Koen Meulenaere
Koen Meulenaere Van 1991 tot 2012 de satiricus van Knack

Eerst was er Jan met Hoet. Dan Jan met Lou en Paul. Hierna Jan zonder Hoet. Gevolgd door Hoet zonder Jan. Daarna kwam Jan zonder Lou. Tegelijk met Jan zonder Paul. Vervolgens Jan mèt Paul. Om voorlopig te eindigen met Paul zonder Jan. Je moet er een beetje je kop bij houden of je kan niet meer volgen. Wij laten dan nog in het midden welke formule op welk station te bekijken was, of ook de meest stabielen onder u raken in de war.

Paul zonder Jan, de laatste uitzending van het CDO-seizoen, miste de juiste sfeer. We moeten dat durven zeggen zoals het is. Ook al spreken we hier over onze eigen chef-kolen & staal. Paul Goossens zat alleen in de studio, met vijf pas verkozen CVP-vrouwen. Volle zon was de titel, een knipoog naar Leen en Anna en Lea. Vijf CVP’ers ! En Goossens zou zich dra ontpoppen tot de zesde. Dat was in één programma meer dan Jan Schodts in vier jaar voor zijn camera’s had toegelaten.

In Oosterzele zat voorzitter Johan Van Hecke voor zijn toestel en wist niet wat hij zag. Nog niet zo gauw had één van de nieuw verkozenen, die zich tot de Landelijke Vrouwen mocht rekenen, toegegeven dat ze vooraleer over iets te stemmen de Boerenbond om uitleg zou bellen, of Van Hecke hing schuimbekkend van woede aan de telefoon. Wie had het in zijn hoofd gehaald om zonder zijn toestemming CVP’ers in een uitzending van de CDO te laten ? Terwijl het vermijden daarvan tot nu toe het sukses van het programma èn van de recente verkiezingen was geweest. En welke oen had het verzonnen om de diskussie te laten modereren door een gewezen seminarist ? Waar was in ’s hemelsnaam Schodts, afgezien van het zingen van Susa Nina in zijn hele leven nooit op enig moment van religioziteit betrapt ? De voorzitter gebood stante pede de huisprezentator op te sporen en desnoods naar de studio te slepen. Met man en macht togen de partijmedewerkers de kroegen in, op zoek naar Schodts. Ondertussen zag een wanhopige Van Hecke ramp na ramp gebeuren.

U MOET WETEN : Goossens zat daar dus met vijf vrouwen van wie wij eerlijk gezegd nog nooit hadden gehoord. Tenzij dan van An Hermans. En natuurlijk van Sabine de Béthune wier oom Norbert Béthune, de gehuwde pastoor uit Tielt, die ooit de schrik van zijn leven kreeg toen onze chef-Wetstraat hem plotseling bij de keel greep en in het krijtwitte gezicht blafte : “Hebt gij die genegenheid voor uw huishoudster fysiek gekonsumeerd ? ” Hierna werd de arme priester niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk om de oren geslagen met de codex iuris canonis, waarvan onze chef-Wetstraat toevallig een gediplomeerd expert is.

Datzelfde begonnen wij te vermoeden van Goossens, die zijn gespreksgenotes aan het vertellen was over Jezus op de berg Tabor en hoe de promiscuïteit onder de mensen ons uit het aards paradijs heeft verdreven. “Vrouw ik zeg u, ” sprak Goossens streng tot Wendy Van Kessel van de Landelijke Vrouwen, die hij er wellicht niet ten onrechte van verdacht de schaats niet altijd even recht onder de voet te binden, “niemand heeft u de eerste steen geworpen. Zo veroordeel ook Ik u niet. Maar ga heen, en zondig vanaf nu niet meer. “

IN OOSTERZELE KREEG Van Hecke een toeval. Goossens was al zo ver dat hij ze alle vijf had doen bekennen dat ze praktizerend katoliek waren, en wij zijn vergeten wie had zelfs in tranen toegegeven dat volgens haar de paus gelijk had om vrouwen niet toe te laten tot het priesterambt.

De paus gelijk ! Van Hecke werd groen. Als er één figuur is die op de CVP-voorzitter het effekt heeft van een rood slipje om de gracieuze dijen van een Spaanse schone op de eerste rij van de arena op de stier wij maken de vergelijking nu wat ingewikkelder dan ze in werkelijkheid is dan is het wel de paus. Van Hecke had bij de recente zaligverklaring van kajotter Jef De Veuster zelfs ostentatief geweigerd om de hand te drukken van de man die, na Noël Slangen, toch als belangrijkste inspirator van zijn partij mag beschouwd worden.

En bij het perverse gekoketteer van de Heilige Vader met onze koninklijke familie nochtans in oorsprong protestants was Van Hecke als enige in Koekelberg recht gesprongen en had geroepen : “meneer, uw gedrag is schandelijk en zal door het hele land veroordeeld worden. ” Een slogan van het CVP-promoteam die het altijd goed doet bij grote gelegenheden. En nu zat hier in zijn bloedeigen programma iemand ongebreideld de lof te zingen van deze vijand uit Rome.

En het ging nog verder. Aan wie ze hun verkiezing dankten, wenste Goossens te weten. Een voorzet voor open doel en de cliché-trommel werd opengetrokken. Aan de kiezer, aan de partij, één van de dames ging zelfs zo ver haar mandaat zonder omwegen toe te schrijven aan het ACW dat haar op een verkiesbare plaats had gezet. Van Hecke stierf bijna. Had hij zo zijn best gedaan om de zuilen uit zijn partij te verjagen, kwam er hier eentje beweren dat ze vóór elke beslissing de Boerenbond zou bellen en een ander verklapte zonder blozen dat het ACW de CVP-lijsten samenstelde.

Maar dat haalde het nog lang niet bij wat Goossens zelf aangaf als voornaamste faktor waaraan de vijf hun verkiezing dankten : en ons Lieven Heerke ? Denkt er niemand aan ons Lieven Heerke ? Hebt gij al een gift naar de arme Claren gebracht ? Zijt gij al een bougie gaan branden in de grot van Edegem ? Hebt gij in uw avondgebed al eens een dankwoordeke gesproken ? “

De dames bogen beschaamd het hoofd en zetten met onvaste stem in toen Goossens begon voor te bidden : “Mijn Heer en mijn God. Ik aanbid uw opperste Majesteit en ik bedank U voor al uw weldaden, biezonder omdat Gij mij deze dag bewaard hebt. ” In Oosterzele werd een ambulance gebeld.

OP DAT MOMENT strompelde Jan Schodts naar het midden van de studio-vloer. Schodts, die al drie dagen aan een stuk zijn afscheid van de CDO aan het vieren was geweest, probeerde in te schatten wat zich voor zijn troebele ogen afspeelde. Hij zag in een waas Goossens zitten, in wie hij vaag de voormalige hoofdredakteur van De Standaard meende te herkennen, en daarnaast zeven vrouwen. Het duizelde hem voor de ogen en een wee gevoel bereikte maag en lever. Toen kreeg Schodts een camera in de gaten en onmiddellijk kwamen zijn oude reflexen terug. Zonder dralen greep hij Tamara De Schamphelaere bij haar middel, sleurde haar onder de spots vandaan en vooraleer Goossens kon beginnen aan het verhaal van het mostaardzaadje hoorden wij Schodts van ergens achter de camera : “En… één twee drie, één twee drie, één twee drie… ” Op de reanimatie van het UZ kwam Van Hecke langzaam weer tot bewustzijn.

Koen Meulenaere

Reageren op dit artikel kan u door een e-mail te sturen naar lezersbrieven@knack.be. Uw reactie wordt dan mogelijk meegenomen in het volgende nummer.

Partner Content