INFO : De auteur is publicist en schrijver in Brussel.
...

INFO : De auteur is publicist en schrijver in Brussel.Om de tien jaar maken ze ons wijs dat de PS Wallonië 'gaat moderniseren'. Elk decennium komen we bedrogen uit. De PS lost geen problemen op, zij houdt ze in stand. Zij conserveert economische mechanismen die Wallonië arm houden. Nieuwe lidstaten van de EU die ook een economische conversie doormaken, kennen al jarenlang een economische groei van vijf procent of meer. Wallonië blijft steken. Niet ondanks subsidies, maar dankzij subsidies. Na de Duitse verkiezingen van 18 september zei de liberale politicus Otto Graf Lambsdorff dat 'subsidiestaten' nauwelijks te hervormen zijn: elke subsidie heeft haar achterban. Transfers leiden niet tot economische groei, maar tot afhankelijkheid en hulpverslaving. Dat overkwam Wallonië, net zoals het de voormalige DDR overkwam. De PS is niet de partij van de 'volksverheffing' maar van de afhankelijkheid. Walen in stedelijke gebieden hebben geen keus. Ze zijn bang het laatste wat ze hebben, het transferinkomen, kwijt te raken. Daarom blijven ze, ondanks alle schandalen, stemmen voor een partij die de subsidiestroom in gang houdt. In die vicieuze cirkel versterken hulpverslaafden de PS, die wederom de verslaving voedt. Vlaamse progressieven worden vaak in slaap gewiegd met het verhaal dat de PS werk gaat maken van hervormingen. Het is larie. In de jaren tachtig waren er de drie Guy's (Mathot, Spitaels, Coëme). Ze werden toen afgeschilderd als de 'nieuwe technocraten' die Wallonië gingen vernieuwen na de heerschappij van de ongepolijste André Cools. Velen geloofden het. Alle drie kwamen ze in schandalen terecht, waarna ze werden veroordeeld. In de jaren negentig volgden nieuwe PS-herauten, die zich voordeden als vernieuwers. Jean-Claude Van Cauwenberghe werd gezien als een man die Charleroi in beweging bracht. Hij stond dicht bij het volk. Een bourgondiër (eigen kok, twee flesjes wijn bij de lunch); geen bendeleider à la Cools. Nu is ook 'Van Cau' van zijn voetstuk gevallen nadat hij de woorden 'begeerte heeft ons aangeraakt' van de Internationale wat te letterlijk had genomen. Een van zijn getrouwen met een even mooie Vlaamse naam legde een grote wijnkelder aan op overheidskosten: Waalse uitkeringstrekkers drinken champagne door de mond van de leiders van het modèle social. Charleroi is na decennia socialistisch bestuur de meest deprimerende stad van Europa. Nu geldt Elio Di Rupo als 'de grote hervormer'. Hoe groot? Toen de liberale Charles Michel de macht van de intercommunales wilde beknotten, werd de jonge Michel met liberalen en al uit de Waalse regering gezet. Toen MR-senator Alain Destexhe zei dat Wallonië achteruitboerde, werd hij bijna levend gevild. Om de beeldvorming te corrigeren en zijn premierambities te beschermen, kwam Di Rupo met het 'Marshallplan'. Marshall gaf geld aan een Europa met ondernemerschap. Di Rupo wil geld voor een Wallonië zonder ondernemerschap. Di Rupo heeft weinig kans. Er is nooit iets goeds gekomen van politici die alle macht concentreren in hun eigen persoon. Di Rupo is partijvoorzitter en minister-president van Wallonië. Hij is een dartele caudillo, maar geen alleskunner. Hij is evenmin consequent. 'Van Cau' ging, maar Marie Arena - zijn pion op het schaakbord - mocht blijven. In economisch denken loopt hij mijlen achter. Hij haalde op een PS-congres uit naar privatiseringen. De pensioenen zouden er beter voorstaan als er meer kapitalisatie zou zijn geweest. Dat mag niet: alles moet van de staat afhankelijk blijven. Zijn hervormingen of is machtsbehoud het doel van de PS? De kern van de PS-staat is de subsidiestaat. Zolang de Walen afhankelijk zijn, stemmen ze PS. De PS maakt de Walen bang voor vermeende vijanden: Vlaanderen, het asociale Europa, globalisering. Een welvarend, dynamisch en ondernemend Wallonië zal de PS de rug toekeren. Arme Walen! Ze blijven gevangen, in de naam van de roos. Dirk Jan Eppink