De verkiezingscampagne is nog niet begonnen en we kregen al enkele strekkende meters commentaren en bedenkingen, veelal ingewikkelde constructies, over de mogelijke uitslag van de stembusgang en over eventuele coalities.
...

De verkiezingscampagne is nog niet begonnen en we kregen al enkele strekkende meters commentaren en bedenkingen, veelal ingewikkelde constructies, over de mogelijke uitslag van de stembusgang en over eventuele coalities. Zo toonde Yves Desmet zich afgelopen zaterdag in De Morgen zeer bezorgd omdat 'de slimme VLD-kiezer' uit strategische overwegingen, om zijn of haar partij tot een coalitie met de christen-democraten te dwingen, wel eens voor CD&V zou kunnen kiezen. Het leek de commentator, zo te lezen, een beangstigend vooruitzicht. Zijn bezorgdheid is voorbarig. Want VLD-voorzitter Karel De Gucht heeft de campagne van zijn partij in de grondlaag gezet en die is duidelijk: een regering van liberalen en christen-democraten is vrijwel uitgesloten. Het krachtigste argument om CD&V buiten de deur te houden is, volgens De Gucht, het integrisme van kardinaal Danneels. Dat integrisme moet blijken uit het standpunt van de kerkleider in verband met euthanasie. En aangezien CD&V-voorzitter De Clerck dat standpunt integraal overneemt, wordt, volgens De Gucht, een blauw-roomse regering onmogelijk. En dan hebben we het nog niet over de boosheid die het nog aangroeiende overwicht van het door CD&V gesteunde vrij onderwijs veroorzaakt bij de VLD-voorzitter. U leest zijn betoog daarover verderop in het blad. Zijn kruimige uiteenzetting aldaar voedt in elk geval het aanhoudende gerucht in VLD-kringen dat, als zijn Europese ambities niet ingelost raken, De Gucht de volgende Vlaamse minister van Onderwijs wordt. Met de door De Gucht aangegeven marsrichting blijft de VLD geen andere keuze dan de voortzetting van de huidige paars-groene coalitie. Tenminste, als de kiezer deze mogelijkheid openlaat en als de socialisten niet toegeven aan hun aanzwellende aversie voor de liberale partners. Van de CD&V gaat voor paars-groen vooralsnog weinig gevaar uit. Afgelopen zaterdag in het VRT-programma TerZake sloeg SP.A'er Louis Tobback in een kwartier tijd meer deuken in het regeringsblazoen dan Stefaan De Clerck tijdens de afgelopen vier jaar. De verbaal wijdlopige De Clerck is er tijdens de voorbije regeerperiode nooit in geslaagd een geloofwaardig alternatief voor paars-groen te formuleren. Ook al omdat het eeuwige geposeer van de Vlaamse christen-democraten voor de eigen spiegel, de voortdurende, angstige introspectie over de eigen toekomst kordaat oppositiewerk in de weg stonden. Buitendien werden pogingen tot oppositie van jongere mandatarissen doorkruist door gewezen CD&V-ministers van wie de machtsgeilheid stilaan de grens van het onwelvoeglijke bereikt. Terwijl andere kopstukken de hand aan de rem hielden omdat ze oprecht vrezen dat de partij nog eens vier jaar oppositie niet overleeft. Beide facties zijn daarom bereid in gelijk welke regering te stappen, zelfs - en dat ondanks de waarschuwingen van oud-premier Wilfried Martens - in een blauw-roomse ploeg geleid door Guy Verhofstadt of door Louis Michel. Mocht een deelneming aan de volgende regering toch aan de orde komen, dan wegen een aantal elementen zwaar door in het nadeel van de Vlaamse christen-democraten. Om te beginnen, zal de koninklijke entourage, die tijdens de informatieronde een ferme vinger in de pap krijgt, niet toelaten dat een asymmetrische regering wordt gevormd. Want die asymmetrie, zo redeneren ze ten paleize, betekent het einde van het federale België, omdat dan de middelpuntvliedende krachten die nu al uitgaan van de gemeenschappen en gewesten, nog zullen toenemen. De CD&V kan die symmetrie van de federale regering niet meer garanderen, omdat de Franstalige tegenhanger, de CDH van Joëlle Milquet, de voormalige PSC, aan gene kant van de taalgrens geen enkele politieke relevantie overhoudt. Waardoor de CD&V voor het paleis onbruikbaar wordt. En dan is er de confederale opstelling van de CD&V van Stefaan De Clerck. Als politieke farceurs als Jean-Marie Dedecker en Vincent Van Quickenborne bij de VLD het confederalisme aanprijzen, dan maakt dat in Laken weinig indruk. Ook al omdat de invloed van het hof onder het bewind van Verhofstadt helemaal overeind is gebleven. Het dossier van de bouw van het klooster op het koninklijke domein van Opgrimbie werd door de premier ijlings geregeld. Voorstellen van het VLD-congres om aan de koninklijke functie te sleutelen en om tot een confederaal regeermodel te komen, werden door de premier meteen onder het paars-groene tapijt geschoffeld. Maar als Luc Van den Brande, in naam van CD&V, over confederalisme begint, dan worden in Laken meteen de rolluiken neergelaten. Van hem weten ze dat hij dat nog meent ook. Bijgevolg zal daar alles worden gedaan om CD&V uit de volgende regering te houden. Misschien kan de CD&V haar volgende verblijf in de oppositie in haar voordeel aanwenden. Want de partij werd de voorbije vier jaar niet meer aangestoken door een wervende gedachte. Zoals de meeste partijen leeft de CD&V in een intellectueel vacuüm. T.S. Eliot napratend, zou je kunnen zeggen dat dit een enorme kans is. Die leegte kan worden opgevuld met iets waardevols. Rik Van Cauwelaert