Over Gidsland Nederland en de vernederlandsing van de Belgische politiek. Jean-Luc Dehaene, Wim Kok en het geheim van de bamibal.
...

Over Gidsland Nederland en de vernederlandsing van de Belgische politiek. Jean-Luc Dehaene, Wim Kok en het geheim van de bamibal.Nederland is voorzitter van de Europese Unie, en dat zal de regeringsleiders en staatshoofden die in juni op de Top van Amsterdam verwacht worden nog spijten. Er moet deze keer efficiënt vergaderd worden. De Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken Hans van Mierlo ergert zich al jaren aan het geschrans en geslemp dat met topontmoetingen gepaard gaat. En dus heeft hij zijn collega's laten weten dat in Amsterdam geen copieuze maaltijden zullen worden geserveerd, geen zielige kwarteltjes of levend gekookte rivierkreeftjes, geen met truffels gevulde everzwijnskop en al helemaal geen pousse-café. Een broodje gezond kunnen ze krijgen zo'n doorweekt wit bolletje, met een plakje zweterige Goudse kaas, een toefje wortelraspsel, tomaat en sla. En een glas melk natuurlijk. Je kunt de Nederlanders veel benijden, maar niet hun haute cuisine. We hebben het over een land dat zijn oesters exporteert en waar een bamibal als delicatesse geldt. Des te opmerkelijker is de advertentie waarmee De Financieel Economische Tijd een extra bijvoegsel over Nederland aankondigt. Naast een foto van de Nederlandse minister-president Wim Kok die bedachtzaam op een pootje van zijn leesbril sabbelt en ons vertrouwenwekkend aankijkt, staat de wervende tekst : ?Eindelijk een Nederlandse Kok waar we iets van kunnen leren.? De zegeningen van het poldermodel worden bezongen : ?Binnen de Europese Unie wordt met stijgende bewondering gekeken naar de economische prestaties van Nederland. De werkloosheid is er de voorbije jaren gedaald. De inflatie is gering. En de Maastrichtnorm zal moeiteloos gehaald worden. Wat is het recept van deze Kok ?? Goeie vraag. Moeilijk antwoord. Is het de aardgasbel waar de Nederlanders op zitten ? Schraapzucht ? Koopmansgeest ? Zelfs in HT & D hoor je tegenwoordig nog maar zelden een mop over kaaskoppen. Hoe lang is het helemaal geleden dat we ons vrolijk maakten toen onze Jean-Luc op weg naar Korfoe Ruud Lubbers over zijn eigen schoenveters liet struikelen ? Sinds de affaire- Dutroux is het lachen ons vergaan. Guy Verhofstadt spiegelt zich niet meer aan Margaret Thatcher maar aan Wim Kok, en Herman De Croo noemt zichzelf graag de Vlaamse Frits Bolkestein. In de discussie over de nieuwe politieke cultuur wordt voortdurend verwezen naar de geplogenheden op het Haagse Binnenhof : van de debatten in de Nederlandse Tweede Kamer krijg je weliswaar de gaapziekte, maar er wordt tenminste naar de oppositie geluisterd. Als het over de hervorming van justitie en de benoeming van rechters gaat, spiekt Stefaan De Clerck bij zijn Nederlandse collega Winnie Sorgdrager. Vlaamse ondernemers (laatst nog John Cordier) zijn stikjaloers op het sociale klimaat in Nederland en roemen de redelijkheid van de Nederlandse vakbondsleiders, die niet vies zijn van loonmatiging en flexibile arbeidstijden, en niet zo gauw geneigd zijn de curator van een failliet bedrijf een muilpeer te verkopen. Steeds vaker hoor je dat de sociale zekerheid in België niet deugt : er moeten pensioenfondsen komen, zoals alweer in Nederland. Vlaamse schrijvers eisen een Fonds voor de Letteren (zoals idem dito) en Michel Verschueren wil liever tegen Roda JC voetballen dan tegen Racing Harelbeke of FC Poederlee. En zo verder, enzovoorts. Zouden we stiekem een beetje van onze noorderburen zijn gaan houden ? Goed zot, gij !We kijken al lang niet meer naar de Tros en Veronica, we hebben nu onze eigen VTM en VT4. We hoeven niet meer naar Hulst of Sluis om een peepshow te zien, we hebben ons eigen Sodom en Gomorra. En al kopen we onze brol binnenkort niet meer in de Sarma maar in de Hema, en al is de Antwerpse Meir, met zijn plantenbakken en zijn Peek & Cloppenburg, intussen net zo zielloos en zo lelijk als de Amsterdamse Kalverstraat dat betekent nog niet dat wij echt op Nederlanders willen gaan lijken. Maar als Vlaanderen straks een braaf, goed georganiseerd, saai, fatsoenlijk, redelijk landje is geworden, waar voor elk bordeel een klimoprank staat en een broodje gezond twee euro's kost, komt dat wel vanzelf. Dan is er eindelijk niets meer aan de hand. Het gesmak zal tot in Luik en Charleroi te horen zijn. En anders het snurken wel. (PP)'t Is voor De BackerHet is niet omdat de voorzitter niet zegt dat iedereen moet zwijgen dat iedereen zo maar zijn gedacht mag zeggen. Zo ongeveer redeneerden de vele tegenstanders van Ernest De Vuyst, die vorige week ontslag nam als preses van de Belgische Wielrijders Bond (BWB). In die commentaren allemaal achteraf werd wat afgeklaagd over het dictatoriale optreden van de voorzitter. Iemand had het over ?de Ceausescu van de wielerbond.? Of De Vuyst dan liegt als hij rondstrooit dat hij op vergaderingen vroeg naar suggesties en/of opmerkingen en dat er toen steevast een stilte viel ? Dat niet, gaven zijn vijanden toe en toen ze daarbij glimlachten, leek het alsof ze niet hun lippen maar hun billen dichtknepen. Maar de voorzitter had iedereen de mond gesnoerd. Zie, dat komt er nu van als je het te goed kan uitleggen. Bizar dat zo'n mondig mens zijn ontslag per fax en in drie lijnen meldde en dan nog exclusief aan zijn ondervoorzitter en opvolger Laurent De Backer. Die had een dag eerder op het bureau van de voorzitter een kattebelletje achtergelaten, waarin hij meedeelde dat hij afzag van zijn belofte om geen tegenkandidaat te zijn voor het voorzitterschap. Was getekend : Laurent (paljas) De Backer. Een grapje ! Het was maar om te lachen, zei De Backer achteraf zoetsappig. Pas op, natuurlijk was hij kwaad geworden toen hij in Het Belang Van Limburg las dat De Vuyst zichzelf geen ?paljas achterin de wagen? zou willen noemen een sneer aan het adres van De Backer, die erom bekend staat dat hij de koers graag overschouwt vanop de achterbank van de volgwagen. Nee, zelf was De Backer eerst niet over die uitspraak gestruikeld. Maar toen verschillende mensen hem zegden dat hij dit niet over zijn kant kon laten gaan, ja, toen was het hem beginnen dagen. Het is duidelijk : de nieuwe voorzitter zal niet gauw een teveel aan persoonlijkheid verweten kunnen worden. Toen journalisten hem vroegen wat hij allemaal denkt te veranderen, nu hij het op de wielerbond voor het zeggen krijgt, hoefde De Backer daar niet lang over na te denken. Niets. Voilà, zò diep wortelt zijn kritiek op De Vuyst. De Backer wou wel wat anders kwijt. Vorige week stond daar voor de bondsgebouwen godbetert ineens een vrachtwagen om materiaal te vervoeren. Niemand wist waar die vandaan kwam. Dat had die De Vuyst zo maar geregeld, helemaal in zijn eentje. Zou hij misschien niet geweten hebben dat vrachtwagens geen achterbanken hebben ? Het laat zich raden wat de eerste aankoop van de nieuwe voorzitter zal zijn. Een pausmobiel. (BH)Let the beast goHet is volbracht. Vorige week is Herman gecastreerd. Hij was een gevaar voor de samenleving geworden. Vijfenvijftig nakomelingen heeft Herman verwekt. En toen vond de rechter het welletjes. Natuurlijk, Herman heeft een ongelukkige jeugd gehad. Zijn vader en zijn moeder heeft hij nooit gekend. Het grootste deel van zijn leven bracht hij door in eenzame opsluiting, in een cel waar hij zijn kont niet kon keren. Hij werd streng bewaakt. Zijn eerste zaadlozing was wereldnieuws : zelfs de Wall Street Journal maakte er melding van. Als Herman nu maar een doodgewone ?scheit? was geweest een kruising van een schaap en een geit. Maar hij was de eerste transgene stier, die gesponsord werd door de firma Nutricia. In zijn erfelijk materiaal hadden wetenschappers een menselijk gen ingebouwd. Dierenbeschermers zegden dat dokter Mengele dat nog niet had kunnen bedenken. Maar Herman was niet blond en hij had geen blauwe ogen. Eerst moest Herman dood. De weg van alle vlees. Hij kreeg gratie, op voorwaarde dat zijn ballen eraf gingen. De operatie mislukte, omdat Herman te vroeg wakker werd. Dat was niet de bedoeling. Deze keer is het raak. Herman is nu de beroemdste os ter wereld. Geen stier meer maar een ster. Er zullen over Herman evenveel biografieën worden geschreven als over Mick Jagger. Waarom mocht Herman niet dood ? Waarom gaat het lot van Herman ons meer ter harte dan dat van een gekke koe ? Waarom werd de genade van het abattoir hem niet gegund, zoals het eerste het beste varken ? Het zit 'm in dat ene menselijke gen. Herman is toch een beetje familie van de Minotaurus. En die was weliswaar sterfelijk, maar hij leefde lang en ongelukkig. Net als echte mensen. (PP)Bijdragen : Ben Herremans, Piet Piryns Ramadan in Brussel (Foto : Patrick de Spiegelaere)