Indien de geestelijke gezondheidszorg geen prioriteit wordt in de volgende regerings- en beleidsvorming, vrezen de organisaties dat het geestelijk gezondheidsbeleid achter de feiten zal lopen en constant moet pogen om andere beleidsmaatregelen bij te sturen. Het is voor de organisaties in de eerste plaats essentieel dat alle beleidsmaatregelen inzake gezondheid, maar ook werkgelegenheid, milieu, sociale zaken, economie en onderwijs op elkaar afgestemd worden. Ze willen daarom dat patiënten en naasten of zorgdragers actief betrokken worden in het zorgbeleid. Een lokale verankering van de geestelijke gezondheidszorg en een ontwikkeling van gemeenschapsgerichte diensten moet het gebruikelijke aanbod aanvullen.

De zorg in de thuis- en werkomgeving moet bovendien een sterkere aanvulling zijn op de residentiële zorg. De verdere uitbouw van netwerken geestelijke gezondheidszorg is bovendien noodzakelijk, want ze zijn vandaag te weinig ontwikkeld en ondersteund. Op technologisch vlak willen de organisaties nieuwe tools zien ontwikkeld worden die bruikbaar zijn in de zorg en tegelijkertijd nuttig zijn voor de patiënten. Tenslotte kunnen de voorgestelde hefbomen niet verwezenlijkt worden zonder een ernstige investering en die moet er absoluut komen voor de organisaties. 'Tenslotte is geestelijke gezondheid een mensenrecht', klinkt het.