S port/Voetbalmagazine stuurde mij naar het Constant Vanden Stockstadion om er de topper Anderlecht-Standard te gaan bekijken. Voor de wedstrijd wachtte mij een verrassing: paars-wit heeft een nieuw clublied, ‘ Oneteam, onevoice‘. In het Engels dan nog wel! De vooruitgang staat niet stil, maar eerlijk gezegd: geef mij maar ‘ Anderlecht champion‘ van Lange Jojo. In het echt Brussels, dat was pas een meezinger! In mijn tijd moesten we het stellen met ‘ Allonslesmauves‘, dat steeds werd gespeeld voor we het veld betraden. Na een jaartje of tien komt dat natuurlijk je strot uit. Ik diende dan ook een verzoek in om voor de match ‘ Thefirst, the last, myeverything‘ te draaien van Barry White. Mijn voorstel werd onmiddellijk van de tafel geveegd. Men vroeg mij of ik niet te veel ballen had weggekopt, wat kon leiden tot een blijvend hoofdletsel …
In elk geval ben ik de tekst van de nieuwe hymne uit het hoofd aan ’t leren, zodat ik de volgende keer uit volle borst kan meezingen en daar niet sta met mijn mond vol tanden, dat zou pas een aanfluiting zijn.
KV Mechelen heeft ongetwijfeld het mooiste clublied in België, vooral als het gespeeld wordt door de plaatselijke fanfare, voor de wedstrijd, rondmarcherend op het veld. Toen ik nog bij Anderlecht voetbalde, ging ik geregeld naar de Malinois kijken en was het niet zeldzaam dat ik meezong met de Mechelse supporters. ‘De club zal zegepralen, de club van geilenroed‘… je weet wel. Vooral als de Maneblussers speelden tegen een rechtstreekse concurrent van ons voor de titel, deed ik extra mijn best! Wanneer we met paars-wit op bezoek waren achter de kazerne kon het weleens gebeuren dat ik mee neuriede als de fanfare ons passeerde tijdens de opwarming.
Maar het strafste wat ik meemaakte, was tijdens een thuismatch tegen Standard. Als rechtsback rukte ik op met de bal en kwam ik oog in oog met Léon Dolmans, de linkervleugelverdediger van de Rouches. Onze spionkop zong eens voor de verandering ‘ Allonsles mauves, allons les mauves etblanc‘. Groot was mijn verbazing toen ik zag en hoorde dat Dolmans lustig aan het meezingen was. Van verwarring liep ik met de bal over de zijlijn!
In het buitenland staat ‘ Younever walkalone‘ zonder twijfel op nummer één van de top tien van de clubliederen. Dat heb ik aan den lijve mogen ondervinden tijdens onze wedstrijd op Anfield Road, voor de Europese Supercup van 1978 tegen Liverpool. Toen we het veld betraden zong het hele stadion ‘ Younever walkalone‘! Dat was pas angstwekkend, het haar kwam recht op je armen en je had goesting om terug naar de kleedkamer te hollen, want je had de indruk dat je ging spelen tegen twaalf man en dat het onbegonnen werk was om daar iets te gaan halen.
De voorstelling van ‘ One team, one voice‘ was vrij indrukwekkend. Op elk zitje van de tribunes lag een sjaal met de paars-witte kleuren waarop de tekst van het lied was afgedrukt. Origineel moet ik zeggen, en het ging door merg en been toen het hele stadion het lied begon te zingen.
Ik weet niet of het daaraan lag, maar het spel van Anderlecht was op sommige momenten ook vrij indrukwekkend. Al moet ik er onmiddellijk aan toevoegen dat de Luikenaars bijna geen weerwerk hebben geboden. De Rouches lieten zich zonder slag of stoot naar de slachtbank leiden, nu niet direct de stijl van het huis! Het enige gevaar uit Waalse hoek kwam er toen er door de gefrustreerde spionkop van Standard vuurpijlen werden afgeschoten die op het veld terechtkwamen.
Paars-wit heeft zwaar gegokt tijdens de voorbije transferperiode, maar ze hebben nu wel de jackpot binnengehaald. Wie had gedacht dat Milan Jovanovic en Dieumerci Mbokani zich zo vlug zouden integreren in de groep en zulke prestaties op de mat zouden toveren? Om nog maar te zwijgen over de terugkeer van Ronald Vargas, die velen al hadden afgeschreven wegens zijn knieprobleem. Neen, ik had het niet verwacht, maar ik ken dan ook niets van voetbal … Herman Van Holsbeeck moet zich afgevraagd hebben of het dezelfde supporters waren die hem hadden uitgefloten tijdens de opendeurdag die nu enthousiast het nieuwe clublied zongen. Het kan vlug veranderen in het voetbal.
“Geef mij maar ‘Anderlecht champion’ van Lange Jojo.”