resultaat betreft, mag dit WK dan ook geslaagd genoemd worden. Toch valt te vrezen dat deze campagne niet echt zal bijblijven. Eén onvergetelijke partij op vijf is te weinig. De internationale pers catalogeert de Rode Duivels ronduit als een teleurstelling. 1986 blijft het sportieve ijkpunt. De knappe maar ook krappe winst tegen de VS, een voetbalontwikkelingsland, kan geenszins de vergelijking doorstaan met de zege tegen regerend wereldkampioen Argentinië in 1982 of tegen Nederland in 1994. Zelfs de heroïsche nederlagen in de achtste finales tegen Engeland in 1990 en Brazilië in 2002 hadden meer panache. Op Euro 2016 en het WK 2018 kan de huidige lichting Duivels beter doen, vanwege meer maturiteit en ervaring. 2014 is echter een gemiste kans. De omstandigheden zullen nooit meer zo gunstig zijn. De WK-loting was een geschenk uit de voetbalhemel: de Duivels werden als reekshoofd ondergebracht in de zwakste poule van het toernooi. Nog voordeliger was dat de Belgische ploeg het minste hoefde te vliegen van de 32 deelnemers én slechts één keer hoefde aan te treden in het noordoosten, waar de temperatuur en de hoge vochtigheidsgraad de spelers uitdroogden. Wilmots benadrukte telkens weer de goede voorbereiding en de fitheid van zijn spelers, maar slechts één keer raakte de ploeg in vijfde versnelling. Na de zege tegen de VS flakkerde het geloof op dat de Duivels herboren waren. IJdele hoop, zo bleek. Tegen een heel matig Argentinië, dat al vroeg Angel di Maria verloor, behaalden ze alleen qua inzet een hoge score. De Argentijnse doelman Romero was niet meer dan een toeschouwer. Deze generatie werd vooraf hoog ingeschat. Te hoog. Bijna de hele selectie staat op de loonlijst bij Europese topclubs, maar minstens de helft is niet zeker van een basisplaats. Slechts drie spelers zijn certitudes bij hun clubs en gelden als wereldtoppers: Thibaut Courtois, Vincent Kompany en Eden Hazard. Bij hen ligt de oorzaak voor de aftocht in Brazilië. Courtois kreeg weinig werk, maar was vlekkeloos. Kompany maakte tegen Argentinië één foutje en dat werd afgestraft. Hazard faalde in de slotmatch compleet. Pas 23 jaar, maar voor een speler die ruim 200.000 euro per week verdient, mag je de lat hoog leggen. Marc Wilmots slaagde er niet in de Chelsea-spits op clubniveau te krijgen. De bondscoach liet Hazard in de groepswedstrijden staan, ondanks bleke prestaties. Tegen Algerije en Rusland werd dat vertrouwen beloond met een paar late maar beslissende opflakkeringen. Maar in de kwartfinale bleek het eindeloze geduld van de bondscoach opgebruikt en werd Hazard voortijdig naar de kant gehaald. Wat trainers ook beweren, het individuele talent maakt het verschil. Dat Nederland, met minder potentieel dan België, toch weer minstens een ronde verder komt, heeft het te danken aan Arjen Robben. Zet hem in deze vorm bij de Rode Duivels en België gaat naar de finale. Geef ons Robben en misschien ook Van Gaal. Wilmots pochte in de poulefase met zijn vervangingen, die telkens het scenario gestalte gaven dat hij voor ogen had. Tegen de Argentijnen werkte het plannetje niet. Het Kampfschwein werd wat wissels betreft afgetroefd door Van Gaal. Lucky Louis, zoals de nieuwe trainer van Manchester United nu al in Engeland wordt genoemd, zorgde voor de ultieme vervanging: de keeper na 120 minuten. Een doelman die twee maanden geen minuut competitief voetbal heeft gespeeld koud inbrengen, het is te gek voor woorden. Als het was mislukt, had Van Gaal zich onsterfelijk belachelijk gemaakt. Alleen: een strafschoppenreeks heeft niets met voetbal en alles met psychologie te maken. De wissel wekte het idee dat er op de Nederlandse bank een man zat die wonderen verricht bij elfmetertrappen, terwijl Tim Krul in de vijf jaar dat hij het doel van Newcastle verdedigt, slechts twee van de twintig penalty's stopte. De ingreep van Van Gaal had veel meer impact dan de weinig sportieve intimidatiepogingen van Krul. Een herboren Nederland, na de bakken kritiek? Of was ook dit ijdele hoop? DOOR FRANÇOIS COLINDeze generatie werd vooraf hoog ingeschat. Te hoog.