In Le Soir van maandag stond een geestige spotprent van huiscartoonist Pierre Kroll. Op de tekening van Kroll, die vorige week ook de prijs voor de beste politieke cartoon van 2008 won, staat Anne-Marie Lizin in haar woonkamer, gekleed in een ouderwetse peignoir en op pantoffels, met in de ene hand een kop koffie, in de andere haar mobieltje. 'En voor mij, Didier, heb je voor mij geen plaats op je lijsten?' vraagt de in ongenade gevallen PS-politica met de glimlach. 'Ik ben ook héél erg anti-PS!'
...

In Le Soir van maandag stond een geestige spotprent van huiscartoonist Pierre Kroll. Op de tekening van Kroll, die vorige week ook de prijs voor de beste politieke cartoon van 2008 won, staat Anne-Marie Lizin in haar woonkamer, gekleed in een ouderwetse peignoir en op pantoffels, met in de ene hand een kop koffie, in de andere haar mobieltje. 'En voor mij, Didier, heb je voor mij geen plaats op je lijsten?' vraagt de in ongenade gevallen PS-politica met de glimlach. 'Ik ben ook héél erg anti-PS!' Zo wanhopig is Reynders nog niet. Maar de indruk dat iedereen welkom is bij de MR zolang hij maar tégen de PS is, werd wel gevestigd met het binnenhalen van gewezen Vlaams topambtenaar Rudy Aernoudt. Aernoudt wou aanvankelijk met LiDé een eigen rechtsliberaal minipartijtje in Wallonië uit de grond stampen, met een programma dat sterk lijkt op dat van zijn goede vriend Jean-Marie Dedecker (LDD). Maar erg fanatiek was Aernoudt daarbij niet. Zijn enthousiasme voor een zelfstandig project bekoelde zodra Didier Reynders hem de derde plaats op de Europese MR-lijst aanbood. Europarlementslid en MCC-voorzitter Gérard Deprez moest het gelag betalen. Voor Deprez - niet bepaald een intimus van Reynders, zeker niet sinds de mislukte oranje-blauwe formatiegesprekken - zat er geen verkiesbare plaats meer in. De gewezen PSC-voorzitter gaf begin deze week lucht aan zijn onvrede over de komst van 'de rechtse populist' door te bedanken voor welke plaats ook op de Europese MR-lijst. Of Deprez met het afvallen van Aernoudt wel opnieuw in aanmerking komt voor een goede plaats, valt nog te bezien. Het FDF stuurde ook al weken duidelijke waarschuwingen richting Reynders. De Brusselse partij lust Rudy Aernoudt evenmin. Zijn stokpaardjes, een flat tax en de beperking van de werkloosheid in de tijd, stroken niet met de FDF-opvattingen van een sociaal liberalisme en zijn ook zo goed als onverkoopbaar in Brussel. Nog erger zijn Aernoudts communautaire standpunten. Zo is hij voorstander van de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde en krijgt hij de uitbreiding van Brussel, een geloofskwestie voor de mensen van het FDF, niet over zijn lippen. Na een laatste partijbijeenkomst vorige vrijdag besloot Reynders ondanks de interne tegenstand toch door te zetten. Zaterdag kondigde hij met gepaste trots aan dat Aernoudt zich bij de club zou voegen. Reynders rekende er kennelijk op dat het FDF wel zou inbinden. Maar toen FDF-voorzitter Olivier Maingain de omstreden nieuwkomer zondagmiddag zijn bekende stellingen hoorde debiteren op de Franstalige televisiezender RTL TVI, kookte die over van woede. Reynders moet kiezen tussen Aernoudt en het FDF of het FDF pakt zijn koffers, dreigde Maingain 's anderdaags in de kranten. Tegen de avond liet Reynders via Belga weten dat de MR de samenwerking met Aernoudt voor bekeken hield. Aan de hellevaart van Didier Reynders lijkt voorlopig dan weer geen einde te komen. Twintig maanden geleden was hij nog een politiek genie en de onbetwiste marktleider in de Franstalige politiek. Vandaag rijdt hij een blunderparcours - nu weer met Aernoudt op het verkeerde paard gewed - en wordt hij genadeloos neergesabeld. Ook in zijn eigen partij heerst wijdverbreide wrevel over zijn eigenhandige optreden en de manier waarop hij zich met zijn arrogante houding politiek buitenspel heeft gezet. Straks zitten we de volgende tien jaar in de oppositie, jammeren sommige MR-mandatarissen. De PS en CDH zijn in elk geval allergisch geworden voor Reynders. In de MR hoor je zeggen dat de hooghartige Reynders in feite zelf het zogenaamde kartel PS-CDH heeft gecreeerd dat hij zegt te bestrijden. En ondanks een redelijke persoonlijke verstandhouding mogen ook de Franstalige groenen van Jean-Michel Javaux er niet aan denken om met Reynders in zee te gaan. De vraag is hoelang de clan van vader en zoon Michel, intern notoire tegenstanders van Reynders, het nog kan aanzien. Er zat voor Reynders dus niets anders op dan te proberen de brokken met het FDF te lijmen. Het FDF is in Brussel goed voor 40 procent van alle MR-stemmen, in de Vlaamse Rand zelfs voor de helft. De reactie van Reynders doet denken aan Bart De Wever (N-VA) destijds. Die gooide Jean-Marie Dedecker na 24 uur ook gewoon weer op straat. Het wordt uitkijken of Reynders straks ook een mea culpa slaat. Want zelfkritiek is niet Reynders' sterkste punt, dat hebben de voorbije weken tot vervelens toe duidelijk gemaakt. DOOR HAN RENARD