Turner Donna-Donny Truyens wist al tijdens zijn oefening dat het ging lukken.
Jef Van Baelen vraagt toppers naar hun mooiste sportherinnering.
Door wat Nina Derwael later heeft neergezet, zijn we het bijna vergeten, maar er was een tijd dat het haast onmogelijk leek dat een Belgische gymnast zich zou plaatsen voor een WK-finale. Ik was de eerste die erin slaagde, in 2010. Mijn specialiteit was het paard met bogen. De meeste turners haten dat toestel. Het voltigepaard vergeeft niets. Eén klein foutje en je bent uit balans.
Ik trok met een ambitieuze oefening naar het wereldkampioenschap van 2010 in Rotterdam. De moeilijkheidsgraad lag zo hoog dat ik wist: als ik niet in de fout ga, dan ben ik bij de beste acht en zit ik dus in de finale. Op training had ik die oefening al duizend keren perfect geturnd, maar de zenuwen onder controle houden op dat ene cruciale moment is niet simpel.
Ik wist dat het erin zat, en dat maakte het op een of andere manier lastiger. Het begin van de oefening was het moeilijkste stuk, maar zodra ik daar voorbij was, kwam het besef dat het me ging lukken. Nog tijdens mijn oefening voelde ik de ontlading opkomen. Gevaarlijk, natuurlijk. Ik mocht de concentratie niet verliezen. De afsprong kon nog alles maken of kraken. Maar het lukte. Nog voor ik de juryscore zag, wist ik: dit is een hoogtepunt in mijn carrière.
‘Nog tijdens mijn oefening voelde ik de ontlading opkomen. Gevaarlijk, natuurlijk.’
In de finale had ik niet veel meer te verliezen. Als je geen medaille behaalt, maakt het niet veel uit op welke plek je eindigt. Het podium was ver buiten mijn bereik. Ik heb ervan genoten om te schitteren tussen al die wereldtoppers. Voor één keer zat mijn moeder ook op de tribune. Ze was te zenuwachtig voor wedstrijden waar veel op het spel stond, maar die dag kon ze het aan. Dat was een bijzonder moment. Mijn moeder heeft me in alles gesteund. Ze wist hoe graag ik het wou, en wat ik er allemaal voor heb opgeofferd.
Ik moet toegeven dat ik na dat WK had gehoopt om door te groeien naar een hoger niveau. Op de cruciale momenten is het er jammer genoeg niet uit gekomen. Ik deed mijn best maar het was net niet genoeg. Zo is sport. Ik kan ermee leven.
