'Want', voegde onze chef-buitenland eraan toe terwijl hij alvast zijn mouwen begon op te rollen teneinde het gevecht in de beste condities aan te gaan, 'dat zou betekenen dat het viervoud van het kwadraat van één zijde van een vierkant, gelijk is aan het dubbel van het kwadraat van de diagonaal. En het volstaat één vierkant te tekenen om empirisch vast te stellen dat dit niet klopt.'
...

'Want', voegde onze chef-buitenland eraan toe terwijl hij alvast zijn mouwen begon op te rollen teneinde het gevecht in de beste condities aan te gaan, 'dat zou betekenen dat het viervoud van het kwadraat van één zijde van een vierkant, gelijk is aan het dubbel van het kwadraat van de diagonaal. En het volstaat één vierkant te tekenen om empirisch vast te stellen dat dit niet klopt.'Onze chef-wetenschappen, die een foto van Pythagoras boven zijn bureau heeft hangen, naast een van de Congolese leider Jean-Pierre Bemba, besloot niet te discussiëren over deze meetkundige stommiteit, maar ineens met een verrassingsaanval uit te pakken. Twee tellen later was de redactievergadering ontaard in een kluwen van vechtende redacteurs, die in twee kampen konden worden opgedeeld: de Pythagorianen en de anti-Pythagorianen. Die beide in twee facties uiteenvielen: zij die de nationalisten van Geert Bourgeois genegen waren, en zij die opteerden voor de Toekomstgroep van Bert Anciaux. Voor Johan Sauwens is bij ons niemand.Vroeger maakte onze directeur altijd een einde aan dit soort opstootjes door nadrukkelijk te kuchen. Toen iedereen dan weer min of meer op zijn stoel zat, keek hij ons ontstemd aan en confronteerde ons genadeloos met onze nietigheid: 'Wat wij verkopen heren,' sprak hij bedachtzaam terwijl hij een klontje van Sucres de Tirlemont door zijn koffie roerde, 'is een volgorde.' Daar hadden wij nooit bij stilgestaan, en niemand begreep wat onze directeur bedoelde. Maar dat kwam vaker voor en was te wijten aan een gebrek aan verstand. 'Wat wij verkopen,' herhaalde onze directeur, 'is een volgorde van tekentjes. Om precies te zijn: een volgorde van tekentjes gekozen uit een geheel van tweeënveertig. Zijnde de zesentwintig letters van het alfabet, de cijfers van 0 tot en met 9, een leesteken of vijf, en de blanco spatie. Voilà, dat is alles. Duizenden andere publicaties, kranten zowel als tijdschriften, maken eveneens gebruik van deze zelfde tweeënveertig tekens. Het is niet overdreven te stellen dat er in elke krantenwinkel in Vlaanderen dagelijks miljarden van deze tekentjes te koop worden aangeboden. Het enige waardoor wij ons van de anderen onderscheiden, is de volgorde waarin we ze zetten. Wat niet eens een specifieke bekwaamheid vereist. Stel de eerste de beste aap de juiste middelen ter beschikking en hij kan het ook, mogelijk beter.'Hierna ledigde onze directeur zijn kopje koffie, scharrelde zijn papieren bij elkaar en verliet statig de vergaderzaal. Bij de deur draaide hij zich dan een laatste keer om en gaf zijn beurs gemepte redactie het genadeschot: 'Dat geldt natuurlijk niet voor mijn stukken. Ik verkoop ideeën.'Wat hij achterliet, was een ontredderd gezelschap waarin elkeen worstelde met zijn zelfbeeld, danig geschonden door deze ontheiliging van ons beroep. 'Ik zet tweeënveertig tekentjes in een bepaalde volgorde', dat durf je in geen enkel milieu als bron van inkomsten te vermelden. En dat van die aap vermorzelde ons laatste greintje eigendunk. Onze directeur had er een handje van om ons met zijn intellectuele superioriteit te overdonderen. Wist alles. Nooit heeft een slimmer mens geleefd. De redactievergadering ging allang niet meer over wat er in het volgende nummer zou komen, traditie die nog steeds in ere wordt gehouden, maar diende enkel om weetwedstrijdjes te houden waarbij onze directeur het in zijn eentje opnam tegen de hele redactie. En iedereen werd in zijn eigen vakdomein belachelijk gemaakt. Of het nu ging over beeldende kunst, economie, geschiedenis, linguïstiek of juridische spitsvondigheden, telkens weer beet de desbetreffende chef in het stof tegen onze directeur. Met Draulans over de protuberanties van de zon, dat was op supra-academisch niveau. Maar ook onze chef-wetenschappen moest zijn ongelijk toegeven. Zij het gestimuleerd door twee uitzonderlijk hoge kostenrekeningen die op een handtekening lagen te wachten.Meestal ontsnapt enkel sport aan de interesse van dergelijke bollebozen. Verstandige mensen houden zich niet bezig met sport. Maar toen uw dienaar bij de aankondiging van een reportage over Anderlecht-Club Brugge er aanmatigend aan had toegevoegd: 'Dat is voetbal, Sus', besloot onze directeur om ook deze aansteller even op zijn plaats te zetten. We spreken van een jaar of zeven geleden.'Ziet gij de reserven van Sparta Praag ooit spelen ?' daagde hij ons publiekelijk uit, met een beschuldigende ondertoon die te kennen gaf dat wij wel erg weinig moesten doen voor ons salaris. Het antwoord was neen. We moeten dat toegeven: wij zien de reserven van Sparta Praag nooit spelen. Onze directeur keek ons een poos geringschattend aan en vervolgde: 'Dat is jammer. Ik heb daar vorige week een beloftevolle kerel zien opdraven. Meer dan twee meter en met voeten als ferryboten. Mist techniek, maar ik denk dat als hij hier in een kleinere club een paar jaartjes kan rijpen, hij een man is voor de top. Voor Anderlecht bijvoorbeeld, nadien misschien naar Engeland of Duitsland.'Geloof het of niet maar onze directeur had in Praag, waar hij te gast was voor een lezing over Boheemse literatuur, Jan Koller ontdekt.Op 13 oktober is het alweer vier jaar geleden dat we Sus Verleyen verloren. Wij gaven alles om onze directeur nog één keer achter onze stoel te weten opdagen. Hij las dan over onze schouder hoofdschuddend wat er al op het scherm stond, wees met zijn vinger een plek midden in de tekst aan, en bromde: 'Vervang die l ne keer door een t.' En plotseling stond er een idee in plaats van een hoop lettertjes.