In een opiniestuk van 12 mei maakt Ludo de Brabander zich wederom zeer boos over het bloeddorstige optreden van Israël tegen die weerloze en vredelievende Palestijnen van Hamas in Gaza en Westelijke Jordaanoever.

Ik zeg "wederom" omdat hij tot de usual suspects mag worden gerekend in het bashen en dehumaniseren van de staat Israël en zijn inwoners. Akkoord, hij zal op zijn beurt mij ook wel tot de usual suspects van de Joodse of Israelische lobby rekenen.

Het artikel is een lange reeks van hele leugens en halve waarheden. Slechts een keer maakt hij (en dat nog tussen haakjes) melding van het feit dat naar het oordeel van het Internationaal Strafhof in Den Haag bij vorige confrontaties ook Hamas zich heeft schuldig gemaakt aan oorlogsmisdaden.

Hamas staat niet zonder reden op de lijst van terroristische organisaties van de EU.

Uiteraard werd ook de beschuldiging van Apartheid weer van stal gehaald. De Brabander haalt een rapport aan van Human Rights Watch en de Israëlische ngo Btsaleem die van mening zijn dat Israël een Apartheidsstaat is.

Beide organisaties mogen van mij ook van mening zijn dat een paard een ezel is, maar daarmee blijft het nog steeds een paard. Ook als HRW de wet van Newton verwerpt zullen voorwerpen van hoog naar laag blijven vallen!

Trouwens waar zijn eigenlijk de Palestijnse ngo's die het opnemen voor Joden? Waar is de Palestijnse zusterorganisatie van het Israelische Btsaleem?

Het is curieus om kennis te nemen hoe zwarte burgers in Zuid- Afrika tegen die beschuldiging van Apartheid aankijken. Toen enkele jaren geleden een delegatie van de jeugdafdeling van het ANC Israël bezocht brak er bij terugkeer in Johannesburg een ideologische binnenbrand uit. De leider van de delegatie Mkuleleko Nkosi verwierp in de scherpst denkbare bewoordingen elke vergelijking tussen die in Israël en Zuid-Afrika ten tijde van de Apartheid als een absurde en boosaardige poging om Israël in diskrediet te brengen. In feite -aldus Nkosi- betekent die gelijkstelling een opwaardering van de Zuid- Afrikaanse Apartheid. Het was dus allemaal veel minder erg geweest dan hij altijd van zijn ouders en Nelson Mandela had gehoord.

Ik heb het vaker betoogd: De Brabander is een liefhebber van cherrypicking. Hij haalt in zijn requisitoir tegen de enige democratie in het Midden- Oosten de fameuze resolutie van de Veiligheidsraad 242 aan die na de Zesdaagse Oorlog werd aangenomen. Anders dan De Brabander valselijk beweert staat in die resolutie in het geheel niet dat Israël zich unilateraal en onvoorwaardelijk moet terugtrekken uit de in die verdedigingsoorlog veroverde gebieden. Er staat slechts dat het dat moet doen na het verkrijgen van vrede en veiligheid. Gemakshalve verzwijgt De Brabander en passant dat Israël die resolutie heeft aangenomen en de Arabische staten en Palestijnen hem op de conferentie in Khartoem hebben verworpen met hun drie "Nee's". Geen erkenning van Israël, geen onderhandelingen met Israël en geen vrede met Israël.

Zoals vele usual suspects die van Israël- bashing hun levenstaak maken probeert ook deze basher de lezer te overtuigen van het feit dat 'voor de zoveelste keer het conflict door onze politici wordt geframed als een conflict tussen twee op gelijke voet staande partijen of draaien ze zelfs de rollen tussen slachtoffer en dader om'.

Ik ben het met De Brabander eens. Het zijn geen gelijke partijen. De Palestijnen worden geleid door een moorddadige religieuze middeleeuwse terreurorganisatie. Hamas staat niet zonder reden op de lijst van terroristische organisaties van de EU. Met de raketbeschietingen op burgerdoelen in Israël maakt het zich schuldig aan oorlogsmisdaden en door het in gijzeling houden van de eigen bevolking doet het dat eveneens. Uitsluitend Hamas is verantwoordelijk voor de slachtoffers aan weerszijden van de grens met Gaza.

Die door misdadige heethoofden gegijzelde samenleving aldaar kan inderdaad niet op een lijn worden gesteld met de moderniteit van een westerse democratische samenleving in dat zo vermaledijde Israël.

Hans Knoop is journalist, oud- correspondent in Israel en woordvoerder van het Forum der Joodse organisaties.

In een opiniestuk van 12 mei maakt Ludo de Brabander zich wederom zeer boos over het bloeddorstige optreden van Israël tegen die weerloze en vredelievende Palestijnen van Hamas in Gaza en Westelijke Jordaanoever.Ik zeg "wederom" omdat hij tot de usual suspects mag worden gerekend in het bashen en dehumaniseren van de staat Israël en zijn inwoners. Akkoord, hij zal op zijn beurt mij ook wel tot de usual suspects van de Joodse of Israelische lobby rekenen.Het artikel is een lange reeks van hele leugens en halve waarheden. Slechts een keer maakt hij (en dat nog tussen haakjes) melding van het feit dat naar het oordeel van het Internationaal Strafhof in Den Haag bij vorige confrontaties ook Hamas zich heeft schuldig gemaakt aan oorlogsmisdaden.Uiteraard werd ook de beschuldiging van Apartheid weer van stal gehaald. De Brabander haalt een rapport aan van Human Rights Watch en de Israëlische ngo Btsaleem die van mening zijn dat Israël een Apartheidsstaat is.Beide organisaties mogen van mij ook van mening zijn dat een paard een ezel is, maar daarmee blijft het nog steeds een paard. Ook als HRW de wet van Newton verwerpt zullen voorwerpen van hoog naar laag blijven vallen!Trouwens waar zijn eigenlijk de Palestijnse ngo's die het opnemen voor Joden? Waar is de Palestijnse zusterorganisatie van het Israelische Btsaleem?Het is curieus om kennis te nemen hoe zwarte burgers in Zuid- Afrika tegen die beschuldiging van Apartheid aankijken. Toen enkele jaren geleden een delegatie van de jeugdafdeling van het ANC Israël bezocht brak er bij terugkeer in Johannesburg een ideologische binnenbrand uit. De leider van de delegatie Mkuleleko Nkosi verwierp in de scherpst denkbare bewoordingen elke vergelijking tussen die in Israël en Zuid-Afrika ten tijde van de Apartheid als een absurde en boosaardige poging om Israël in diskrediet te brengen. In feite -aldus Nkosi- betekent die gelijkstelling een opwaardering van de Zuid- Afrikaanse Apartheid. Het was dus allemaal veel minder erg geweest dan hij altijd van zijn ouders en Nelson Mandela had gehoord.Ik heb het vaker betoogd: De Brabander is een liefhebber van cherrypicking. Hij haalt in zijn requisitoir tegen de enige democratie in het Midden- Oosten de fameuze resolutie van de Veiligheidsraad 242 aan die na de Zesdaagse Oorlog werd aangenomen. Anders dan De Brabander valselijk beweert staat in die resolutie in het geheel niet dat Israël zich unilateraal en onvoorwaardelijk moet terugtrekken uit de in die verdedigingsoorlog veroverde gebieden. Er staat slechts dat het dat moet doen na het verkrijgen van vrede en veiligheid. Gemakshalve verzwijgt De Brabander en passant dat Israël die resolutie heeft aangenomen en de Arabische staten en Palestijnen hem op de conferentie in Khartoem hebben verworpen met hun drie "Nee's". Geen erkenning van Israël, geen onderhandelingen met Israël en geen vrede met Israël.Zoals vele usual suspects die van Israël- bashing hun levenstaak maken probeert ook deze basher de lezer te overtuigen van het feit dat 'voor de zoveelste keer het conflict door onze politici wordt geframed als een conflict tussen twee op gelijke voet staande partijen of draaien ze zelfs de rollen tussen slachtoffer en dader om'.Ik ben het met De Brabander eens. Het zijn geen gelijke partijen. De Palestijnen worden geleid door een moorddadige religieuze middeleeuwse terreurorganisatie. Hamas staat niet zonder reden op de lijst van terroristische organisaties van de EU. Met de raketbeschietingen op burgerdoelen in Israël maakt het zich schuldig aan oorlogsmisdaden en door het in gijzeling houden van de eigen bevolking doet het dat eveneens. Uitsluitend Hamas is verantwoordelijk voor de slachtoffers aan weerszijden van de grens met Gaza.Die door misdadige heethoofden gegijzelde samenleving aldaar kan inderdaad niet op een lijn worden gesteld met de moderniteit van een westerse democratische samenleving in dat zo vermaledijde Israël.Hans Knoop is journalist, oud- correspondent in Israel en woordvoerder van het Forum der Joodse organisaties.