Vorig jaar publiceerde Johannes Spinnewijn van de London School of Economics een onderzoek in The American Economic Review over het ideale stelsel voor werkloosheidsuitkeringen. Zijn conclusie, op basis van Zweedse data: uitkeringen stijgen beter in de tijd dan dat ze dalen. Het principe daarachter is eenvoudig: mensen worden het meest geprikkeld om te werken als ze nog maar kort werkloos zijn, dus is een uitkering in het begin het best laag. Naarmate ze langer werkloos zijn, worden ze minder gevoelig voor die prikkels, maar komen ze wel steeds krapper bij kas te zitten. Om ervoor te zorgen dat een uitkering mensen blijft verzekeren tegen zulke ellende, stijgt ze dus beter naarmate mensen langer geen werk hebben.
...