Sinds 2004 waren presidentsverkiezingen in de VS relatief rimpelloos tot een conclusie gekomen. De winnaar won, de verliezer verloor. Het was soms spannend, de uitslag kon al eens verrassen, maar tegen de Belgische woensdagochtend was er duidelijkheid over het resultaat.
...

Sinds 2004 waren presidentsverkiezingen in de VS relatief rimpelloos tot een conclusie gekomen. De winnaar won, de verliezer verloor. Het was soms spannend, de uitslag kon al eens verrassen, maar tegen de Belgische woensdagochtend was er duidelijkheid over het resultaat. Dit keer echter sloeg de verwarring toe op manieren die zowel de experts als de geïnteresseerden tureluurs maakte. Voorsprong voor Joe Biden in de staten Florida en Ohio draaide om in winst voor Donald Trump. Omgekeerd begon Trump met een schier onoverbrugbare voorsprong in Georgia, die tergend langzaam veranderde in een flinterdunne achterstand. Fox News kende verrassend vroeg de staat Arizona aan Biden toe. Trump was ziedend over Fox en spuide onbewezen aantijgingen over kiesfraude, die de tellers en de analisten nog voorzichtiger maakten. Zo ging het ongeveer 100 uur door, van dinsdagochtend toen de stembureaus de deuren openden, tot de Amerikaanse zaterdagmiddag toen de grote media Biden als winnaar aanduidden. Het land en de wereld wachtten in spanning en ongeduld af, en hadden onder meer de tv-zenders om de spanning en het ongeduld te kanaliseren. Er was een grote nood, een bijna verslavende nood aan informatie en de informatiezenders stelden niet teleur. Op dinsdag, de verkiezingsdag, scoorde het conservatieve Fox News in de VS het best, maar nadien nam CNN qua kijkcijfers de leiding over. In de rest van de wereld is CNN sowieso de best vertegenwoordigde van de Amerikaanse nieuwszenders.Waarom deed CNN het zo goed? Er was ook wel kritiek te verzinnen. Naar kwalijke gewoonte hield de zender niet op om kijkers de wortel van breaking news voor te houden, hoewel er urenlang niets verschoof. Maar terwijl kijkers opnieuw leerden dat 'breaking news' te negeren, konden ze via John King de complexiteiten leren kennen, de redenen waarom het zo een chaos was en het zo lang duurde vooraleer er conclusies kwamen. We leerden over kiesdistricten met eigen regelingen, over stemmen per post, stemmen van militairen, vroegtijdige stemmen in persoon en dagstemmen, over de volgorde waarin werd geteld, over (doorgaans onbetrouwbare) voorspellingen hoeveel stemmen nog niet geteld waren. King, 59, legde het uit via twee grote schermen, die samen zijn 'magische wand' - the Magic Wall - vormden. Hij toonde grote kennis van verschillende kiesgebieden, en wist die met af en toe een geutje humor verteerbaar te maken. Het helpt, zo verklaarde hij aan eigen zender CNN, dat hij in zijn lange carrière meerdere keren in elke staat van het land heeft rondgereisd. Het helpt dat hij zich in de mate van het mogelijke aan de feiten en mogelijke scenario's hield. Het helpt ook dat hij geen schrik heeft van wiskunde. 'Politiek komt uiteindelijk neer op wiskunde'. Hij had zich, zei hij aan Vanity Fair, voorbereid met een opgedreven fitnessprogramma: loopband, roeimachine, gewichten. Dat was ook wel nodig. Hij stond dagelijks 12 tot 14 uur voor zijn schermen. De eerste nacht sliep hij 2,5 uur, de tweede 4 uur, de derde weer minder, 3 uur. Hij bleef wakker door koffie koffie koffie te consumeren. Gebiologeerde kijkers maakten zich zorgen over zijn welzijn. Er kwamen aanmoedigingen en fancams via TikTok. Op Twitter werden fragmenten van zijn tussenkomsten en ook weer fancams gedeeld. Vanuit het Verenigd Koninkrijk werd gesuggereerd dat King voortaan ook de Britse verkiezingen moet verslaan. The Los Angeles Times riep hem uit tot de MVP van de verkiezingen. The New York Times bedacht een nieuwe term voor King en zijn collega's/cijferaars van de andere zenders: chartthrobs, 'grafiek-hartenbrekers'Hij laat zich de loftuitingen welgevallen. 'Het bewijst dat mensen betrokken zijn bij de verkiezingen'.Zou hij voor de volgende verkiezingen iets veranderen aan zijn magische wand? werd hem gevraagd. Een espressomachine aan de ene kant, suggereerde hij, een biertap aan de andere.