nMijnheer Kuijpers, met de tabakswet zijn de communautaire spanningen weer opgelaaid. Eerder was er het dispuut tussen het Vlaams parlement en minister van Arbeid Laurette Onkelinx (PS) over het verlies van de werkloosheidsuitkering voor wie een inburgeringscursus weigert.
...

nMijnheer Kuijpers, met de tabakswet zijn de communautaire spanningen weer opgelaaid. Eerder was er het dispuut tussen het Vlaams parlement en minister van Arbeid Laurette Onkelinx (PS) over het verlies van de werkloosheidsuitkering voor wie een inburgeringscursus weigert. WILLY KUIJPERS: Als in een deelstaatparlement praktisch unaniem resoluties worden goedgekeurd, kan het niet dat de andere deelstaat of de federale regering die naast zich neerleggen. En anderzijds is er zonder Bundestreue geen rechtsgeheel meer. Sinds het Vlaams parlement tot stand is gekomen, is de Vlaamse Beweging uit de straat weg, en zijn het de beroepspolitici die de loopgrachtenoorlog in gaan. Op Agalev na kiezen alle partijen nu voor de confederale lijn. Een logische volgende stap is een Staten-Generaal van de representatieve verenigingen in Vlaanderen, waaraan zeker ook de vakbonden en de ziekenfondsen moeten deelnemen. De fractieleiders van de Vlaamse partijen moeten nagaan hoe en rond welke punten ze één front kunnen vormen. KUIJPERS: In 1970 hebben de Vlamingen hun getalsmeerderheid opgegeven door akkoord te gaan met een dubbele grendel voor de grondwetsherzieningen: tweederde in het parlement en de helft in elke taalgroep. De volgende staatshervormingen zullen er dus moeten komen onder druk van de deelstaten, zoals dat in het internationale recht gebruikelijk is. Ik houd niet van het woord 'chantage', maar de Vlamingen moeten op federaal niveau duidelijk stellen dat de financiële stromen worden drooggelegd als de Walen een verdere overdracht van bevoegdheden tegenwerken. Bijvoorbeeld inzake de gezondheidszorg en de ziekteverzekering. Vlaanderen en Wallonië hebben er geen belang bij om elkaar met njets af te dreigen. De Walen moeten begrijpen dat ze beter af zijn als confederale regio in België dan als departement van Frankrijk. Dat ze maar kijken hoe slecht de toestand is in de Nord en in de Pas-de-Calais. En wie bij ons roept om separatisme moet inzien dat hij dan de derde stad van Vlaanderen verliest en vele internationale contacten die via Brussel verlopen. We mogen ook niet vergeten dat Wallonië de eerste 'buitenlandse' handelspartner voor de Antwerpse haven is. KUIJPERS: Dat denk ik niet, ik zie niet in wie van de meerderheid daar baat bij heeft. Er zijn bovendien een paar internationale conferenties op komst, de uitwerking van Kopenhagen moet haar beslag krijgen, en voor wie royalistisch bloed in de aderen heeft, is er het huwelijk van prins Laurent. Paars-groen doet er ook goed aan de gebeurtenissen in Borgerhout te laten bezinken. KUIJPERS: Ik vind dat niet zo negatief. In vorige regeringen werden de tegenstellingen toegedekt met de mantel der hypocrisie, en stak men elkaar in de coulissen een mes tussen de ribben. Nu komen de breuklijnen aan het licht, dat is een andere vorm van politiek bedrijven die niet per se slechter is. Dat de discussie over de tabakswet een totaal andere redenering in Wallonië dan in Vlaanderen blootlegt, kan heilzaam werken. Federalisme en confederalisme dragen het conflict nu eenmaal in zich. Ondanks de verbale gevechten in het parlement en in de media, heb ik niet de indruk dat de cohesie van de regering is aangetast. KUIJPERS: Dat is een grotere bedreiging dan de communautaire twisten. Deze regering lijkt in meerdere domeinen problemen te hebben met juiste cijfers. Ik vrees de komende maanden een ontmaskering van de paars-groene sinterklaaspolitiek, die bestaat uit boven gratis uitdelen en beneden betalen. Als burgemeester zie ik maar al te goed dat de gemeenten opdraaien voor de gratis diensten en de belastingverlaging op federaal en regionaal niveau. Wij zijn verplicht de belastingen op te slaan om te overleven, en voor de burger verandert er weinig. Eens dat goed tot iedereen doordringt, zou de volkswoede wel eens kunnen oplaaien. De lagere groeivoorspellingen zijn overigens geen louter Belgisch fenomeen, zelfs het machtige Duitsland kreunt. Wij zijn in Europa de dupe van de Amerikaanse oliepolitiek, waarbij George Bush de Texaanse belangen fors ondersteunt. De VS heeft niet toevallig in Venezuela, een van de grote olieproducenten, een CIA-oorlog tegen Hugo Chávez ontketend. En het is evenmin toevallig dat ze met alle middelen Irak willen treffen, al zijn er in Azië wel ergere 'schurkenstaten'. Heel wat al-Qaedaterroristen worden gesteund of opgeleid door Saudi-Arabië, maar vreemd genoeg wil de VS met dat land wél goede relaties onderhouden. De EU moet, als grote afnemer, haar eigen koers varen in de onderhandelingen met de internationale oliekartels. En moet zich bezinnen over de toekomst. Er is niet alleen de olieoorlog op de achtergrond, er is ook de verplaatsing van de werkgelegenheid. De sluiting van Philips-Hasselt is een onrustwekkend signaal, want het gaat om een zeer geavanceerd bedrijf. Het zijn dus niet alleen meer de zuivere productieafdelingen die naar lagelonenlanden verhuizen, ook de hoogtechnologische arbeid wordt weggehaald. Ook de Vlaamse regering zou daar beter een grondig debat aan wijden, en moet alvast het technologisch en wetenschappelijk onderzoek veel meer ondersteunen. De energievoorziening is een andere bron van zorgen. Het is gevaarlijk kerncentrales te sluiten als je geen garanties hebt dat de alternatieven beter zijn, zeker niet op een moment dat de energiemarkt overal wordt geliberaliseerd. Niemand maakt bezwaar tegen het gebruik van milieuvriendelijke energie, maar dan moet je daar ook in investeren. Nu hebben ze inderhaast Agalev een electoraal lonend wetje gegund, zonder zich veel zorgen te maken over de dag na morgen. Het is niet met kleuterdecreten over het nutriëntengehalte in het laatste kippenhok van Vlaanderen dat we de toekomst van onze gemeenschap in Europa veiligstellen. KUIJPERS: Ik kan niet anders dan verbijsterd toekijken met welk gemak de Ceausescu's van de wereld welkom blijven in onze paleizen. Er zitten blijkbaar grote gaten in het politieke geheugen. Ik ben samen met professor Reyntjens in Rwanda geweest ten tijde van de overgang van een Hutu- naar een Tutsi-bewind. Jarenlang heeft men de tienduizenden Tutsi-vluchtelingen - die naar de Kivu en naar Uganda verdreven waren - genegeerd. Toen steunde België in een beate verering het Hutu-regime van Juvénal Habyarimana, tot bleek dat de corruptie en de terreur van zijn politieke bendes al te groot was. Al die tijd zaten de Tutsi-milities over de grens te wachten op hun kans om terug te slaan. Ze hebben die niet laten liggen. Anno 2002 leeft Rwanda onder een Tutsi-dictatuur. Ik zie Kagame nu naar hier komen om zijn lege staatskas opnieuw te vullen, en menselijk gesproken is er niets op tegen dat België steun verleent aan de Rwandezen. Maar toen ik uit Rwanda terugkwam, heb ik dezelfde spelers van nu in het parlement ervoor horen pleiten om de toekomstige heersers een pact met mensenrechten op te leggen. Daar wordt plots niet meer over gesproken. Ik kan u nochtans verzekeren dat er in het piepkleine Rwanda nog altijd meer dan honderdduizend politieke gevangenen zijn. Ik heb die gevangenissen bezocht, geloof me dat het daar geen pretje is. Ik vraag me ook af of de staatssecretaris van Ontwikkelingssamenwerking bij dit bezoek betrokken was. Ik heb zijn stem in elk geval niet gehoord. Evenmin als die van de christen-democraten, die in Rwanda altijd een omstreden rol hebben gespeeld in het zog van de oppermachtige katholieke kerk. Dat bezoek van Kagame leek wel een onschuldig akkefietje, een vriend die even komt aanlopen. Dat de verontwaardiging niet heviger was heeft mij verbaasd. KUIJPERS: De 'Wilhelmstrasse', de Turks-Duitse as die al van voor de Eerste Wereldoorlog bestaat, heeft deze keer niet gewerkt. Door Turkije op te nemen kun je het beter controleren. Anderzijds kun je Turkije, zeker met de huidige regering, niet opnemen vooraleer er werkelijk resultaten zijn van een veranderde politiek. Maar hoe je het draait of keert, de EU is in deze materie slechts een aanhangwagen van al het Amerikaanse materieel dat in Turkije opgeslagen ligt. Wie er nooit geweest is onderschat de Amerikaanse basis bij Dyarbakir. Die vormt bijna een provincie op zichzelf, volgestouwd met vliegtuigen en de meest moderne spionage-apparatuur. Voeg daaraan toe dat zowat alle wapenpatenten uit de EU in productie worden gebracht in de vallei tussen Ankara en Istanbul, en je kent de twee hefbomen die Turkije aan de EU koppelen. Alleen heeft de hele EU schrik van de subversieve Turkse economie, waarin allesbehalve orde op zaken is gesteld. Die economie draait volop dankzij het miskennen van syndicale en sociale mensenrechten. Andere landen maken daar gretig gebruik van, met heel wat delokalisaties tot gevolg. We zouden moeten verhinderen dat op die wijze gefabriceerde goederen de EU binnenkomen, maar dat is wishfull thinking. Zelfs de grote vakverenigingen staan aan de kant en zwijgen. KUIJPERS: Het verbaast mij dat na deze zware milieuramp geen front van groenen ontstaat, en evenmin van Europese regeringsleiders. Waartoe dienen internationale conferenties als de Europese landen bij een dergelijke catastrofe niet eendrachtig de reddingsoperatie steunen? We hebben de mond vol over een Europees vredesleger, we gaan op de meest afgelegen plaatsen voedsel droppen met onze C-130's, waarom sturen we hier geen soldaten heen? En dan praat ik niet over dertig man van onze stakende civiele bescherming. Rotterdam is de grootste haven ter wereld en Antwerpen de vierde, het krioelt er van de oliezuigtankers, waarom vaart die vloot niet op naar Spanje? Er is een groot organisatorisch tekort aan Europese burgerbescherming. De oliemaatschappijen horen tot de meest winstgevende concerns ter wereld. Het is onduldbaar dat zij niet een deel van hun gigantische winst investeren in veilige transportschepen. Voor vrachtwagens gelden de strengste normen, zowel voor chemische als voor voedseltransporten, en terecht. Maar een drijvend milieugevaar wordt nauwelijks gecontroleerd. Dat komt omdat de hele oliesector zowel letterlijk als figuurlijk een zwarthandel is. Zolang men daar niet tegen ingrijpt, zullen rampen als met de Prestige of de Erika blijven voorkomen. Ook in dit macabere verhaal zijn er te veel mensen die zwijgen. Zowel Green- peace, dat niet verder komt dan een symbolische reactie, als de politici. En waarom de regering in Madrid zoveel conflicten heeft met haar eigen regio's is ook hier weer scherp aangetoond. Koen MeulenaereWilly Kuijpers: 'Ik kijk verbijsterd toe hoe de Ceausescu's van de wereld welkom blijven in onze paleizen.'