'Maar wij' - de mensen, in tegenstelling tot de goden - 'krijgen nergens rust'. Dat is de centrale boodschap van Hölderlins Schicksalslied uit zijn Hyperion. Een onontk...

'Maar wij' - de mensen, in tegenstelling tot de goden - 'krijgen nergens rust'. Dat is de centrale boodschap van Hölderlins Schicksalslied uit zijn Hyperion. Een onontkoombaar dualisme, zoals Homerus, Goethe en Kant al hadden beschreven. Maar Brahms, die het lied toonzette voor koor en orkest, had ofwel héél Hyperion gelezen ofwel aangevoeld waar Hölderlin naartoe wilde. Hyperion overstijgt namelijk aan het einde het dualisme door de eenwording van de mens met de goddelijke natuur. En dus eindigt Brahms' compositie met een prachtig adagio, waarin 'de nachtelijke klanken van de natuur de mens van zijn lijden bevrijden'. Een troostende gedachte, zo na een pandemie. Bedankt bij voorbaat, Opera Vlaanderen en dirigent Alejo Perez, ook voor Mozarts opbeurende Mis in c. En op naar nieuwe tijden!