Zelfmoordcijfers

Joost Devolder, opvoedingsondersteuner in de Bijzondere Jeugdzorg en auteur van het boek ‘Opvoeding in evolutie’: ‘We hebben in Vlaanderen de voorbije honderd jaar een juk van ‘brave volgzaamheid, discipline en zelfopoffering’ van ons afgegooid. In de plaats daarvan vochten we ons vrij, bouwden we onze democratie verder uit, net als een heel rechtenarsenaal en een bloeiende welvaartsstaat. Maar de laatste twintig jaar schakelden we nog een versnelling hoger en legden we een grote klemtoon op perfectie en grenzeloosheid; het moet almaar sneller, beter, mooier, extravaganter, competitiever enz. De verworven vrijheid dreigt uit te groeien tot een nieuw keurslijf; een permanente druk om ofwel keihard te presteren ofwel grenzeloos te genieten. Voor velen is deze ratrace nog net haalbaar, maar de groep afvallers wordt steeds groter. Het stressniveau en de prikkelbaarheid stijgen, de verdraagzaamheid en de frustratietolerantie dalen. Als er dan onvoldoende erkenning, verbondenheid en perspectief is, staat de deur open voor depressie en/of agressie. En wordt bij mensen met een beperkt zelfvertrouwen en een gesloten karakter een voedingsbodem gelegd voor een negatieve spiraal die eventueel kan eindigen in een vluchtpoging uit het leven. Een terugkeer naar wat meer ‘huiselijke gezelligheid’; meer rust en relativering in de opvoeding, meer momenten van écht samenzijn. Wat meer eenvoud, wat meer back to basics.’

Herwaardeer de gemeenteraad

Bart Caron, Vlaams Parlementslid (Groen!): ‘Te weinig mensen voelen zich aangetrokken tot de functie van raadslid. Logisch, de bevoegdheden en de werking van de gemeenteraden zijn uitgehold. De gemeenteraad verdient een stevige herwaardering. Daarbij hoort een behoorlijke vergoeding, een ondersteuning van het fractiewerk met eigen personeel, meer mogelijkheden om werk en politiek te combineren, meer vormingsmogelijkheden, en ook een kleine uittredingsvergoeding voor wie niet meer verkozen is. Die maatregelen worden het best bepaald in verhouding tot de grootte van de stad of gemeente. Gemeenteraadslid zijn in Gent of Antwerpen is een arbeidsintensieve opdracht, die veel tijd en inzet vergt. Een raadslid kan de complexiteit van het lokaal besturen niet meer vatten zoals de vrijwilliger van een eeuw geleden. Willen we goede raadsleden? Dan is het noodzakelijk te investeren in inhoudelijke en materiële ondersteuning en in een betere bezoldiging. In de grote steden kan dat tot een halftijdse job uitgroeien. Maar ook in kleine gemeenten is de complexiteit groot en is ondersteuning nodig.’

Perverse fiscaliteit

ACW-voorzitter Patrick Develtere: ‘Het is niet (alleen) voor onze Bourgondische keuken dat zo veel Nederlanders en Fransen in (respectievelijk) de Kempen of Knokke gaan wonen. Het fiscaal regime is hier zeer gunstig voor een klein percentage gefortuneerden. Professor Michel Maus (VUB) noemt België onverbloemd “een fiscaal paradijs voor degenen die hun welvaart en welstand halen uit een vermogen”. Voorbeelden zijn legio: men kan als Belg in het tweede en ook het derde verblijf – in Toscane, Benidorm of de Provence – energiebesparende renovaties uitvoeren én die investering fiscaal aftrekken. De regel maakt namelijk geen onderscheid tussen verblijven in België of in het buitenland. Van een zeer pervers mattheuseffect gesproken, waar allicht niemand naar vraagt en waarvan elk maatschappelijk of economisch nut zoek is.’Op Knack.be verschijnen elke dag vrije tribunes. U kunt ze integraal lezen op //www.knack.be/vrije-tribunes

Reageren op dit artikel kan u door een e-mail te sturen naar lezersbrieven@knack.be. Uw reactie wordt dan mogelijk meegenomen in het volgende nummer.

Partner Content