En over de miskleun van de “Drie Contra-tenoren”.

Volgens de International Federation of the Phonographic Industry (IFPI) Belgium, de enige ècht betrouwbare bron wat CD- en LP-verkoop alhier betreft, stond “Three Tenors” met Carreras, Domingo en Pavarotti in ’94 (met dubbel platina en goud) nummer 3 op de hitlijst van de best verkochte produkties, boven “Samson Volume 4” van Gert & Samson (nr 4), “Canto Gregoriano” (nr 12) en ver boven “Regenbogen” van Dana Winner (nr 40). Dat sukses van de drie tenoren was wereldwijd en och, al is het mijn smaak niet, het is plezierig en je schaadt er niemand mee. Dat drietal bracht een bom duiten op.

Er bestaan ook contra-tenoren, mannen die met falset-stem zingen als sopraan of alt. Nu is begin dit jaar Harmonia Mundi France op het gehaaide idee gekomen om een CD uit te brengen met drie zulke contra-tenoren, natuurlijk hopend op een soortgelijk commercieel sukses als dat van Pavarotti & Co. Het ding heet “Les 3 contre-tenors”. Het drietal zijn Andreas Scholl, Dominique Visse en Pascal Bertin, die best goed zingen. Maar het ding zelf is qua smaak zo’n artistieke afgang dat ik er niet over wilde spreken. Tot ik onlangs ontdekte dat mensen er toch in trapten en hun spaarcenten daar aan uitgaven in plaats van aan iets waardevols.

Vandaar nu toch mijn goeie raad : laat deze prul aan u voorbijgaan ! De heren zelf zingen maar drie van de negen nummers samen. De arrangementen zijn van slecht casino-niveau. Beroerder kan het niet. Bovendien zijn voor veel “nummers” als “O sole mio”, “Maria” uit West Side Story, “My Way” of “Una furtiva lagrima” deze stemmen gewoon niet geschikt. Als het als grap bedoeld is, is het wel een dure en smakeloze.

Iets leukers : bij Teldec is een kompilatie-CD verschenen met blokfluitmuziek door Frans Brüggen : “The Art of the Recorder”. Recorder betekent blokfluit, en kompilatie wil zeggen : een stukje uit dit en een brok uit dat. Waarbij het beste wordt uitgezocht, zeker hier, want het is een lekkermaker voor een komplete box van twaalf CD’s van Brüggen met aangename barok van Telemann, Frescobaldi, Hotteterre, Vivaldi, Händel en noem maar op. Tof voor bij een glas wijn of een barbecue op een zomeravond.

Blokfluit is wellicht het meest bespeelde instrument. Massa’s kinderen krijgen er een in de hand gestopt. Vaak klinkt dat oersaai. Dat ligt niet aan de kinderen, maar aan muffe leraars en de dito muziek die ze voorgeschoteld krijgen. Zo van die slijmerige toestanden voor meisjes met bestrikte vlechten en zelfgehaakte onderbroekjes. Om te weten hoe fijn, prettig èn gevoelig blokfluit klinken kan, moet u maar eens naar “Vier op ’n rij” luisteren. Of naar deze CD erg goedkoop want budget-prijs waarop Frans Brüggen musiceert dat het een lust heeft. Daar voel je je prettig bij.

Fons de Haas

Frans Brüggen. The Art of the Recorder. Teldec 4509-99030-2. (ADD).

Frans Brüggen : lekkermaker.

Reageren op dit artikel kan u door een e-mail te sturen naar lezersbrieven@knack.be. Uw reactie wordt dan mogelijk meegenomen in het volgende nummer.

Partner Content