‘Ik ben opgegroeid aan de rand van Eeklo, in een huis omringd door weiden. Ik dacht dat ik een natuurmens was, iemand die alleen in een groene omgeving kon aarden. Na mijn huwelijk verhuisde ik naar Lint, opnieuw tussen het groen. Tot ze daar op een dag de boomgaard naast ons omhakten om er nieuwe appartementen te bouwen. Toen sloeg de twijfel toe’, vertelt dichter Peter Theunynck.
Elke week vraagt Knack in de rubriek Durf twijfelen naar de twijfels van bekende mensen.
‘In die periode moest ik veel in Antwerpen zijn om er onderzoek te doen voor mijn biografie over schrijver Karel van de Woestijne. In het begin reed ik er met de auto naartoe, maar al snel fietste ik erheen. Ik ontdekte er veel leuke plekken. Zo is mijn fascinatie voor de stad gegroeid. Uiteindelijk zijn we verhuisd naar Antwerpen. Onze dorpsgenoten reageerden ontsteld “Wat? Gaan jullie echt in de stad wonen?” En dan nog aan de rand van Borgerhout, dat was helemaal geschift. Het was er vuil en onveilig. Tot je er gaat wonen en het heel goed blijkt mee te vallen.’
Nog altijd?
Peter Theunynck: O ja, naar de stad verhuizen was de beste beslissing van ons leven. Alles ligt hier op wandelafstand: bibliotheek, musea, parken, pleinen, scholen, winkels, bioscoop, theater, opera… Tijdens de pandemie gingen mijn vrouw en ik elke dag wandelen in een andere wijk – je kon toen ook weinig anders doen – en telkens ontdekten we iets nieuws.
‘Ik dacht dat ik een natuurmens was, maar straks verhuis ik naar de meest gekleurde buurt van de stad. Je woont er in de wereld van vandaag, niet in die van gisteren.’
Ik ben nog altijd dol op natuur en bossen, maar wonen doe ik het liefst in de stad. Dat sluit aan bij mijn filosofie: als we de schaarse open ruimte willen bewaren voor het nageslacht, moeten we stoppen met verkavelen. Binnenkort gaan we weer verhuizen, opnieuw binnen de stad, net naast onze dochter.
Toen mijn vader parkinsondementie kreeg, werd hij in de gesloten afdeling van een woonzorgcentrum opgenomen. Dat was heel triest. Had ik naast hem gewoond, dan had hij langer thuis kunnen blijven. Daar heb ik uit geleerd. We trekken naar de Dambruggestraat, midden in de meest gekleurde buurt van Antwerpen. Twintig jaar geleden zou me dat misschien afgeschrikt hebben, maar nu niet meer. Hier leef je in de wereld van vandaag, niet in die van gisteren.
Twijfelt u vaak?
Theunynck: Ik ben een weegschaal. Dat zijn geboren twijfelaars. Bij mij is dat niet anders, ook wanneer ik schrijf. Ik vind dat gezond. Het stimuleert me om over alles na te denken. Die twijfel verlamt me gelukkig niet, omdat ik het basisvertrouwen heb dat het uiteindelijk wel goed komt.
Mijn grootvader, het hoofdpersonage van mijn nieuwe boek De garde van Esen, was een man van zekerheden. Soms denk ik bij mezelf: had je maar wat meer getwijfeld. Het had hem na de oorlog misschien veel ellende bespaard.
Peter Theunynck, De garde van Esen, Horizon, 336 blz., 22,90 euro
.
