P iet Piryns bij kardinaal Danneels. Haha. Neen, laten we er geen doekjes om winden: hahahahaha. Piet Piryns bij Hugo Claus? Ja. Vier dagen gezopen als de beesten. Dronk Claus een glas, dan overtroefde Piet hem moeiteloos met een fles. Kapte Claus een emmer naar binnen, dan begon Piet aan een wagon. Nooit hebben twee mensen in zo korte tijd zoveel alcohol verzet, als Piet en Claus.
...

P iet Piryns bij kardinaal Danneels. Haha. Neen, laten we er geen doekjes om winden: hahahahaha. Piet Piryns bij Hugo Claus? Ja. Vier dagen gezopen als de beesten. Dronk Claus een glas, dan overtroefde Piet hem moeiteloos met een fles. Kapte Claus een emmer naar binnen, dan begon Piet aan een wagon. Nooit hebben twee mensen in zo korte tijd zoveel alcohol verzet, als Piet en Claus. Half buiten westen keerde Piryns vanuit de Provence terug op ons kantoor, stapte dwars door de glazen inkomdeur, achtervolgde Claudia - onze wat speelse maar in dit geval vooral verschrikte receptioniste - tot op de entresol, miste daar ongelukkiglijk een bocht op het pas geboende parket, en donderde naar beneden, tot tussen de kasten "buitenlands beleid van de Navo" in ons archief in de kelder. Een halve week later werd hij daar aangetroffen en wakker geschud door onze chef-Wetstraat, die wenste te weten waar de tekst van het interview bleef, en hoe de aankoop van een jeneverdistilleerderij tussen de kostennota's was terechtgekomen. Piryns, zich van geen interview meer bewust, redde zich op automatische piloot: "Morgen, Rik. Ge hadt het vandaag al gehad, maar het lint van mijn schrijfmachine is af." Dat we al veertien jaar op beeldscherm werken, deed even niet terzake. Toen onze chef-Wetstraat misnoegd wegmarcheerde, begreep Piryns dat hij met een dubbel probleem zat. Eén: wie had hij geïnterviewd? Twee: wat had die mens gezegd? Hij werd gered door de eindredactie, die hem sommeerde de foto's van Hugo Claus te komen uitkiezen. Hugo Claus! Die was het. Piet trok onmiddellijk op zoek naar zijn telefoonboekje, en wekte de meester op zijn beurt uit een diepe dronkemanscoma: "Hugo, word wakker. Ge moet mij helpen. Ik moet morgen vier bladzijden interview met u binnengeven. Wat kunt gij gezegd hebben dat interessant genoeg is om op te schrijven?" Dat wist Claus zo snel niet te verzinnen. Niets natuurlijk, maar dat kan een groot schrijver bezwaarlijk toegeven. En dus antwoordde hij, terwijl beetje na beetje ook de grote dichter in hem weer begon te ontwaken: "Vriend Piet, wat ge me vraagt 'n weet ik niet." Piryns, die er niet mocht aan denken dat hij de verblijfs-, laat staan de degustatiekosten van deze trip zelf zou moeten betalen, verloor naast zijn geduld ook zijn respect voor zowel de mens als de auteur in Claus: "Wat is er ouwe, last van Alzheimer misschien ?" Hugo Claus, wiens hoofd nog bonkte als de krukkenas van een slagschip, kreeg er genoeg van en snauwde terug: "Natuurlijk heb ik last van Alzheimer. Of zijt ge dat vergeten? Piet, als ge zo slecht tegen de drank kunt, blijf er dan liever af." Hierna gooide hij de hoorn op de haak, begon Piryns te zwoegen op zijn artikel, en denkt iedereen nu dat Hugo Claus aan Alzheimer begint te lijden.Diezelfde Piet Piryns zat dus vorige week tegenover Godfried Danneels in het televisieprogramma Spraakmakers. Deze keer had hij een week lang Spa Reine gedronken, en dat heeft de kardinaal geweten. Danneels is een van de populairste Vlamingen. Hij dankt dat aan zijn optredens in de media, waar hij verstandig, joviaal, en zelfs ruimdenkend overkomt. Dat is uiteraard geen enkele kardinaal, maar Danneels geeft wel die indruk. Sympathiek doen bij Uytterhoeven of Van Oudenhoven, bij Geertje of bij Betty... ziedaar de oorsprong van de populariteit van Danneels. En hoe ondeugender de interviewers denken dat ze mogen of moeten zijn, hoe beter. Om een goede beurt te maken op het scherm, is niets geschikter dan een tegenpool als ondervrager. Het systeem-Van Hecke, die de uitzendingen van de CDO liet presenteren door achtereenvolgens Jan Schodts, Jan Hoet, en Paul Goossens. Drie figuren die in minder tolerante tijden op de brandstapel waren geëindigd. Dus voor Danneels: liever Piet Piryns dan Frieda Van Wyck. Dat een mens een keuze tussen die twee alternatieven moet maken, zou eigenlijk onder de Conventie van Genève moeten vallen, maar goed, het werd Piet. En het gesprek begon precies zoals monseigneur had gehoopt: met een paar gratuite knipogen, die hij ondertussen van alle Uytterhoevens van deze wereld al honderd keer heeft gehoord. Of hij bij die zes nonnetjes in een Toyota zou willen zitten, bijvoorbeeld. En dan zegt de kardinaal: "Er is geen plaats meer." Vier minuten! Wij hebben het getimed. Vier minuten van dit soort ginnegapperij, en toen zat Piet plots bij Rudy Borremans en Rik Devillé, wenste te weten wat Danneels dacht van seks op veertien, en of hij Joyce De Troch in Playboy had gezien, en ook vond dat ze wat licht geschapen is om zoveel trammelant te verkopen. Toen kreeg de katholieke kerk de schuld van de oorlog op de Balkan, werd Danneels gevloerd met enkele spitsvondigheden over de liturgie, en noemde Piet het seminarie een legbatterij voor pedofielen. Waarna hij enkele statistieken bovenhaalde om te bewijzen dat sinds de legalisering, het aantal abortussen in België gedaald is tot zeven op duizend. Op duizend wat, zei hij er niet bij. Danneels kreeg niet eens de tijd om adem te halen, of Piet beweerde alweer dat op bevel van Mechelen Jan Decleir uit "Damiaan" was geknipt, omdat anders koningin Fabiola niet naar de première wou komen. De verwijten volgden elkaar in een zo hels tempo op, dat wij ze niet konden bijhouden. Ook omdat ze bij de montage driekwart van de antwoorden van de kardinaal hadden weggesneden. Waardoor het leek alsof hij geen weerwoord had op de beschuldigingen die Piryns met het grootste gemak uit zijn mouw bleef schudden.Hebben wij gedroomd of was het echt: op een bepaald moment waren Piet en Danneels zelfs aan het ruziën over de tactiek van KV Mechelen. "Elias een goeie spits!?" hief Piet vol ongeloof de armen ten hemel. "Als ge blaast, ligt hij omver. En als Van Hout zich niet laat terugvallen, verliest Tommeke Caluwé al zijn ballen." Dit laatste was er voor de kardinaal te veel aan. Hij stond recht en gaf de verraste Piet Piryns een ferme dreun op zijn neus, zo. Koen Meulenaere