Ik ben het eens met Stefaan Degand. Rouw is rauw, en rouw is ruis ('Ik moet lang leven, hè? Ik moet er zijn voor onze dochter', Knack nr. 40). Zo had ik het nog niet beschreven, hoewel het me zo bekend voorkomt. Er bestaat geen manier om oprecht deel te nemen in iemands verdriet. Ik ben al sinds mijn jeugd verknocht aan de Scandinavische natuur en in die soms overweldigende natuur heb ik de grootste troost gevonden. De ruisende bomen, het kolkende water. Rouw is ruis, mooi gezegd. Nieuwe vrienden, nieuwe relaties, maar de liefde van ons leven blijft altijd in ons voorhoofd zitten. Zolang we over hen praten en aan hen denken - dat gebeurt nog elk uur - leven ze verder in ons hart. Beste Stefaan, je dochter heeft een pracht van een papa en die 'mamakist' vind ik geweldig!

Reageren op dit artikel kan u door een e-mail te sturen naar lezersbrieven@knack.be. Uw reactie wordt dan mogelijk meegenomen in het volgende nummer.