Sinds Louis Michel (PRL) de nationale diplomatie stuurt, is de Belgische minister van Buitenlandse Zaken een blikvanger op Europese topbijeenkomsten. Zijn uitbundige fysieke verschijning zit daar voor iets tussen, maar bovenal zijn franc parler, zijn standpunten en zijn Afrikaanse diplomatie. Ook op de Azoren was Michel een veel gesolliciteerde gesprekspartner, zowel door de collega's als de internationale pers. Omdat de Unie volgens hem een ethisch project hoort te zijn, verdedigde hij met vuur de sancties tegen Oostenrijk. Daar was reden toe, want het front vertoont barsten en de hoogste Europese kringen willen vóór 1 juli, het begin van het Frans voorzitterschap, normale relaties met Oostenrijk. In Furnas kwam het zelfs tot een harde woordenwisseling met de Italiaanse minister van Buitenlands...

Sinds Louis Michel (PRL) de nationale diplomatie stuurt, is de Belgische minister van Buitenlandse Zaken een blikvanger op Europese topbijeenkomsten. Zijn uitbundige fysieke verschijning zit daar voor iets tussen, maar bovenal zijn franc parler, zijn standpunten en zijn Afrikaanse diplomatie. Ook op de Azoren was Michel een veel gesolliciteerde gesprekspartner, zowel door de collega's als de internationale pers. Omdat de Unie volgens hem een ethisch project hoort te zijn, verdedigde hij met vuur de sancties tegen Oostenrijk. Daar was reden toe, want het front vertoont barsten en de hoogste Europese kringen willen vóór 1 juli, het begin van het Frans voorzitterschap, normale relaties met Oostenrijk. In Furnas kwam het zelfs tot een harde woordenwisseling met de Italiaanse minister van Buitenlandse Zaken Lamberto Dini, die vond dat Oostenrijk genoeg had geboet en vervolgens België kapittelde. Een paar weken terug verdedigde Dini de sancties nog, maar sinds Silvio Berlusconi de lokale verkiezingen won, maakte hij een bocht. Ook bij de sociaal-democraten is de ergste verontwaardiging over de deelname van extreem-rechts aan de Oostenrijkse regering voorbij. Voor de Scandinavische socialisten is het genoeg geweest. Een soortgelijk geluid kwam er trouwens van de Vlaamse socialisten in de Belgische Kamercommissie voor Buitenlandse Zaken. Voormalig buitenlandminister Erik Derycke probeerde de liberaal Michel eerder af te remmen dan aan te porren. 'Ik pleit niet voor een onmiddellijke koersverandering, maar er zijn toch een aantal dingen veranderd.' Karel Van Hoorebeke (VU) onderscheidde zich dan weer met een uitgesproken affairistische benadering. Hij wou weten in welke mate de principiële opstelling de Belgische en vooral de Vlaamse uitvoer hebben geschaad. Terwijl het anti-Oostenrijk-front afbrokkelt, is het Michel wel gelukt om de coalitie rond Afrika te verruimen. Het viel op dat Richard Holbrooke op weg naar Kinshasa één tussenstop inlaste: Brussel, om er met Michel te overleggen... Ook Javier Solana, de Hoge Vertegenwoordiger van de Unie, vond het nodig om enkele uren met Michel over Afrika te brainstormen. Zeer binnenkort zitten de twee en hun medewerkers in Hertoginnedal opnieuw aan tafel en gaan ze aan een Europese Afrika-nota werken. Michel beschikt nu over een hefboom in hoge Europese kringen en sluit niet uit dat hij in juli opnieuw naar Afrika afreist. Mogelijk in gezelschap van Solana en met de stille hoop om Yoweri Museveni (Oeganda), Paul Kagame (Rwanda) en Laurent-Désiré Kabila (Congo) samen te brengen. Het debacle in Sierra Leone zal ongetwijfeld de ontplooiing van de VN-vredesmacht in Congo vertragen. Holbrooke was op dit punt weinig optimistisch en zag wel wat in het idee om op korte termijn alvast een Tunesisch contingent te sturen. België zou dan voor de logistieke steun kunnen zorgen. Toen Michel op Buitenlandse Zaken introk, leek het even alsof hij als filiaalhouder van de Franse diplomatie zou optreden. Enkele stekelige bedenkingen rond Duitsland en de Amerikaanse hegemonie, evenals de opgemerkte aanwezigheid van Alain Rens, de Belgische ambassadeur in Parijs, op het kabinet voedden veel (Vlaamse) speculaties over de Fransvriendelijke koers van Michel. De Afrika-reis, de bedevaart naar Kigali en de Europees-Afrikaanse top in Kaïro zorgden evenwel voor een grotere distantie van Parijs. Vlugger dan verwacht zocht en vond Michel contact met de Verenigde Staten en niet toevallig leidde dat tot een goede verstandhouding met de vorige secretaris-generaal van de NAVO, Javier Solana. Hoe beweeglijk de Afrika-strategie van Michel is, werd de vorige dagen aangetoond. Tot verbazing van de Vlaamse katholieke rechterzijde wordt Nederland systematisch geïnformeerd en trok een Belgisch minister van Buitenlandse Zaken - voor het eerst sinds lang - naar het Vaticaan. Hij praatte er met de paus en enkele belangrijke kardinalen. Op het paradijselijk terras van de Belgische ambassade bij de Heilige Stoel zei Michel dat hij zeer onder de indruk was van de gesprekken en dat ze van groot nut zijn voor zijn Afrika-politiek. 'Dit overleg zal een vervolg hebben', zo beloofde de vrijzinnige minister.Paul Goossens