De 'reis rond de wereld' vulde eertijds minstens éénmaal per schooljaar de gymnastiekzalen van colleges, van het bisdom niet-afhankelijke onderwijsinstellingen en andere athenea met alle voorhanden zijnde bokken en plinten, klimrekken, Zweedse kaders en touwenwerk. De pupillen hesen zich omhoog, slingerden zich naar het rek, duikelden over de turnmat,... Je mocht nog zo haastig en wel de thuishaven met de vaste grond in zicht krijgen, de laatste proef scheidde succes van mislukking. De reis vol durf, behendigheid en inschattingsvermogen kreeg de evenwichtsbalk als climax. Evenwicht, het smalle loopvlak, de richel die leidt naar humanitas.

Lockdownfeestjes, antivax en andere doemdenkerij wisselen af met o zo doorprikbare gespeelde onschuld van bloemen leggen op het graf van een nazi pur sang. Haatwebsites bespeuren overal verraders van de Vlaamse zaak. Verblind door de drang naar ongelijkheid worden onophoudelijk strovuren aangestoken ter opwarming van racisme en discriminatie: Vlaanderen was in 2020 (andermaal) geen toonbeeld van evenwichtig samenleven. Ook al zijn die zeloten van de nostalgie naar een Vlaanderen dat nooit bestond, talrijk en overal actief met hun besmettingswerk, toch kunnen zij geen invulling geven aan de aloude eindejaarswensen van vrede, geluk en hoop op de toekomst.

Deze crisis heeft het belang van de sociale zekerheid nog maar eens bewezen.

Uitsluiting is nimmer de sleutel voor vooruitgang gebleken. Pas wanneer iedereen, met een bagage aan genoten onderwijs, volgehouden begeleiding en gelijke kansen voor de evenwichtsbalk opdaagt, krijgt de toekomst invulling. Eén op de vijf Vlamingen is van buitenlandse afkomst en de verschillen tussen de diverse bevolkingsgroepen zijn reëel. De superdiversiteit van Vlaanderen is het evenzeer. Onderwijs, inburgering en Nederlands kennen en gebruiken vormen de basis voor het lopen op de evenwichtsbalk. Die oefening is onontbeerlijk om de weg vrij te maken voor een langdurig, zeg maar voortdurend samenlevingsoverleg zonder dogma's of dwanggedachten.

Hoe kunnen we beter leven? Hoe kunnen we ondanks verschillen toch harmonieus samenleven? Willen we van onze wensen en goede voornemens dezer dagen geen fake wishes maken, dan dienen ze de keuze voor solidariteit te maken. Het is er de tijd niet naar om aan onnodige ademuitstoot en tijdrovende fraseologie te doen. Vraag dat maar aan wie door covid-19 keihard geconfronteerd wordt met een lege stoel aan de keukentafel, werkloosheid, eenzaamheid en verlies aan sociale binding. Zij lopen de evenwichtsbalk niet tot het einde toe, alle eerder betoonde inzet en volharding ten spijt.

Een goede gezondheid wensen en gelijktijdig alle corona afstands- en hygiënemaatregelen aan de laars lappen of achterhoedegevechten leveren tegen lage-emissiezones in stadscentra met sterk vervuilde lucht, is van de pot gerukt in een maatschappij met een verouderde bevolking en een hogere kwetsbaarheidsgraad. Wat voor zin heeft het gezins- en familieleden, vrienden en collega's het allerbeste toe te wensen en de ogen te sluiten voor de oorzaken van het ontsporen van 'de heersers der aarde'. Paul Verhaeghe, hoogleraar aan de UGent, omschrijft zij die denken en handelen als heersers als 'halfgoden zoals Prometheus die het vuur aan de goden ontstolen had en daarvoor een prijs betaalde'. Ook al wentelt Donald Trump zich in een valse slachtofferrol, toch is het niet hij die de zware tol van zijn narcisme betaalt.

Geen mens is gelijk en de invulling van wensen voor voorspoed in een jaar waarin hopelijk corona niet langer het eerste dagelijkse nieuwsitem blijft, vertoont ongetwijfeld grote verschillen. 'Voorspoedig 2021' klinkt pas oprecht wanneer solidariteit klank en kleur geeft aan de wens.

Hoe hortend en stotend de aanpak van de pandemie aanvankelijk verliep, toch is het belang van onze sociale zekerheid, de inzet van zorgverleners en van ondersteuningsmaatregelen, kortom solidariteit, onomstotelijk bewezen. Tachtig procent van de bevolking leeft, voor eigen veiligheid én ter bescherming van anderen, de coronamaatregelen na. Burgerzin past de cynicus en de narcist duidelijk niet. Evenwicht en solidariteit is aan hen niet besteed.

Wensen en goede voornemens zijn uitgesproken dromen. Geheel vrijblijvend zijn ze niet. Ze wijzen een richting aan, ze stellen een doel voorop. Stapsgewijs kan de wens vervuld worden, het goede voornemen in de praktijk gebracht. Samenwerking, weten dat enkel hard werken -zolang het maar op mensenmaat blijft- dromen vervult en vooroordelen achter je laten, brengen voorspoed dichterbij. Het biedt perspectief op samenlevingscohesie en een duurzame sociaal-ecologische transitie. Hoop op de toekomst, Vlaanderen telt vele progressieve kernen, groepen en organisaties om met grote hardnekkigheid de solidaire samenleving steviger te maken.

Johan Velghe is woordvoerder van Vlinks.

De 'reis rond de wereld' vulde eertijds minstens éénmaal per schooljaar de gymnastiekzalen van colleges, van het bisdom niet-afhankelijke onderwijsinstellingen en andere athenea met alle voorhanden zijnde bokken en plinten, klimrekken, Zweedse kaders en touwenwerk. De pupillen hesen zich omhoog, slingerden zich naar het rek, duikelden over de turnmat,... Je mocht nog zo haastig en wel de thuishaven met de vaste grond in zicht krijgen, de laatste proef scheidde succes van mislukking. De reis vol durf, behendigheid en inschattingsvermogen kreeg de evenwichtsbalk als climax. Evenwicht, het smalle loopvlak, de richel die leidt naar humanitas.Lockdownfeestjes, antivax en andere doemdenkerij wisselen af met o zo doorprikbare gespeelde onschuld van bloemen leggen op het graf van een nazi pur sang. Haatwebsites bespeuren overal verraders van de Vlaamse zaak. Verblind door de drang naar ongelijkheid worden onophoudelijk strovuren aangestoken ter opwarming van racisme en discriminatie: Vlaanderen was in 2020 (andermaal) geen toonbeeld van evenwichtig samenleven. Ook al zijn die zeloten van de nostalgie naar een Vlaanderen dat nooit bestond, talrijk en overal actief met hun besmettingswerk, toch kunnen zij geen invulling geven aan de aloude eindejaarswensen van vrede, geluk en hoop op de toekomst.Uitsluiting is nimmer de sleutel voor vooruitgang gebleken. Pas wanneer iedereen, met een bagage aan genoten onderwijs, volgehouden begeleiding en gelijke kansen voor de evenwichtsbalk opdaagt, krijgt de toekomst invulling. Eén op de vijf Vlamingen is van buitenlandse afkomst en de verschillen tussen de diverse bevolkingsgroepen zijn reëel. De superdiversiteit van Vlaanderen is het evenzeer. Onderwijs, inburgering en Nederlands kennen en gebruiken vormen de basis voor het lopen op de evenwichtsbalk. Die oefening is onontbeerlijk om de weg vrij te maken voor een langdurig, zeg maar voortdurend samenlevingsoverleg zonder dogma's of dwanggedachten.Hoe kunnen we beter leven? Hoe kunnen we ondanks verschillen toch harmonieus samenleven? Willen we van onze wensen en goede voornemens dezer dagen geen fake wishes maken, dan dienen ze de keuze voor solidariteit te maken. Het is er de tijd niet naar om aan onnodige ademuitstoot en tijdrovende fraseologie te doen. Vraag dat maar aan wie door covid-19 keihard geconfronteerd wordt met een lege stoel aan de keukentafel, werkloosheid, eenzaamheid en verlies aan sociale binding. Zij lopen de evenwichtsbalk niet tot het einde toe, alle eerder betoonde inzet en volharding ten spijt.Een goede gezondheid wensen en gelijktijdig alle corona afstands- en hygiënemaatregelen aan de laars lappen of achterhoedegevechten leveren tegen lage-emissiezones in stadscentra met sterk vervuilde lucht, is van de pot gerukt in een maatschappij met een verouderde bevolking en een hogere kwetsbaarheidsgraad. Wat voor zin heeft het gezins- en familieleden, vrienden en collega's het allerbeste toe te wensen en de ogen te sluiten voor de oorzaken van het ontsporen van 'de heersers der aarde'. Paul Verhaeghe, hoogleraar aan de UGent, omschrijft zij die denken en handelen als heersers als 'halfgoden zoals Prometheus die het vuur aan de goden ontstolen had en daarvoor een prijs betaalde'. Ook al wentelt Donald Trump zich in een valse slachtofferrol, toch is het niet hij die de zware tol van zijn narcisme betaalt.Geen mens is gelijk en de invulling van wensen voor voorspoed in een jaar waarin hopelijk corona niet langer het eerste dagelijkse nieuwsitem blijft, vertoont ongetwijfeld grote verschillen. 'Voorspoedig 2021' klinkt pas oprecht wanneer solidariteit klank en kleur geeft aan de wens.Hoe hortend en stotend de aanpak van de pandemie aanvankelijk verliep, toch is het belang van onze sociale zekerheid, de inzet van zorgverleners en van ondersteuningsmaatregelen, kortom solidariteit, onomstotelijk bewezen. Tachtig procent van de bevolking leeft, voor eigen veiligheid én ter bescherming van anderen, de coronamaatregelen na. Burgerzin past de cynicus en de narcist duidelijk niet. Evenwicht en solidariteit is aan hen niet besteed.Wensen en goede voornemens zijn uitgesproken dromen. Geheel vrijblijvend zijn ze niet. Ze wijzen een richting aan, ze stellen een doel voorop. Stapsgewijs kan de wens vervuld worden, het goede voornemen in de praktijk gebracht. Samenwerking, weten dat enkel hard werken -zolang het maar op mensenmaat blijft- dromen vervult en vooroordelen achter je laten, brengen voorspoed dichterbij. Het biedt perspectief op samenlevingscohesie en een duurzame sociaal-ecologische transitie. Hoop op de toekomst, Vlaanderen telt vele progressieve kernen, groepen en organisaties om met grote hardnekkigheid de solidaire samenleving steviger te maken.Johan Velghe is woordvoerder van Vlinks.