'Met die nieuwe gezinsvormen zal het wel niet zo'n vaart lopen en dus zijn correcties niet echt nodig.' We zijn bijna 2019, maar het lijkt wel of minister van Welzijn, Gezondheid en Gezin Jo Vandeurzen (CD&V) is blijven vastzitten in de jaren vijftig. Uit een recente studie van het ABVV blijkt nochtans dat 14% van de gezinnen in Vlaanderen vandaag eenoudergezinnen zijn. Bijna de helft van die ouders moet op het einde van de maand flink harken om rond te komen, zegt dezelfde studie. En dat aantal blijft maar stijgen.

Alleen een partij die van een single-toets een breekpunt maakt, krijgt mijn stem.

Wie alleen is, wie alleen woont, wie alleen kinderen opvoedt, beseft dat elke dag. Die vuilniszakken, die blijven even duur. Moet je naar de dokter, de kinesist of de tandarts met je kind? Idem. De verhoogde factuur voor je elektriciteit of water? Geen verschil. Net als de jaarlijkse gemeentebelasting. Als je single bent, al dan niet met kinderen, valt er niets te delen. Je betaalt alles gewoon op je eentje. In tijden van groeiende kinderarmoede zou je denken dat een Vlaams minister van Welzijn, wat Vandeurzen nu al bijna een decennium is, daar iets wil aan doen. Niet meteen dus.

Beste beleidsmakers, het gezin, dat is niet langer mama, papa en kindjes. De verwachting is dat tegen 2060 zelfs de helft van de huishoudens uit één persoon zal bestaan. Het kan niet dat de samenleving verandert, maar de regelgeving niet.

En misschien is het niet slecht om te beginnen bij onze fiscaliteit. Nergens ter wereld worden alleenstaanden immers meer belast dan in ons land. Een fiscale vrijstelling, omdat je kinderen hebt? Niet van toepassing. De woonbonus? Daar heb je maar één keer recht op, terwijl koppels de bonus twee keer kunnen inschrijven in hun belastingbrief. Een erfenis voor je petekind? Jammer, maar dat is dan de volle pot betalen, want geen rechte familielijn.

En neem nu vereenzaming, zowat elke politicus is het erover eens dat dit een probleem is dat moet worden aangepakt. Maar hoe komt het dat zoveel alleenstaanden vereenzamen? Naast een kwestie van financiële middelen gaat het ook om een gebrek aan tijd. Voor een alleenstaande ouder bijvoorbeeld is het huishouden een fulltime job bovenop de eigenlijke job. Maar als onderzoekers pleiten voor een debat over een flexibelere of kortere werkweek, dan wordt dat doodeenvoudig weggelachen door onze politici. Ik ga niet zeggen dat sleutelen aan onze werkweek dé oplossing is, maar wel vraag ik me af hoe oprecht het engagement van onze beleidsmakers om vereenzaming tegen te gaan werkelijk is.

Nergens ter wereld worden alleenstaanden immers meer belast dan in ons land.

Bestaande - soms complexe - regels rond bijvoorbeeld de fiscaliteit aanpassen om het leven voor singles eerlijker te maken, dat is één zaak. Maar 2019 kunnen we ook als een kantelpunt gebruiken om die oneerlijkheid in de toekomst gewoon te bannen. Een single-toets over alle beleidsdomeinen - en over alle beleidsniveaus heen - is dat nu werkelijk zoveel gevraagd? Er staan straks verkiezingen voor de deur. Een partij die daar een breekpunt van maakt, heeft alvast mijn stem.