Ik was amper 5 toen Ethiopië voor het eerst in onze huiskamer rolde. Een land dat voor mijn generatie altijd gekoppeld zal zijn aan de enorme hongersnood die er toen heerste. Ik herinner me hoe de beelden van hongerlijdende kinderen diepe indruk op me maakten. Maar hoopvol vond ik toen al dat de wereld niet alleen toekeek, maar aan de alarmbel trok. Het benefietconcert in de zomer van 1985, tegelijk in de VS én in het Wembley-stadion in Londen, bracht die hoop letterlijk op onze schermen. Live Aid - een initiatief van muzikant Bob Geldof - was dan ook de eerste keer dat ik zag hoe solidariteit écht het verschil kon maken. Het heeft me misschien wel onbewust gevormd tot de vrouw die ik nu ben.

35 jaar na 'Do They Know It's Christmas' hebben Ethiopiërs geen nieuwe single nodig, wel gecoördineerde internationale hulp .

35 jaar later heeft Ethiopië een hele weg afgelegd. Draai Tigray door je zoekmachine en je ziet foto's waar je bij wegdroomt. In tijden waarin vrijuit reizen niet kan, des te meer: het Assale-meer, de ruïnes van Aksum, of de Gheralta Rock zijn maar enkele pareltjes van wat een prachtige regio moet zijn aan de grens met Eritrea. Althans, dat was Tigray tot voor kort. Vandaag staat Tigray gelijk aan oorlog en ellende, én bovendien afgesneden van de wereld. Tot een journalist de realiteit vastlegde zoals ze vandaag is. En ook vandaag maken die beelden indruk.

In tijden van covid hebben we allemaal onze zorgen, gedeelde zorgen wereldwijd. Deze gezondheidscrisis vergt al onze aandacht en energie. Maar covid mag ons niet ontheffen van onze morele plicht om hulp te bieden aan de allerzwaksten in een noodsituatie. Covid mag ons niet tegenhouden om menselijkheid terug te brengen daar waar menselijkheid ver te zoeken is. Want wat is het gevolg van elk gewapend conflict? Dat al diegenen die er niet om gevraagd hebben precies diegenen zijn die er het meest onder lijden. Altijd zijn het de meest kwetsbaren die gedwongen worden hun thuis te verlaten, en worden kinderen vreemden in eigen land.

De sluiting van de lucht- en landsgrenzen maakt een breed gedragen hulpactie zo goed als onmogelijk.

Internationale solidariteit is dus broodnodig. Maar als die er is, moet het ook mogelijk zijn om die solidariteit op het terrein te krijgen, daar waar die het meest nodig is. Vandaag ogen de weinige ziekenhuizen in Tigray verlaten en is er een groot gebrek aan medisch materiaal, dokters en verplegend personeel. Ook zij maken wellicht deel uit van de stroom vluchtelingen naar het naburige Soedan. Ondanks een akkoord tussen de Ethiopische autoriteiten en de VN om humanitaire toegang te verzekeren, blijft het bijzonder moeilijk voor hulpverleners om hun levensnoodzakelijke werk te doen. De sluiting van de lucht- en landsgrenzen maakt een breed gedragen hulpactie bovendien zo goed als onmogelijk. En voor de humanitaire organisaties die wél ter plekke zijn, is de bewegingsvrijheid beperkt en hun veiligheid allerminst verzekerd. Ondertussen komen er ook steeds meer zorgwekkende berichten binnen over ernstige mensenrechtenschendingen.

35 jaar geleden zongen Geldof, George Michael, Bono en co. rond deze tijd 'Do They Know It's Christmas', een liefdadigheids-single om de hulpverlening in Ethiopië mee te financieren. Voor alle artiesten die meezongen toen het nummer een jaar eerder werd opgenomen, was dat een spannende dag, want het volledige nummer hoorden ze pas in de studio. 'Met zo'n strak schema was er geen tijd om te kibbelen', luidde het. Laat dat laatste ook de les zijn vandaag. We moeten als internationale gemeenschap nu een kordate, maar eensgezinde boodschap sturen naar alle betrokkenen partijen. En dat met één doel: het internationaal humanitair recht respecteren en gecoördineerde hulp ongehinderd toelaten. Want als nu geen levensreddende bijstand volgt, dan dreigen de inspanningen van de laatste 35 jaar teniet worden gedaan.

Ik was amper 5 toen Ethiopië voor het eerst in onze huiskamer rolde. Een land dat voor mijn generatie altijd gekoppeld zal zijn aan de enorme hongersnood die er toen heerste. Ik herinner me hoe de beelden van hongerlijdende kinderen diepe indruk op me maakten. Maar hoopvol vond ik toen al dat de wereld niet alleen toekeek, maar aan de alarmbel trok. Het benefietconcert in de zomer van 1985, tegelijk in de VS én in het Wembley-stadion in Londen, bracht die hoop letterlijk op onze schermen. Live Aid - een initiatief van muzikant Bob Geldof - was dan ook de eerste keer dat ik zag hoe solidariteit écht het verschil kon maken. Het heeft me misschien wel onbewust gevormd tot de vrouw die ik nu ben. 35 jaar later heeft Ethiopië een hele weg afgelegd. Draai Tigray door je zoekmachine en je ziet foto's waar je bij wegdroomt. In tijden waarin vrijuit reizen niet kan, des te meer: het Assale-meer, de ruïnes van Aksum, of de Gheralta Rock zijn maar enkele pareltjes van wat een prachtige regio moet zijn aan de grens met Eritrea. Althans, dat was Tigray tot voor kort. Vandaag staat Tigray gelijk aan oorlog en ellende, én bovendien afgesneden van de wereld. Tot een journalist de realiteit vastlegde zoals ze vandaag is. En ook vandaag maken die beelden indruk. In tijden van covid hebben we allemaal onze zorgen, gedeelde zorgen wereldwijd. Deze gezondheidscrisis vergt al onze aandacht en energie. Maar covid mag ons niet ontheffen van onze morele plicht om hulp te bieden aan de allerzwaksten in een noodsituatie. Covid mag ons niet tegenhouden om menselijkheid terug te brengen daar waar menselijkheid ver te zoeken is. Want wat is het gevolg van elk gewapend conflict? Dat al diegenen die er niet om gevraagd hebben precies diegenen zijn die er het meest onder lijden. Altijd zijn het de meest kwetsbaren die gedwongen worden hun thuis te verlaten, en worden kinderen vreemden in eigen land.Internationale solidariteit is dus broodnodig. Maar als die er is, moet het ook mogelijk zijn om die solidariteit op het terrein te krijgen, daar waar die het meest nodig is. Vandaag ogen de weinige ziekenhuizen in Tigray verlaten en is er een groot gebrek aan medisch materiaal, dokters en verplegend personeel. Ook zij maken wellicht deel uit van de stroom vluchtelingen naar het naburige Soedan. Ondanks een akkoord tussen de Ethiopische autoriteiten en de VN om humanitaire toegang te verzekeren, blijft het bijzonder moeilijk voor hulpverleners om hun levensnoodzakelijke werk te doen. De sluiting van de lucht- en landsgrenzen maakt een breed gedragen hulpactie bovendien zo goed als onmogelijk. En voor de humanitaire organisaties die wél ter plekke zijn, is de bewegingsvrijheid beperkt en hun veiligheid allerminst verzekerd. Ondertussen komen er ook steeds meer zorgwekkende berichten binnen over ernstige mensenrechtenschendingen. 35 jaar geleden zongen Geldof, George Michael, Bono en co. rond deze tijd 'Do They Know It's Christmas', een liefdadigheids-single om de hulpverlening in Ethiopië mee te financieren. Voor alle artiesten die meezongen toen het nummer een jaar eerder werd opgenomen, was dat een spannende dag, want het volledige nummer hoorden ze pas in de studio. 'Met zo'n strak schema was er geen tijd om te kibbelen', luidde het. Laat dat laatste ook de les zijn vandaag. We moeten als internationale gemeenschap nu een kordate, maar eensgezinde boodschap sturen naar alle betrokkenen partijen. En dat met één doel: het internationaal humanitair recht respecteren en gecoördineerde hulp ongehinderd toelaten. Want als nu geen levensreddende bijstand volgt, dan dreigen de inspanningen van de laatste 35 jaar teniet worden gedaan.