De 17e-eeuwse Engelse dichter John Dryden stelde: 'Grote intelligentie ligt vaak heel dicht bij de waanzin en de scheidingslijn tussen beide is heel dun.' Dat lij...

De 17e-eeuwse Engelse dichter John Dryden stelde: 'Grote intelligentie ligt vaak heel dicht bij de waanzin en de scheidingslijn tussen beide is heel dun.' Dat lijkt op te gaan voor veel Engelse componisten van zijn tijd, die zich heel wat excentriciteit veroorloven en die koppelen aan een zachte melancholie. Hun muziek lijkt wel zot van liefde en het daarmee verbonden verdriet. Twee jonge musici, violist Théotime Langlois de Swarte en luitspeler Thomas Dunford, brengen een bloemlezing uit werken van vader en zoon Nicola Matteis, John en Henry Eccles, Daniel en Henry Purcell. Met een groot naturel vertellen zij in een onnavolgbaar zangerige stijl over het hopeloze verlangen dat tot wanhoop drijft en over de troost die ergens veraf ligt. Hoe passend in deze tijd.