Wat is er mooier, vertederender zelfs dan de gracieuze lichamen van jonge ballerina's, kinderen nog? Onschuld, in sierlijkheid verpakt. Tot ene Schigolch, die dat ook mooi vindt, ...

Wat is er mooier, vertederender zelfs dan de gracieuze lichamen van jonge ballerina's, kinderen nog? Onschuld, in sierlijkheid verpakt. Tot ene Schigolch, die dat ook mooi vindt, zo'n lolita meetroont naar zijn kamer. Zelden heeft een operaproductie de mannen in de zaal zo met hun neus op de ongemakkelijke waarheid geduwd als de Lulu van Alban Berg die Krzysztof Warlikowski in 2012 in De Munt ensceneerde. Lulu een femme fatale? Niks van. Een misbruikt kind. Vier uur lang daagde Warlikowski onze male gaze uit. Hij ontmaskerde ons voyeurisme. Of erger nog: onze medeplichtigheid. Medelijden is onmogelijk, terwijl Lulu (een fenomenale Barbara Hannigan op pointes, in tutu) wordt verkracht, moordt, zich prostitueert, sterft. Van engeltje tot engel: een vrouwenleven. Die Lulu wordt nu hernomen. U móét gaan kijken, ook al komt u niet ongeschonden buiten.