Een betere naam had dit album niet kunnen krijgen. Je kunt hem interpreteren als 'avondrood', de warme gloed net voor de dagkanteling die een mens vervult met hoop en melancholie. Maa...

Een betere naam had dit album niet kunnen krijgen. Je kunt hem interpreteren als 'avondrood', de warme gloed net voor de dagkanteling die een mens vervult met hoop en melancholie. Maar net zo goed als 'naglans', die gepatineerde schittering van een voorbije tijd of een verwasemende esthetiek. Pieranunzi (71) en Joris (63) hebben de zucht naar het grote gebaar al lang achter zich gelaten. Zowel de pianist als de trompettist beschikt over een kalligrafische schriftuur. Hoe sierlijk een samenwerking tussen de twee wel kan zijn, kon u in 2014 al horen toen Joris met het Brussels Jazz Orchestra Pieranunzi's werk onder handen nam, en nu is er een 'nieuw' (weliswaar eind 2018 opgenomen) duoalbum. Vaak filmisch (Enrico werkte niet voor niets met Ennio Morricone), soms plagerig, altijd melodisch. Een feelgoodplaat de we in 2021 allemaal verdienen. Perfecte timing, heren.