Jasper was een jaar of 10 toen hij last kreeg van misofonie. 'Hij raakte steeds meer geïrriteerd door alle mogelijke eetgeluiden als we samen aan tafel zaten', vertelt zijn moeder, Christel. 'Vooral zijn vader moest het ontgelden. "Smak toch niet zo", riep Jasper dan ineens uit, terwijl hij zijn oren met zijn handen bedekte. In het begin reageerden we laconiek: "Komaan, stel je niet aan." Maar het ging van kwaad naar erger. Jasper zat totaal verkrampt aan tafel, terwijl wij ons best deden om geen kauw-, slik- en slurpgeluiden te maken. De gezinsmaaltijden verliepen steeds vaker in een gespannen sfeer. Als het aan Jasper lag, at hij niet meer met ons, maar hij ging ook niet meer graag naar verjaardagsfeestjes en meed zelfs bioscoopbezoek met vrienden. "Popcorn en chips, mama", zuchtte hij, huiverend bij de gedachte aan de onvermijdelijke kraakgeluiden.'
...