Farah El Bastani

Hier staat ingevoegde content die informatie op uw apparaat wil opslaan en/of openen. U heeft hiervoor geen toestemming gegeven.
Klik hier om dit alsnog toe te laten

Ze is 32 jaar, stiliste en wil de Vlaming kleurrijker kleden.

Waarom bent u stiliste geworden?

Farah El Bastani: Het is een kinderdroom. Ik was altijd al gefascineerd door mode maar ben toch maar rechten gaan studeren. Dat leek mijn ouders en mij een veiliger weg voor mijn toekomst. Pas toen een vriendin me voor haar bachelorproef als fotografe om hulp vroeg, ontdekte ik wat mijn echte roeping was.

Voor wie werkt u?

Bastani: Ik ben hoofdstilist bij VTM, maar ik werk ook mee aan verschillende magazines. Ik help bekende Vlamingen bij hun kledingkeuze, adviseerde bij enkele videoclips, en ik kleedde ook alle personages in Bitter Sweet Sixteen, de jongste langspeelfilm van Jan Verheyen.

Wat is er zo leuk aan uw beroep?

Bastani: Met kleding kun je de persoonlijkheid van iemand naar boven halen en die zo ook meer zelfvertrouwen geven.

De Vlaming kleedt zich over het algemeen vrij saai.

Bastani: En conservatief. Vlamingen zijn bang om op te vallen en dat is jammer.

U zei in een interview: ‘Ik wil een rolmodel zijn. Ik heb dat gemist in mijn jeugd.’ Hoe bedoelt u dat precies?

Bastani: Omdat ik in mijn jeugd geen voorbeeld had, wist ik niet goed waar mijn toekomst lag. Ik dacht lang dat ik niet genoeg talent had om het te maken in de modewereld, maar dankzij hard werken en doorzetten sta ik nu waar ik wilde zijn. Het maakt me bijzonder gelukkig dat ik nu blijkbaar andere jonge meisjes kan inspireren.

Streven naar een meer inclusieve maatschappij is een van uw ambities?

Bastani: Ik hoop dat het de ambitie is van iedereen.

Maar dat is niet zo?

Bastani: Het is jammer dat ik sommige klanten nog altijd moet overtuigen om eens een gekleurde Vlaming te kiezen voor een project.

Hebt u zelf racisme ondervonden?

Bastani: Ik behoor al mijn hele leven tot een minderheid. Ik groeide op in de Kempen, waar ons gezin een van de weinige Marokkaanse gezinnen was. Tijdens mijn rechtenstudie was ik een uitzondering en dat ben ik nog altijd in mijn werk voor de media. Hoewel ik persoonlijk nooit het slachtoffer ben geweest van racisme of discriminatie, vind ik wel dat we in ons land te traag evolueren naar een inclusieve samenleving.

Reageren op dit artikel kan u door een e-mail te sturen naar lezersbrieven@knack.be. Uw reactie wordt dan mogelijk meegenomen in het volgende nummer.

Partner Content