Het is eigenlijk ongezien. Op 2 maart houdt Israël voor de derde keer in minder dan een jaar parlementsverkiezingen. En op 17 maart begint in Jeruzalem een proces tegen waarnemend eerste minister Benjamin Netanyahu, die in beschuldiging is gesteld voor corruptie. Hij ontkent vanzelfsprekend en spreekt van vooringenomen rechters en een complot. Maar dat de Israëlische justitie er niet voor terugschrikt om toppolitici stevig aan te pakken, mochten voormalig premier Ehud Olmert en voormalig president Moshe Katsav eerde...

Het is eigenlijk ongezien. Op 2 maart houdt Israël voor de derde keer in minder dan een jaar parlementsverkiezingen. En op 17 maart begint in Jeruzalem een proces tegen waarnemend eerste minister Benjamin Netanyahu, die in beschuldiging is gesteld voor corruptie. Hij ontkent vanzelfsprekend en spreekt van vooringenomen rechters en een complot. Maar dat de Israëlische justitie er niet voor terugschrikt om toppolitici stevig aan te pakken, mochten voormalig premier Ehud Olmert en voormalig president Moshe Katsav eerder ondervinden. Netanyahu is waarnemend premier, sinds de verkiezingen in april van vorig jaar geen winnaar opleverden. Het rechts-religieuze blok rond Likoed ('Eenheid'), de partij van Netanyahu, noch de centrumalliantie Kahol Lavan ('Blauw en Wit', naar de kleuren van de Israëlische vlag) van voormalig legerleider Benny Gantz, kreeg genoeg zetels om een regering te vormen. Het balletje rolt wel langzaam in de richting van uitdager Gantz, maar ook in september kwam er bij een tweede verkiezingsronde geen meerderheid uit de bus. Pogingen om een regering van nationale eenheid op de been te brengen, liepen mis op de vraag wie zo'n coalitie zou moeten leiden. Netanyahu zet zijn gebruikelijke bluf in en speelt ook hoog spel. Vorige maand trok hij zijn vraag om immuniteit voor de aanklacht tegen hem weer in, toen bleek dat het debat daarover in het parlement in volle verkiezingscampagne zou worden gevoerd. Het gevolg is dat hij nu zeker zal terechtstaan. Aan zijn vriend Donald Trump zal het niet liggen. Die stelde eind januari eindelijk zijn plan voor een oplossing van het conflict tussen Israël en de Palestijnen voor en dat is wel heel sterk op de maat van Likoed geschreven. Het voorziet namelijk ook in zeggenschap van Israël over het grootste deel van de Westelijke Jordaanoever en Oost-Jeruzalem. Trump hielp Netanyahu eerder door zijn ambassade naar Jeruzalem te verhuizen en de soevereiniteit van Israël over de bezette Golanhoogte te erkennen. Het mag voorlopig niet baten. Onderzoek leert dat de geste van Trump Likoed in de peilingen niet vooruithelpt. Er zit in die peilingen overigens sowieso nog weinig beweging: de Israëliërs lijken hun keuze te hebben gemaakt. Met Benny Gantz is de kans groter dat er opnieuw met de Palestijnen wordt gepraat, maar hij is ook niet meteen een linkse rakker. Netanyahu van zijn kant is, na veertien jaar als premier, toch niet op voorhand kansloos: deze kat heeft meer dan negen levens. De vraag is alleen of hij, met zijn proces, nog wel een regering mág vormen.