Met emotioneel maar ook onderbouwd oppositiewerk brengt de PVDA federale ministers uit evenwicht. Qua internationale politiek blijven de marxisten controversieel. ‘Ze kunnen zó hard gaan voor de Palestijnen, maar voor de Oeigoeren en Oekraïners is het een heel ander verhaal.’
PVDADe regering-De Wever bestaat niet in het universum van de PVDA. Voor de marxisten is het de regering-De Wever-Rousseau. Het zegt veel over wie de gebeten hond is. Waar het Vlaams Belang de N-VA aanwijst als de judas, doet de PVDA dat met Vooruit.
De federale regering raakt dan ook aan meerdere heilige huisjes op links. De pensioenmalus, de flexibilisering van (nacht)werk, het gemorrel aan de index, de beperking van de werkloosheid: keer op keer laten voorzitter Raoul Hedebouw en de zijnen de decibels de hoogte ingaan. Samengevat: hoe kan Conner Rousseau zich zo hebben laten ringeloren om in deze centrumrechtse regering te stappen?
Borstklopperij is de partij niet vreemd. Toen premier De Wever in vieze papieren zat tijdens de begrotingsonderhandelingen, en vijftig extra dagen ging vragen bij de koning, pochte Hedebouw dat de malaise te danken was aan de sociale strijd. Denk aan de vakbondsbetoging van 14 oktober, waar volgens de politie 80.000 mensen op afkwamen – de PVDA rondt voor het gemak af naar 140.000.
Met een Vooruit dat gebonden is door regeringsafspraken en een bedeesd Groen kan de PVDA vol op het orgel. Ze vereenzelvigt de strijd van de vakbonden met die van zichzelf. In de peilingen gaat het voorlopig goed, met scores rond de 10 procent.
‘Conner Rousseau en Frank Vandenbroucke leven in een andere wereld.’
De PVDA weegt ook op het debat. Pensioenspecialist Kim De Witte bracht bevoegd minister Jan Jambon (N-VA) al uit evenwicht. Binnen de partijen hechten ze veel waarde aan hoe De Witte dossierkennis combineert met gepassioneerde interventies.
Ook tegen de verhoging van de btw van 6 naar 12 procent op afhaalmaaltijden stond de partij op de barricaden. Samen met de andere oppositiepartijen leek het eventjes of maar één ding van tel was: de duurdere frietjes. Tot ze de oren uitkwamen bij vicepremier Frank Vandenbroucke (Vooruit), die hen opriep om te stoppen met ‘zagen’. Hedebouw: ‘Toen Vandenbroucke dat zei, dacht ik: Vooruit heeft een probleem. Zowel hij als Conner Rousseau leeft in een andere wereld.’
Soms gaat de partij te ver in haar populisme. Kamerlid Robin Tonniau, ooit arbeider bij Volkswagen Vorst en Volvo Car Gent, verweet in november de jonge Vooruit-fractieleider Oskar Seuntjens ‘nooit een dag in zijn leven te hebben gewerkt’.
Zowel Vooruit als Groen verwacht dat de PVDA kwetsbaar blijft op het domein van internationale politiek. In de woorden van Stefaan Van Hecke (Groen): ‘Hun hypocriete houding tegenover Rusland en China zit er nog altijd diep in. Ze kunnen zó hard gaan voor de Palestijnen, maar voor de Oeigoeren en Oekraïners is het een heel ander verhaal.’ Bij de PVDA zelf luidt de verdedigingslinie dat ze tegen elke vorm van imperialisme zijn, ongeacht of die Russisch of Amerikaans van aard is.
Naast de sociale strijd is er het punt van de eerlijke fiscaliteit. Het hoeft niet te verrassen dat de partij de huidige maatregelen, zoals de meerwaardebelasting, te mager vindt. Maar Hedebouw belicht een voor hem markant element: ‘Het vraagstuk rond de sterkste schouders is een PVDA-dossier dat mainstream is geworden. Alleen al het feit dat De Wever zélf heeft moeten zeggen dat de sterkste schouders moeten bijdragen, is al een overwinning.’
